Annemarie Schwarzenbach foi doutora en filosofía, arqueóloga xornalista, fotógrafa e novelista, coñecida sobre todo pola súa faceta de escritora de viaxes.

Naceu en Zürich o 23 de maio de 1908, no seo dunha das familias máis ricas de Suíza. A súa nai estaba emparentada co canciller Von Bismarck. Seu pai era o herdeiro de Ro. Schawzenbach & Co., que fabricaba e importaba seda. E, seu avó, foi o xeneral Ulrich Wille.

Dende pequena rexeitou o luxo e, ao acadar a puberdade,  a súa familia solicitou unha entrevista médica para comprender os motivos da súa “rara” conduta. Tras algunhas visitas médicas, diagnosticóuselle esquizofrenia, mais está en dúbida a veracidade deste.

En 1927 ingresou na Universidade de Zürich para estudar historia e literatura e, nese intre, comezaría a súa produción literaria en ficción. Tres anos despois coñeceu aos irmáns Mann e mantería unha relación de amizade con toda a familia que se prolongaría durante toda a súa vida. En 1931 obtivo o doutorado e publicou a súa primeira novela Freunde um Bernhard.

En 1933 viaxou ao Estado español xunto a Marianne Breslauer[1], quen a fotografou en reiteradas ocasións.

En 1935 casou co diplomático francés Claude Clarac en Irán.

As súas viaxes, que inspiraron a súa obra, levárona aos Estados Unidos, o Estado español, como xa dixemos, Rusia, Afganistán (xunto a Ella Maillart[2]) e o Congo Belga.

Ao longo da súa vida foi adicta á morfina e estivo intermitentemente baixo tratamento psiquiátrico. En 1939 intentou desintoxicarse, momento no que escribiu Das glückliche Tal. En 1942 tivo un accidente coa súa bicicleta. Golpeouse a caluga e estivo inconsciente varios días. Cando espertou, perdera a capacidade de fala, observación e mobilidade. Morreu o 15 de novembro dese mesmo ano.

Annemarie nunca falou abertamente sobre a súa orientación sexual, pero os indicios sobre as relacións que mantivo indican que era lesbiana. Entre outras, pode ser destacada a relación que mantivo coa escritora Carson McCullers[3], con quen compartiu algún tempo a súa vida en Nova York.

O tema básico da súa obra céntrase en recoller a tomentosa e recorrente soidade que sentiu ao longo da súa curta vida. Así mesmo, rexistrou os costumes, a historia, as paisaxes e o espírito das persoas que habitaban os países que percorreu. Caben ser destacados:

  • Das glückliche Tal
  • Lyrische Novelle
  • Bei diesem Regen
  • Jenseits von New York
  • Freunde um Bernhard
  • Muerte en Persia (Tod in Persien)
  • Auf der Schattenseite
  • Flucht nach oben
  • Alle Wege sind offen
  • Winter in Vorderasien
  • Unsterbliches Blau
  • Wir werden es schon zuwege bringen, das Leben

Para máis información, recoméndamos os seguintes enlaces:

–          Annemarie Schwarzenbach: la viajera inconsolable

–          Los viajes de una chica rara

–          Vidas contadas – Annemarie Schwarzenbach – 20/02/12

–          http://www.annemarieschwarzenbach.eu/

 

Emma Casal Giráldez


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tras a morte do seu pai, Anselmo recorda unha vida marcada polo desarraigamento que transcorre entre o Marrocos do protectorado e a España franquista. Desde os seus inicios no sexo cun mozo marroquí, o descubrimento da infidelidade e a convivencia cunha irmá estraña, case máxica, sucédense imaxes e feitos que alternan pasado e presente e mostran a fractura entre o que os personaxes quererían ser e o que en verdade son.Anselmo enrólase nunha decadente troupe de variedades, metáfora dunha España desnortada, e termina vivindo co seu pai, un ancián con quen comparte a dolorosa sensación de perda. O transfondo histórico, reflectido maxistralmente pola autora, descóbrenos un submundo á marxe da historia oficial, e a difícil aprendizaxe dun home homosexual nunha época escura.Unha historia de desarraigamento, derrota e desamor, que é tamén a historia da España que perdeu a última e colonia e das xeracións que viviron a ditadura de Franco.

 
 
 
 
 
 
 
 

 

Olga Merino naceu en Barcelona en 1965. Estudou Ciencias da Información e un máster de especialización en Historia e Literatura Latinoamericanas no Reino Unido. residiu en Londres e Moscova, onde foi correspondente durante cinco anos para O Xornal de Catalunya, e viviu a transición do réxime soviético á economía de mercado. En 1999 publicou a súa primeira novela, Cinzas Vermellas, con gran éxito de crítica, e en 2004 Espuelas de papel. En 2006 obtivo o Premio Vargas Llosa NH polo conto As normas son as normas. As súas novelas foron traducidas ao italiano, neerlandés e inglés. 

“Aquí mi deseo y compromiso: revisar de manera crítica las historias que nos llegan en formatos y soportes culturales diversos sin que la necesidad de reconocimiento, las heridas o las buenas intenciones nos cieguen. Dar a conocer la diversidad afectivo/sexual y de género sin edulcorarla sistemáticamente con historias de príncipes, princesas y perdices. Explicarnos qué significan las relaciones de amor saludables, proyectarlas y cultivar la autoestima para querer sin depender. Promover el disfrute y cuidado del cuerpo, del de las otras personas y de los nuestros propios. Y aquí mi convicción de un cómo: aprendiendo de lo aprendido por muchas otras anteriormente, agradeciendo, continuando y haciendo llegar la gran labor feminista de empoderamiento, reflexión crítica, denuncia y cuidado mutuo a la juventud que ha puesto un pie fuera de la heteronormalidad y de la identidad de género asignada.”

Podedes ler o estupendo artigo de Lander Calvelhe en Píkara Magazine AQUÍ

 

Trailer en inglés do documental “Straighlaced: How Gender’s Got Us All Tied Up” da produtora GroundSpark, unha das recomendacións de Lander.

Berlín tiña unha vibrante cultura homosexual na década de 1920. En 1919, Magnus Hirschfeld, sexólogo e defensor dos dereitos das persoas homosexuais, crea o seu Institut für Sexualwissenschaft (“Instituto para o estudo da sexualidade”) e, nese mesmo ano, estréase “Anders als die Andern” (“Diferente aos demais”), o primeiro filme que trata o tema da homosexualidade dende unha óptica positiva.

Magnus Hirschfeld

En 1920, Kurt Schwabach e Mischa Spoliansky crean “Das lila Lied” (“A canción violeta”), unha composición dedicada a Hirschfeld que pasaría a converterse no himno homosexual da época. E, en 1921, realízase a primeira conferencia internacional para a reforma sexual con base científica (Erste internationale Tagung für Sexualreform auf sexualwissenschaftlicher Grundlage).

Había uns 50 clubs e bares para mulleres, que ían dende os grandes e luxosos cabarés e cafés, como o famoso “Eldorado”, visitado por estrelas como Marlene Dietrich, ou o “Chez ma belle-soeur”; pasando polos mixtos, con todo tipo de público, como o “Dorian Gray” na Bülowstrasse; os populares, como o “Club des amies”, que realizaban festas tres veces por semana; ata os máis sórdidos, como o “Café Olala”, ao que tamén acudían varóns travestidos, ou o “Tavern”, que tiña unha habitación reservada para as mulleres.

Eldorado

En 1928, o libro “Berlins lesbische Frauen” (“As mulleres lesbianas de Berlín”), de Ruth Margarete Roellig, popularizou a capital alemana como centro da cultura lésbica europea.

As festas e eventos eran publicados en diversas revistas, que funcionaban como vínculo de unión para a comunidade. Podemos destacar “Die Freundin”, unha revista moi popular na época, dirixida a lesbianas.

Tamén se produciu unha auténtica explosión da cultura lésbica como dan mostra artistas da talla de Claire Waldoff, Jeanne Mammen, Christa Winsloe ou Anna Elisabet Weirauch, autora da triloxía “Der Skorpion”, a novela lésbica por excelencia da época.

Claire Waldoff

Claire Waldoff

Anna Elisabet Weirauch

A homosexualidade masculina estaba prohibida polo artigo 175, mais a policía de cidades como Berlín e Hamburgo adoitaban mirar cara outro lado. A loita pola eliminación deste artigo permitiu articular o primeiro movemento homosexual, do que as mulleres, menos afectadas, formaron parte marxinalmente. Aínda así, as mulleres do entorno do Comité Científico Humanitario realizaron unha contribución notable á loita pola emancipación tanto das mulleres como dos e das homosexuais, podendo mencionar a Theo Anna Sprüngli (a primeira activista lesbiana da historia), Johanna Elberskirchen e Emma (Külz-) Trosse.

Theo Anna Sprüngli

Johanna Elberskirchen

Emma Trosse


Emma Casal Giráldez

Antony and the Johnsons son un grupo musical procedente de Nova York liderado por Antony Hegarty, cantante e pianista e tamén quen compón a maioría dos temas. En realidade a banda composta actualmente por Julia Kent (chelo e arranxos de corda), Doug Wieselman (compositor, arranxistas e músico), Jeff Langston (baixo), Maxim Moston (violin/arranxos de corda), Rob Moose (guitarra/violín) e Parker Kindred (percusión) é unha banda de acompañamento de Antony, que é quen lle dá a personalidade ao grupo.

Antony naceu en Chichester, cidade da rexión de West Sussex (Reino Unido) en 1971. En 1977 trasladouse a Ámsterdam e en 1981 estableceuse en San José, California. Na súa adolescencia era fan do Synth pop, en especial de artistas como Boy George (un dos seus padriños musicais xunto con Lou Reed)  e Marc Almond. En 1990 estableceuse definitivamente en Nova York para estudar teatro experimental na Universidade de Nova York.

Antony tamén traballa en artes plásticas e recentemente expuso unha mostra do seu traballo composto por pinturas, colaxes e fotografías baixo o título de The creek. A mostra estaba composta por 13 obras, nelas ofrecía paisaxes reflexo dos seus sonos e do seu subconsciente. Algunhas das obras están elaboradas a partir de instantáneas publicadas en revistas antigas sobre que retoca para crear unha nova mensaxe. Noutras, amosa seres pantasmais, elementos da materia, animais mortos ou en perigo e persoas que marcaron a súa vida.

Ademais publicou un libro, Swanlights, compendio de ilustracións e colaxes que saiu en paralelo ao seu cuarto disco, tamén co mesmo nome.

Podedes ler unha entrevista sobre a súa obra plástica AQUÍ

WEB

A súa música, na que ademais da súa voz destaca o acompañamento do piano, é próxima a estilos como o jazz ou o soul máis intimistas.  É resulta especialmente destacable que moitas das súas letras, vinculadas á vida de Antony, relaten diferentes aspectos relacionados coa súa vida como transxénero.

O primeiro traballo da banda, que levaba por título o propio nome da banda, foi editado pola compañía discográfica Durtro en 1998. En 2001 grabaron un EP titulado I Fell in Love with a Dead Boy, que supuxo que Lou Reed chamara a Antony para colaborar no seu álbum de 2003 The Raven. O siguinte EP do grupo, titulado The Lake, esta vez no selo Secretly Canadian, inclúe unha colaboración do propio Lou Reed.

I Am a Bird Now, o seu segundo álbum, editado en  2005, convertiuse nun gran éxito de crítica e chegou ao número 5 nas listas británicas ademais de acadar o Mercury Music Prize. Neste disco colaboran Lou Reed, Rufus Wainwriht, Devendra Banhart e Boy George.

Antony and the Johnsons tocarán o 22 de xullo no festival Jazzaldia de Donosti coa The Et Incarnatus Orkestra. Máis info AQUÍ

Mar F. Cendón

 

El Correo, CRISTINA ORTIZ, 2012-02-20

La crisis económica y el desempleo han hecho despertar de golpe a muchas personas que soñaron con encontrar una vida mejor en España, lejos de un lugar de origen al que ahora se plantean regresar tras ver cómo desaparecían esas oportunidades que esperaban encontrar aquí. Algunos ya han dado ese paso y han tramitado la vuelta.

En los últimos tres años casi una veintena de personas ha decidido hacer las maletas y regresar a su país de origen, ya sea acogiéndose al Plan de Retorno Voluntario, que el gobierno puso en marcha en 2009 y que incluye el pago de la prestación de desempleo (Apre), o al denominado programa humanitario.

Ambos gestionados y tramitados en la provincia por Cruz Roja y por la Asociación Comisión Católica Española de Migración (Accem), dos colectivos a los que, fundamentalmente, se ha acercado «gente joven», una característica bastante común del colectivo de inmigrantes, y que suele tener como destino algún país de Latinoamérica. Brasil, Argentina, Venezuela, Ecuador y Colombia, son algunos de los más habituales (no pueden ser Comunitarios). Sorprenden que no haya ningún africano.

Desde Miranda partieron el año pasado un total de 7 personas (6 con Cruz Roja y 1 brasileña con Accem) de las 93 que en toda la provincia se acogieron a alguna de las dos modalidades del retorno. La ciudad aportó menos del 10% a una cifra global que engordó notablemente en 2011 empujada por el endurecimiento de la crisis. Aunque si nos fijamos en los números, las cosas aquí fueron peor para los inmigrantes en 2010.

Y es que de las 11 personas a las que Cruz Roja ayudó a volver a sus países ese año, 7 residían en Miranda, frente a uno que lo hacía en Aranda y 3 en la capital. Unas cifras que valorar teniendo en cuenta que durante varios meses «hubo problemas de financiación. No existió dinero para gestionar los regresos». Una más, de origen colombiano, contó en con el apoyo de Accem. En total, fueron 8. En 2009, salieron al menos 4 más. 3 con el humanitario y uno con la ayuda del Inem.

Si bien el vinculado a la prestación por desempleo está detrás del grueso de los expedientes. «Son siempre gente que tiene papeles de trabajo, que ha estado empleada y cotizando, con lo que tiene derecho a paro y es en el momento en el que lo solicita cuando pide el regreso», explicó Silvia Bustillo, responsable del programa en Cruz Roja.

Y es que su situación ha sido muy normalizada hasta que la crisis les ha dejado sin recursos. A ellos y a sus familias, porque muchos tienen con ellos a pareja o a sus hijos, a los que también se mete en el plan de vuelta. Si pueden, se marchan todos a la vez.

El otro tipo de ayuda, la humanitaria está enfocada a dar una salida a situaciones en las que existe un alto grado de vulnerabilidad social. Aquí se incluye desde personas sin papeles, lo que complica mucho lo del empleo, a otras que han podido estar vinculadas a redes de prostitución o tráfico de personas. «Hay historias de todo tipo. Igual llevan tiempo en pisos de acogida, en dependencias de instituciones y ven que el proyecto migratorio con el que ellos vinieron en su día no le han podido hacer y están peor que cuando vinieron, por lo que necesitan regresar».

Además, apuntó Bustillo, suele ser gente que no se plantea volver a venir. «Cuando han pasado por alguna situación un poco dura o traumática, se agarran al retorno que les ofreces desde aquí con la intención de no volver a salir de su país».

Pero para conseguirlo no es suficiente solicitarlo. Se debe acreditar y justificar detalladamente la situación de precariedad por la que se atraviesa, «porque no somos una agencia de viajes». Para empezar se exige demostrar que se lleva cierto tiempo residiendo en España, «no sirve haber venido hace 3 ó 4 meses y al ver la crisis, querer regresar».

También se tiene en cuenta la vulnerabilidad, la situación económica y familiar… «la trayectoria que ha pasado a todos los niveles, así como las posibilidades que tiene de seguir adelante o no». Una evaluación completa que requiere entrevistas personales, informes sociales…

Otro aspecto importante para los encargados de gestionar ese regreso es que la persona que lo solicita tenga a alguien que la pueda acoger en su país de origen en un primer momento. Se piden garantías a través de un escrito por fax o carta en el que la familia confirme que está de acuerdo con que vuelva.

En el programa vinculado al Inem, las condiciones que se deben cumplir las pone el gobierno. Tienen que pedir el desempleo y una vez que lo solicitan, les acumulan en dos pagos la prestación que les corresponde. El 40% se lo dan aquí y una vez ingresado Cruz Roja o Accem tramitan la ayuda complementaria, con la que se abona el vuelo, y el 60% restante se lo entregan en el país de destino, a través de la embajada española. Desde que reciben el primer pago tardan solo un mes en salir. Así está estipulado por ley, se van rápido y con su dinero.

Mucho más largo es el proceso en el caso de los humanitarios. «Tienen que esperar bastante y eso que son los más vulnerables y los que menos recursos tienen». Han estado tardando hasta cinco meses en contestar. Comisaría y Dirección General de Inmigración también tienen que dar su visto bueno.

alcanzó el máximo del 9,81% en el 2008-2009

El porcentaje de alumnos extranjeros se reduce por segundo año consecutivo

durante el curso 2010-2011, el 9,53% de los estudiantes eran inmigrantes, frente al 9,65% del anterior

Diario de Noticias, EFE, 2012-02-19

MADRID. La tasa de alumnado extranjero del conjunto de las enseñanzas no universitarias de régimen general bajó en el curso 2010 – 2011 por segunda vez consecutiva en el último decenio.

La proporción alcanzó el máximo del 9,81% en el curso 2008 – 2009, cayó al 9,65% en el siguiente y al 9,53% en 2010 – 2011, según datos oficiales provisionales publicados en un estudio del Instituto de Formación del Profesorado, Investigación e Innovación Educativa.

En términos absolutos, los matriculados que no tenían la nacionalidad española aumentaron el 0,75% (5.512 alumnos nuevos) en el curso 2010 – 2011, hasta los 739.520.

El total de todos los escolarizados subió el 2%, hasta los 7.763.573.

“Se produce, por tanto, una estabilización de la cifra de alumnado extranjero, tras una década de incremento muy significativo”, constata el informe.

Por comunidades, las tasas de población escolar inmigrante variaban en el curso 2010 – 2011 entre el 3,39% de Extremadura y el 16,53% de la Rioja; es decir, casi cinco veces más.

Por etapas del sistema educativo, el aumento se acentuó “notablemente”, dice el estudio, en infantil, con un 3,3% más de alumnado en 2010 – 2011 que un curso antes; hubo un 0,52% de incremento en la ESO y continuó el descenso iniciado un año antes en primaria, con un 3,9% menos.

Fueron las enseñanzas postobligatorias donde más crecieron los extranjeros: un 13,2% en FP y un 10,8% en Bachillerato, además de un 16,6% en los Programas de Cualificación Profesional Inicial (PCPI).

PROCEDENCIA El continente de origen principal era América (41,21% de todos los alumnos inmigrantes), seguido por África (23,47%).

Marroquí (18,52%), ecuatoriana (11,81%) y rumana (11,59%) eran las nacionalidades más frecuentes.

http://www.diariodenoticias.com/2012/02/19/sociedad/estado/el-porcentaje-de-alumnos-extranjeros-se-reduce-por-segundo-ano-consecutivo

Olga Viñuales naceu en Vilassar de Mar (Barcelona) en 1948. Tras licenciarse en Filosofía e Letras impartiu clases de Antropoloxía física e cultural. É doutora en antropoloxía, ensaísta e investigadora en asuntos LGTB e BDSM[1]. É membro do “Seminari del Parentiu” da Universidade de Barcelona e do XIRSSS (Xarxa interdisciplinar de recerca en sexualitat, salut i societat), do Departamento de Socioloxía desa mesma universidade.

Fixo a súa tese sobre identidades lésbicas, sendo a primeira tese doutoral de temática exclusivamente lésbica no Estado español e con ela obtivo o Cum Laude en 1999. A devandita tese acabou converténdose no libro Identidades lésbicas. Discursos y prácticas (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2000), no que Olga Viñuales, amparándose nun rigoroso traballo de campo, mostra como prodúcese o proceso de adscrición a unha categoría aínda hoxe deostada socialmente, e analiza a relación que pode establecerse entre identidade e amizade, e identidade e parentesco, así como a formación de novos modelos de familia. Realizada dende unha perspectiva antropolóxica, esta investigación supuxo un traballo de sete anos, dos que dous estiveron dedicados á observación participante na Coordinadora Gay/Lesbiana de Barcelona.

A Identidades lésbicas seguiulle Lesbofobia (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2002). Neste libro, a autora fai un repaso crítico de aquelas investigacións que durante o século XX mostraron a falsidade da orde simbólica que tanto influíu na maneira de categorizar o corpo, construír o xénero e as identidades sexuais, e que conducía a considerar determinadas prácticas sexuais como máis sas e recomendables que outras.

O seu seguinte libro foi Sexualidades. Diversidad y control social (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2003), no que reformula a sexualidade en perspectiva sociocultural. Olga Viñuales define a sexualidade como unha estratexia de control social, describe a heterosexualidade coma un estilo de vida, teoriza a diversidade sexual e defende a pertinencia de fomentala, ao tempo que critica as reaccionarias perspectivas bioloxicistas sobre a sexualidade. Ademais, cuestiona os discursos expertos e reivindica a lexitimidade dos saberes populares e cotiáns sobre a sexualidade. Sexualidades inclúe tanto estudios teóricos como investigacións sobre traballo e consumo sexual, sobre homosexualidades e disidencias sexuais e sobre representacións e modelos de xestión do corpo.

O seu cuarto libro publicado é Armarios de cuero (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2007). Nel, doce persoas narran as respectivas traxectorias vitais que lles levaron a vincularse ao mundo BDSM. Asistimos aos diferentes procesos persoais, a veces converxentes, a miúdo diversos, mediante os que os e as protagonistas exploraron unhas formas de erotismo que diverxen radicalmente dos patróns de sexualidade ao uso.

A última obra de Olga Viñuales publicada ata agora é Y no fueron marujas (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2011). Neste libro, nove mulleres de idades comprendidas entre os 55 e os 70 anos, explícanos porque decidiron desviarse dos roles de xénero durante a ditadura franquista. O libro remata coa voz dunha muller máis nova que, en contraposición, reivindica o dereito a poder elixir entre ser ou non ser “Maruja”. Distintas voces, distintos puntos de partida explican como de diverso pode ser o proceso de sentir ou ser muller na nosa sociedade, ao tempo que evidencian, o absurda que é a diferenciación ideolóxica entre as idades, os sexos e as razas.

Na rede están dispoñibles os seguintes textos de Olga Viñuales:

Cadena simbólica

Poder y deseo


[1] http://es.wikipedia.org/wiki/BDSM

Emma Casal Giráldez

Peaches  é unha cantante e compositora de música electrónica e performance lesbiana que reside en Berlín.

Merrill Beth Nisker, coñecida como Peaches, naceu o 11 de novembro de 1966 en  Toronto, Ontario (Canadá). Foi a unha escola privada xudía na que recibía a metade das clases en inglés e a outra metade en hebreo. Nisker era unha das graciosas da clase, “non era especialmente lista. Eu estaba interesada nas cousas creativas pero era moi dificil para min poder desenvolverme porque todo era moi ríxido e estruturado”.

Antes de converterse en Peaches, Nisker foi mestra de música e teatro nunha escola de primaria,  a Escola Hebrea Asociada de Toronto.

As súas letras caracterízanse por non respectar as normas de xénero e polos contidos sexualmente explícitos. Toca os instrumentos musicais para os seus temas, fai as programacións e graba e produce os seus álbumes.

Sacou o seu primeiro álbum “Fancypants Hoodlum“, co nome de Merrill Nisker en 1995 e posteriormente desenvolveu o seu estilo que lle daría sona internacional como Peaches.

As súas cancións forman parte de filmes como Chicas malas,Waiting…, Jackass 2 , La cámara secreta, e Lost in Translation. (aínda que non aparece na súa banda sonora); e tamén se pode escoitar en series e programas de televisión como “The L Word” ‘de Showtime, Ugly Betty, no episodio ‘Butters’ Bottom Bitch’ de South Park , ou na promo de Dirt. Peaches tamén participou en discos de PinkChicks on Speed ou Christina Aguilera entre outras colaboracións.  Entre os seus últimos proxectos está porlle voz a un EP que leva por título ” The Gomma All Stars: Casablanca Reworks“, no que  Telonius, The Phenomenal Handclap Band, Moullinex e Munk remisturan catro clásicos da música disco do selo alemán Casablanca Records.

O seu cuarto e polo momento último álbum, “I Feel Cream”, saiu á venda o 4 de maio de 2009 en Europa. O primeiro single deste proxecto é unha dobre cara A de “Talk to me” e “More“. Nel, Peaches incluíu a outrxs artistas como  Simian Mobile Disco, Soulwax, Digitalism e Shapemod e  co-produxo un par de temas do disco. Nel tamén participou o seu vello amigo e colaborador Gonzales co-escribindo algúns das cancións.

No ano 2010 levou a cabo unha transgresora adaptación do musical Jesus Christ Superstar (Peaches Christ Superstar) no que ela interpretaba a todas as personaxes.

Tamén realiza xiras como DJ

Peaches faise notar polo seu vestuario no escenario e o seu estilo exuberante. A moda e o estilo de Peaches son a miúdo nostálxico e futurista, agresivo e glamuroso e a maioría das veces rebasando a liña da identidade sexual. Peaches e a súa banda Sweet Machine utilizan vestuarios de distintxs deseñadorxs pero normalmente traballa en conxunto con Vaughan AlexanderCharlie Le MinduJohn Renaud.

A identidade sexual é un dos temas da música de Peaches, onde xeralmente xoga coas nocións tradicionais da representación dos roles de xénero. Nos seus textos e nos seus espectáculos en directo borra a distinción entre home e muller. Un exemplo foi a portada do seu álbum “Fatherfucker”  no que aparecía retratada con barba.

Cando se lle acusa de ter “envidia de pene” ela responde que prefire falar de “envidia hermafrodita” xa que “hai moito de masculino e fminino dentro de nós”.

Discografía

  • Fancypants Hoodlum (1995, as Merrill Nisker)
  • The Teaches of Peaches (2000)
  • Fatherfucker (2003)
  • Impeach My Bush (2006)
  • I Feel Cream (2009)

WEB

 

 

Mar F. Cendón

 

Cosmofobia de Lucía Etxebarria:
Da man de varios personaxes que se entrecruzan ao longo de toda a obra, cunha prosa máis depurada que nunca, Lucía Etebarría traza amores e destinos inmersos na máis próxima actualidade nunha novela áxil e directa chamada a converterse por méritos propios no berro colectivo de toda unha xeración, no certeiro retrato dunha nova sociedade máis plural, máis diversa. Na novela definitiva sobre unha nova época. A nosa.

Unha Lucía Etxebarria máis lúcida e madura, cun extraordinario oído para captar a linguaxe da rúa e a súa xa emblemática sensibilidade para as cotiás historias de amor, mergúllanos na vida dun dos barrios máis representativos de Madrid, Lavapiés, e debuxa un fresco vívido, real, intenso, das súas virtudes, problemas e inquietudes marcadas pola inmigración, a pluralidade étnica e a loita diaria, entre a modernidade e a miseria, por saír adiante.

Lucia Etxebarria, nunha entrevista en 2007 describe asi a súa obra:

“ É unha novela con personaxes de idades comprendidas entre os vinte e os sesenta anos, de todas as clases sociais e de diferentes etnias (africanos, árabes, suramericanos e españois). Pretende ser unha guía a través da paisaxe urbana do século XXI nun momento no que a narrativa española envórcase máis no pasado, posto que agora se se examina as listas dos libros máis vendidos as novelas sitúanse en tempos de Felipe II ou na Guerra Civil, cando non son rolos máis ou menos incribles sobre templarios. É o que eu chamo “novela histérica”, que nada ten que ver coa novela histórica, que adoita ser máis rigorosa na súa documentación.
Por que ese nome para un libro?
Porque todos os meus personaxes non atopan o seu lugar no mundo. Os inmigrantes porque sofren a marxinación e o desprezo, as fillas de inmigrantes porque a pesar de ser españolas segundo o seu carné de identidade a xente non deixa de velas como mouras ou como negras e teñen serios problemas para atopar traballo; os fashion victims porque carecen de acenos de identidade e búscanas en algo tan absurdo como as marcas de moda, a moza de barrio porque vén dunha contorna moi desestructurado no que a precariedade e a violencia doméstica son os seus únicos referentes.
De onde xurdiu a idea de escribir sobre Lavapiés?

Teño que deixar claro que o barrio podería ser o Raval en Barcelona, San Francisco en Bilbao ou A Alameda en Sevilla. En toda gran urbe existe un barrio de orixe humilde no que conviven grupos sociais moi diferentes: os do barrio “de toda a vida”, os inmigrantes e os bobos (bohemian bourgeois) que se van a vivir alí porque queren un aloxamento céntrico e barato. Todos estes grupos conviven pero non se mesturan, e conforman xa que logo unha sociedade multicultural pero non intercultural. Eu vivo en Lavapiés e non me resultaba nada difícil falar sobre este tema que creo necesario nun momento no que están ascendendo perigosamente os sentimentos de xenofobia. Non hai máis que ver as últimas afirmacións de Lle Pen.? “

Etxebarría de Atienza naceu en Bermeo (Biscaia) o 7 de decembro de 1966. A menor de sete irmáns, estudou nun colexio de monxas de Valencia tras o cal trasladouse a Madrid para licenciarse en Xornalismo. foi tradutora, promotora de discos, camareira, autora de guións cinematográficos (ha coescrito os guións das películas Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Sobrevivirei, A muller da miña vida e I love you baby), xefa de prensa, e colaboradora de diversos medios. A súa primeira novela foi unha biografía novelada sobre o cantante Kurt Cobain e a súa esposa Courtney Love (A historia de Kurt e Courtney: aguanta isto), á que seguirían éxitos comerciais como Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Beatriz e os corpos celestes (Premio Lucía Nadal 1998), Nós que non somos como as demais ou De todo o visible e o invisible (Premio Primavera 2001). A partir do 2000 Etxebarría trasladouse a Escocia, onde se dedicou ao ensino na Universidade de Aberdeen, institución que lle concedeu un doutoramento Honoris Causa. En 2004 obtivo o Premio Planeta de Novela pola obra Un milagre en equilibrio.

A súa obra adoita centrarse en personaxes femininos que buscan un espazo sentimental e emocional propio. Tanto na súa obra narrativa como ensayística (A Eva futura. A letra futura), a autora analiza o rol da muller na sociedade actual, o concepto de xénero e a sexualidade feminina desde unha perspectiva post-feminista que defende os dereitos e a nova figura da muller tanto a nivel social como literario.

 

http://www.lecturalia.com/libro/12272/cosmofobia

http://www.europapress.es/00273/20070515000502/lucia-etxebarria-escritora-realismo-pasa-literatura-infantil.html

http://www.lecturalia.com/autor/166/lucia-etxebarria