Arquivo para a categoría ‘música’

Antony and the Johnsons son un grupo musical procedente de Nova York liderado por Antony Hegarty, cantante e pianista e tamén quen compón a maioría dos temas. En realidade a banda composta actualmente por Julia Kent (chelo e arranxos de corda), Doug Wieselman (compositor, arranxistas e músico), Jeff Langston (baixo), Maxim Moston (violin/arranxos de corda), Rob Moose (guitarra/violín) e Parker Kindred (percusión) é unha banda de acompañamento de Antony, que é quen lle dá a personalidade ao grupo.

Antony naceu en Chichester, cidade da rexión de West Sussex (Reino Unido) en 1971. En 1977 trasladouse a Ámsterdam e en 1981 estableceuse en San José, California. Na súa adolescencia era fan do Synth pop, en especial de artistas como Boy George (un dos seus padriños musicais xunto con Lou Reed)  e Marc Almond. En 1990 estableceuse definitivamente en Nova York para estudar teatro experimental na Universidade de Nova York.

Antony tamén traballa en artes plásticas e recentemente expuso unha mostra do seu traballo composto por pinturas, colaxes e fotografías baixo o título de The creek. A mostra estaba composta por 13 obras, nelas ofrecía paisaxes reflexo dos seus sonos e do seu subconsciente. Algunhas das obras están elaboradas a partir de instantáneas publicadas en revistas antigas sobre que retoca para crear unha nova mensaxe. Noutras, amosa seres pantasmais, elementos da materia, animais mortos ou en perigo e persoas que marcaron a súa vida.

Ademais publicou un libro, Swanlights, compendio de ilustracións e colaxes que saiu en paralelo ao seu cuarto disco, tamén co mesmo nome.

Podedes ler unha entrevista sobre a súa obra plástica AQUÍ

WEB

A súa música, na que ademais da súa voz destaca o acompañamento do piano, é próxima a estilos como o jazz ou o soul máis intimistas.  É resulta especialmente destacable que moitas das súas letras, vinculadas á vida de Antony, relaten diferentes aspectos relacionados coa súa vida como transxénero.

O primeiro traballo da banda, que levaba por título o propio nome da banda, foi editado pola compañía discográfica Durtro en 1998. En 2001 grabaron un EP titulado I Fell in Love with a Dead Boy, que supuxo que Lou Reed chamara a Antony para colaborar no seu álbum de 2003 The Raven. O siguinte EP do grupo, titulado The Lake, esta vez no selo Secretly Canadian, inclúe unha colaboración do propio Lou Reed.

I Am a Bird Now, o seu segundo álbum, editado en  2005, convertiuse nun gran éxito de crítica e chegou ao número 5 nas listas británicas ademais de acadar o Mercury Music Prize. Neste disco colaboran Lou Reed, Rufus Wainwriht, Devendra Banhart e Boy George.

Antony and the Johnsons tocarán o 22 de xullo no festival Jazzaldia de Donosti coa The Et Incarnatus Orkestra. Máis info AQUÍ

Mar F. Cendón

Peaches  é unha cantante e compositora de música electrónica e performance lesbiana que reside en Berlín.

Merrill Beth Nisker, coñecida como Peaches, naceu o 11 de novembro de 1966 en  Toronto, Ontario (Canadá). Foi a unha escola privada xudía na que recibía a metade das clases en inglés e a outra metade en hebreo. Nisker era unha das graciosas da clase, “non era especialmente lista. Eu estaba interesada nas cousas creativas pero era moi dificil para min poder desenvolverme porque todo era moi ríxido e estruturado”.

Antes de converterse en Peaches, Nisker foi mestra de música e teatro nunha escola de primaria,  a Escola Hebrea Asociada de Toronto.

As súas letras caracterízanse por non respectar as normas de xénero e polos contidos sexualmente explícitos. Toca os instrumentos musicais para os seus temas, fai as programacións e graba e produce os seus álbumes.

Sacou o seu primeiro álbum “Fancypants Hoodlum“, co nome de Merrill Nisker en 1995 e posteriormente desenvolveu o seu estilo que lle daría sona internacional como Peaches.

As súas cancións forman parte de filmes como Chicas malas,Waiting…, Jackass 2 , La cámara secreta, e Lost in Translation. (aínda que non aparece na súa banda sonora); e tamén se pode escoitar en series e programas de televisión como “The L Word” ‘de Showtime, Ugly Betty, no episodio ‘Butters’ Bottom Bitch’ de South Park , ou na promo de Dirt. Peaches tamén participou en discos de PinkChicks on Speed ou Christina Aguilera entre outras colaboracións.  Entre os seus últimos proxectos está porlle voz a un EP que leva por título ” The Gomma All Stars: Casablanca Reworks“, no que  Telonius, The Phenomenal Handclap Band, Moullinex e Munk remisturan catro clásicos da música disco do selo alemán Casablanca Records.

O seu cuarto e polo momento último álbum, “I Feel Cream”, saiu á venda o 4 de maio de 2009 en Europa. O primeiro single deste proxecto é unha dobre cara A de “Talk to me” e “More“. Nel, Peaches incluíu a outrxs artistas como  Simian Mobile Disco, Soulwax, Digitalism e Shapemod e  co-produxo un par de temas do disco. Nel tamén participou o seu vello amigo e colaborador Gonzales co-escribindo algúns das cancións.

No ano 2010 levou a cabo unha transgresora adaptación do musical Jesus Christ Superstar (Peaches Christ Superstar) no que ela interpretaba a todas as personaxes.

Tamén realiza xiras como DJ

Peaches faise notar polo seu vestuario no escenario e o seu estilo exuberante. A moda e o estilo de Peaches son a miúdo nostálxico e futurista, agresivo e glamuroso e a maioría das veces rebasando a liña da identidade sexual. Peaches e a súa banda Sweet Machine utilizan vestuarios de distintxs deseñadorxs pero normalmente traballa en conxunto con Vaughan AlexanderCharlie Le MinduJohn Renaud.

A identidade sexual é un dos temas da música de Peaches, onde xeralmente xoga coas nocións tradicionais da representación dos roles de xénero. Nos seus textos e nos seus espectáculos en directo borra a distinción entre home e muller. Un exemplo foi a portada do seu álbum “Fatherfucker”  no que aparecía retratada con barba.

Cando se lle acusa de ter “envidia de pene” ela responde que prefire falar de “envidia hermafrodita” xa que “hai moito de masculino e fminino dentro de nós”.

Discografía

  • Fancypants Hoodlum (1995, as Merrill Nisker)
  • The Teaches of Peaches (2000)
  • Fatherfucker (2003)
  • Impeach My Bush (2006)
  • I Feel Cream (2009)

WEB

 

 

Mar F. Cendón

Na primavera de 1979, Jett foise a Inglaterra, onde comezou a súa carreira en solitario. Alí gravou tres temas con Paul Cook e Steve Jones, ambos membros de The Sex Pistols. Un deses temas foi  unha primeira versión do que posteriormente sería o seu exitoso “I Love Rock and Roll”, orixinalmente escrito e presentado por The Arrows.

De volta en Los Angeles, comezou a rodar un filme baseado en The Runaways, We´re All Crazee Now!, que nunca foi editado. Mais, durante a realización do proxecto, Joan coñeceu ao compositor e produtor Kenny Laguna, co que gravou o seu álbum de debut en solitario, co título Joan Jett primeiro e, Bad Reputation, posteriormente. O disco foi editado en Europa. Nos Estados Unidos, a cousa foi diferente. Ata 23 grandes selos rexeitaron sacar o álbum e Jett e Laguna editárono de xeito independente no seu propio selo: Blackheart Records. Así, Joan Jett pasou a converterse na primeira intérprete feminina en crear o seu propio selo discográfico.

Coa axuda de Laguna, a comezos da década dos 80, Joan Jett creou a banda Joan and The Blackhearts, formada por Ricky Byrd, Lee Crystal, Gary Ryan e Eric Ambel. En 1981 sacaron o seu primeiro álbum: I Love Rock ‘n’ Roll.

En 1983, Joan and The Blackhearts, sacaron o seu segundo álbum: Album.

A este seguíronlle Glorious Results of a Misspent Youth, en 1984;

Good Music, en 1986;

Up Your Alley, en 1988;

Notorious, en 1991;

Pure and Simple, en 1994;

e Sinner, en 2006.

Web de Joan Jett: http://www.joanjett.com/
MySpace de Joan Jett: http://www.myspace.com/joanjettntheblackhearts
Fan Club de Joan Jett: http://www.joanjettbadrep.com/
Facebook de Joan Jett: https://www.facebook.com/joanjettandtheblackhearts
Twitter de Joan Jett: https://twitter.com/joanjett

 

Emma Casal Giráldez

Joan Marie Larkin naceu o 22 de setembro de 1958 nun suburbio de Filadelfia, Pensilvania, no seo dunha familia de clase media. Seu pai, Jason Larkin, traballaba nunha empresa e, súa nai, Elizabeth, era dependenta nunha tenda de roupa.
Foi aos seis anos cando viu por primeira vez á banda que marcaría a súa vida para sempre: The Rolling Stones. Dende ese día, Joan sentiu paixón polo rock and roll e polo heavy metal e decidiu que sería famosa e todo o mundo coñecería a súa música.
En 1967 mudouse coa súa familia a Wheaton, Maryland, onde asistiu á escola secundaria. Nesa época seu pai e súa nai decidiron separarse e ela cambiou o seu apelido polo de Jett.
Súa nai decidiu volver a mudarse, nesta ocasión a Los Angeles, California. Alí foi onde Joan coñeceu ao produtor musical Kim Fowley, en 1975. Veuno na porta dun local e non dubidou en contarlle a súa idea de formar un grupo de rock composto só por mulleres. Fowley presentoulle a Sandy West e propúxolles que compuxeran algo bo. Así o fixeron. Presentáronlle a Kim o seu traballo e este completou a banda con Lita Ford, Cherie Currie e Micki Steele, quen sería substituída despois por Jackie Fox. Así naceu The Runaways.

Nos seus inicios tocaban en pequenos garitos, onde non as tomaban en serio, tanto por ser adolescentes, como por ser mulleres, mais co tempo as compoñentes da banda revelaron un alto dominio dos seus instrumentos e pronto a industria comezou a telas en conta. O seu éxito máis coñecido foi “Cherry Bomb”, en 1976, que sería versioneado por multitude de bandas -entre elas, Bratmobile e Shonen Knife-, ademais de aparecer na banda sonora dalgúns filmes -“Dawn”, “Portrait of a Teenage Runaway”, “¡Vaya vacaciones!” e “Dazed and Confused”-.

The Runaways conseguiron firmar con Mercury Records en 1976, publicando o seu disco, The Runaways, pouco despois. Actuaron teloneando a Cheap Trick, Tom Petty and The Heartbreakers, The Ramones e Van Halen.

O seu segundo álbum, Queens of Noise, publicouse un ano despois e a banda embarcouse nunha xira mundial. No verán de 1977, a banda chegou a Xapón, converténdose no terceiro produto musical importado de máis éxito no país nipón, só aventaxada por Led Zeppelin e Kiss.

Tra-la xira en Xapón, a banda sufriu cambios na súa formación. Jackie Fox e Cherie Currie fóronse e reclutaron a Vicki Blue. A finais de 1977 gravaron o seu terceiro álbum, Waitin´ for the Night, no que Joan Jett, ademais de tocar a guitarra, pasou a ser a cantante principal.

En 1978, debido a desacordos monetarios e relativos ao “management” da banda, The Runaways desfixéronse de Kim Fowley, ademais de abandonar a que ata entón fora a súa discográfica, Mercury/Polygram.
En 1979 publicaron o seu seguinte álbum, And Now… The Runaways -este album non saiu nos Estados Unidos ata 1981, cunha portada diferente e baixo o título de “Little Lost Girls”-, co produtor de Thin Lizzy, John Alcock Durante a gravación do álbum, Vicki Blue deixou a banda, sendo substituída por Laurie McAllister. Houbo desacordos respecto do estilo de música que querían facer, sobre todo entre Joan Jett e Lita Ford. Jett quería facer un cambio cara o glam rock, mentres que Ford, apoiada por Sandy West, quería continuar co hard rock e o heavy metal. Isto provocou a disolución da banda en 1979.

En 2010, Floria Sigismondi, dirixiu un filme sobre a banda, “The Runaways”, baseado no libro de Cherrie Currie “Neon Angel” e centrado, principalmente, nas figuras de Joan Jett e Cherrie Currie. O filme descóbrenos a bisexualidade de Joan Jett.

Web de The Runaways: therunaways.com
Facebook de The Runaways: https://www.facebook.com/therunaways
MySpace de The Runaways: http://www.myspace.com/therunawaysmusic
Twitter de The Runaways: https://twitter.com/TheRunaways

 

Emma Casal Giráldez

Otep Shamaya

Publicado: Decembro 14, 2011 en identidade(s), música, orientación sexual

Otep Shamaya é poeta, debuxante, cantante e compositora. Coñécese moi pouco sobre a súa vida e a súa contorna persoal. Semella que creceu nunha área próxima aos guetos, en Los Ángeles. É vexetariana e abertamente lesbiana.

No ano 2000 forma a banda de nu metal OTEP, xunto a Tarver Marsh, Matt “Spooky” Damon, “Evil” J. McGuire e Mark “Moke” Bistany. Comezaron dando concertos locais e rapidamente conseguiron unha lexión de incondicionais. Sharon Osbourne, tras velos en directo convidounos ao Ozzfest de 2001, o que fixo que Capitol Records se interesase pola banda e esta puidese lanzar o seu primeiro EP, Jihad.

O seu primeiro disco de estudo foi Sevas Tra (2002). As letras falan de temas como o incesto, a relixión e a política, o que lle valeu ser censurada nas radios estadounidenses.

Cabe ser destacada especialmente deste álbum o tema “Menocide” por ter sido condenado como un discurso de odio sexista por críticos como Robert Franklin. Xulgade vós mesmxs:

“Matándome,

el está matándome,

nós matándome,

eu matándome.

Matándome

Desperdicio humano infeccioso,

antepasado,

cancro,

cazador,

próstata de deuses!

Asasino

ASASINO

Una testosterona alimentándose de zánganos

multiplicándose, multiplicando clons famentos

É hora de desafiar a colmea

ASASINA AOS TEUS AMOS!
MENOCIDIO!

A nosa hora chegou!!!

Es igual de débil ca min

mais non igual de forte

igual de imperfecto

mais o dobre de defectuoso!

Miro a túa pel

e odio a maneira

na que me miras!

e suavemente me invades

Estou asustada!

Demente!

Ira intensificada!

Non sentirei medo ou odio mentres cometo…

MENOCIDIO!!

Mozas no salón de xogos,

amas de casa,

servas no lugar de traballo

escravas das mentiras!!

LEVANTÁDEVOS!

LEVANTÁDEVOS!

A eses que se rexeitan a crecer,

deixámolos atrás

dámoslles morte!

Cun evolucionado estado mental

Ninguén está escoitando

afórrate os teus choros!

Todo o que che ensinaron era una mentira

Escóitame agora este berro de guerra MORRE! MORRE!

CONCUBINA!

Que poñerse
Que comer
Que sentir
Que pensar
Como actuar
Como falar
Insegura
Incompleta!!

BASTA!!!

Comedoras de mazás!

Mentireiras!

Protectoras do camiño!

Este é o comezo da miña Liberación! ESTE É COMEZO!!

NOIVAS
E CULTIVADORAS!!

Lilith, Eva, Isis, Kali

DÁDEME LIBERDADE!!

(sempre)

LEMBRA!!!

CIRCUNCISIÓNS FEMININAS! ARDENDO

COMO AS BRUXAS DE SALEM!

NUNCA MÁIS!

NUNCA MÁIS!

Sen compaixón

Mata aos teus amos!

MENOCIDIO!!

Mata aos teus amos

mata aos teus amos

mata aos teus amos
MENOCIDIO!!!”

En 2004 traballan con Greg Wells na produción so seu segundo álbum de estudo, House of Secrets, co que conseguiron o posto 93 do Billboard.

A este álbum séguelle o EP Wurd Becomes Flesh, en 2005.

En 2007 lanzan o seu terceiro álbum de estudo, The Ascension, que será o último con Capitol Records.

Os seus dous seguintes álbums serán xa con Victory Records:

Smash the Control Machine, de 2007.

E Atavist, neste mesmo ano (2011).

Como poeta e ilustradora, Otep Shamaya lanzou varios libros, sempre en Lulu.com:

Caught Screaming

Little Sins

The Myth

The Sugar Shack

Quiet Lightning on the Noisy Mountain

Blog persoal de Otep Shamaya: I’m Not A Monster.

Facebook de Otep Shamaya: https://www.facebook.com/otepsaves

MySpace de OTEP: http://www.myspace.com/otep

Facebook de OTEP: https://www.facebook.com/otepofficial

Entrevista a Otep Shamaya en SubNoise: http://www.subnoise.es/entrevistas/entrevista-otep/

 

Emma Casal Giráldez

Le Tigre

Publicado: Decembro 7, 2011 en activismo, identidade(s), música, orientación sexual

Le Tigre é unha banda estadounidense de electroclash, formada en 1998 por Kathleen Hanna, antiga membro de Bikini Kill, e Johanna Fateman. A banda caracterízase polo seu activismo feminista e unhas letras comprometidas coa defensa da comunidade LGTB, de tal xeito que se converteu nun referente da loita pola liberdade da identidade sexual.

En 1997, Kathleen Hanna comezou a súa carreira en solitario baixo o pseudónimo de Julie Ruin e precisaba unha banda que a acompañara durante os seus concertos. Grazas a este proxecto coñeceu a Johanna Fateman e á realizadora Sadie Benning. O trío puxo así en marcha Le Tigre en 1998, como xa dixemos, e dende os seus comezos se autoproclamou coma un grupo feminista de música electrónica. Un ano despois lanzaría o seu primeiro álbum, Le Tigre (1999), co selo independente Mr. Lady Records. Podemos destacar deste disco o “single” Deceptacon:

No ano 2000, Sadie Benning abandonou Le Tigre, antes da grabación do seu segundo álbum e foi substituída por JD Samson, quen xa traballaba coa banda como axudante nas montaxes visuais realizados por Sadie nos concertos, así como facendo arranxos musicais nos temas.

Co lanzamento de Feminist Sweepstakes (2001), Le Tigre confirmouse como unha banda electrónica con forte carga social: mentres Kathleen Hanna é unha portavoz feminista contra os abusos sexuais, JD Samson ten defendido en múltiples ocasións os dereitos da comunidade LGTB. Este compromiso reflíctese nas súas letras, atopándose en ocasións preto da esquerda política, como a súa aberta oposición á Guerra de Irak en 2003. Exemplo disto son os temas “New Kicks” e “Seconds”. O primeiro deles está baseado na manifestación de New York contra a guerra e, o segundo, está dedicado a George Bush.

Podemos destacar do álbum Feminist Sweepstakes o tema Dyke March 2001:

“Gústame ir á marcha dyke
Porque gústame estar rodeada de mulleres.
Marchando con mulleres espidas.
Nós recrutamos.
Nós recrutamos…
Non hai ninguén dicíndonos onde estar ou onde ser…..
Resistir (…)
Estamos simplemente esta enorme masa forte de furia feminista.
Resistir. Resistir… Furia feminista.
Furia feminista.
Era un sono de toda a vida que tiña cando era unha nena…
E está acontecendo na miña vida adulta.”

Cando a discográfica Mr. Lady Records desapareceu, Le Tigre firmou un contrato co selo Universal Music, para o que grabaron o seu terceiro traballo This Island (2004). A pesar disto, a banda seguiu colaborando con selos independentes.

Le Tigre conseguiu proxección internacional e, en 2005, realizou actuacións en festivais europeos.

A mediados de 2006, Le Tigre anunciou que a formación ía tomarse un descanso porque seus membros querían emprender proxectos en solitario. JD Samson realizou múltiples colaboracións con artistas como Peaches ou Junior Senior, puxo en marcha a banda MEN[1] e iniciou unha carreira como “disc jockey”. Kathleen Hanna participou en campamentos para artistas en New York e Johanna Fateman abriu unha perruquería.

En 2009, a banda retomou a actividade para colaborar con artistas como Peaches ou Christina Aguilera, mentres iniciaba a preparación do DVD Who Took the Bomp? Le Tigre on Tour, que veu a luz en xuño de 2011.

http://vimeo.com/19953864

Web oficial: http://www.letigreworld.com/

MySpace: http://www.myspace.com/letigre

 

Emma Casal Giráldez

Uh Huh Her

Publicado: Outubro 19, 2011 en identidade(s), música, orientación sexual

Uh Huh Her é unha banda de electropop formada por Leisha Hailey, Camila Grey e, nos seus inicios, Alicia Warrington. O nome da banda está collido do album “Uh Huh Her” (2004), de PJ Harvey. Lanzaron o seu primeiro EP, I See Red, en xullo de 2007.

Leisha e Camila, que son parella, estiveron noutras bandas antes de formar Uh Huh Her. A primeira, foi membro de The Murmurs[1] -ademais de facer de Alice Pieszecki na serie The L Word-. Camila, pola súa banda, foi membro de Mellowdrone[2].

Discografía:

I See Red (2007) (EP)

Common Reaction (2008) (Album)

Black and Blue (2011) (EP)

Nocturnes (2011) (Album)

Web da banda: http://www.uhhuhher.com/

My Space: http://www.myspace.com/uhhuhhermusic

Facebook: http://www.facebook.com/uhhuhher

Twitter: http://twitter.com/#!/uhhuhhermusic

Emma Casal Giráldez


[1] MySpace de The Murmurs, creado por unha fan: http://www.myspace.com/themurmurspage

As lesbianas eran comúns na escena do  blues das décadas de 1920 e 1930. Viviron nun ambiente musical liberal onde podían facer públicas as súas sexualidades, que noutros tempos tiveron que permanecer escondidas.

As letras das cancións reflicten isto. A música blues incluía mencións nas súas letras ás “bull daggers”, que eran as lesbianas negras.

Comin’ a time, B.D. women they ain’t going to need no men
Comin’ a time, B.D. women they ain’t going to need no men
Cause they way treat us is a lowdown dirty sin

B.D. women, you sure can’t understand
B.D. women, you sure can’t understand
They got a head like a sweet angel and they walk just like a natural
man

B.D. women, they all done learned their plan
B.D. women, they all done learned their plan
They can lay their jive just like a natural man

B.D. women, B.D. women, you know they sure is rough
B.D. women, B.D. women, you know they sure is rough
They all drink up plenty whiskey and they sure will strut their stuff

B.D. women, you know they work and make their dough
B.D. women, you know they work and make their dough
And when they get ready to spend it, they know they have to go

(BD Woma’s Blues grabada en 1935 por Lucille Bogan)

E o mesmo sucedía coas súas postas en escea, xa que  nas súas actuacións non había lugar para a censura.

Algunhas das artistas mantiveron unha imaxe pública heterosexual como Josephine Baker ou Ethel Waters, outras viviron e reivindicáronse publicamente como lesbianas como Gertrude “Ma” Rainey ou Gladys “Fatso” Bentley.

Ma Rainey 

Gertrude Malissa Nix Pridgett Rainey (Columbus (Xeorxia),1886 -1939), coñecida como Ma Rainey, foi unha cantante negra de blues clásico, unha das primeiras en facelo con acompañamento de piano ou de orquestra de jazz. Coñecida como a “nai do blues” (en parte polo seu labor de mentora de Bessie Smith), non puido entrar nun estudio de gravación ata 1923 pola discriminación racial, a pesares de que levaba sobre os escenarios dende os catorce anos.

Influíu a grandes figuras como Ethel Waters e Billie Holiday.

A pesares de ser unha muller casada non mantivo en segredo a súa relación cunha muller en 1920. En 1925 foi arrestada despois dunha redada nunha festa onde varias mulleres, entre as que estaba a propia Ma, foron atopadas mantendo relacións sexuais.

Podes escoitala AQUÍ


Fatso Bentley

Gladys Bentley (Pennsylvania, 1907-Los Angeles County, 1960), coñecida como Fatso Bentley foi unha cantante de blues estadounidense que pertenceu ao movemento cultural afroamericano coñecido como “Harlem Renaissance” ou tamén chamado “New Negro Movement”.

Na década de 1920 debutou nun dos locais máis coñecidos do ambiente gai de Harlem, chamado “Clam House”, que como outros locais vendía alcohol violando a Lei Seca, estes locais eran coñecidos como speakeasy. Nos anos trinta actuaba, cos seus 130 quilos e vestindo smóking branco e sombreiro de copa, xunto a un coro de travestis. Cantaba letras escabrosas con música de cancións populares, mentres coqueteaba coas mulleres do público. Ás veces presentábase co nome de Bobby Minton.

Co fin da Lei Seca que provocou o peche de moitos locais speakeasy, trasladouse ao sur de California. Foi a miúdo obxecto de duras críticas por vestir roupa de home. Ela declaraba ter casado cunha muller branca en Atlantic City.

Podes escoitala AQUÍ

Bessi Smith

Bessie Smith (Chattanooga, Tennessee, 15 de abril de 1894 – Clarksdale, Misisipi, 26 de setembro de 1937), coñecida como a “emperatriz do blues”, foi a cantante de blues máis popular dos anos 20 e 30 e a máis influente nas cantantes que a seguiron

Se aínda non a escoitaras podes facelo AQUÍ

Joséphine Baker

Freda Josephine McDonald (Saint Louis, Missouri, 1906 – París,1975), foi unha famosa bailarina e cantante de espectáculos de variedades e cabaré, e tamén actriz cinematográfica.

Podes ver un dos espectaculares bailes cos que acompañaba as súas actuacións AQUÍ

Ethel Waters

Ethel Waters (Chester, Pennsylvania, 1896 – California,1977) foi unha actriz e cantante estadounidense de blues, jazz, musicais e gospel. Como actriz foi nomeada a un Oscar en 1949 pola súa actuación en Pinky de Elia Kazan, sendo a segunda afronorteamericana en conseguilo.

A súa carreira como profesional comezou no Lincoln Theatre de Baltimore, cando Ethel tiña só dezasete anos. En 1933 traballou no Cotton Club de Harlem e logo en Broadway na revista musical As thousands cheers, sendo a primeira muller negra nun espectáculo branco de Broadway. Chegou a ser a cantante mellor pagada da rúa neoiorquina.
Podes escoitala AQUÍ

 

Mar F. Cendón

  A morte do pianista de jazz Billy Tipton, foi  unha das novas máis espectaculares do ano 1989, non porque Tipton fose un músico de renome senón porque se descubriu que en verdade era unha muller que vivira facéndose pasar por home desde os dezanove anos.

Cando a ambulancia chegou ao domicilio de Tipton, un sábado de xaneiro de 1989, o seu fillo adoptivo William estaba agardándoa para trasladar a Billy de urxencia ao hospital. Os médicos desplegaron a padiola, tenderon alí o corpo débil do músico e un enfermeiro abriulle a camisa do pixama para poder revisalo. “Fillo”, preguntoulle a William, “¿teu pai fíxose un cambio de sexo?”. Durante case catro décadas, ninguén -excepto el propio Tipton- vira aquel torso espido, nin sequera as súas mulleres. A autopsia determinou que o corpo correspondía ao dunha muller bioloxicamente “normal”.

Dorothy

Dorothy Lucille Tipton naceu na cidade de Oklahoma, o 29 de decembro de 1914, e converteuse en Billy Lee Tipton durante o verán de 1933.

No 1928 seu pai e súa nai divorciáronse e Billy e seu irmán foron enviados a Kansas City, onde foron criados por unha irmá da súa nai.  A partir dos catorce anos, Dorothy comezou a tomar clases de música (saxo alto e piano) e a interesarse polo jazz. De Kansas City xurdiran algunhas mulleres pianistas famosas como Mary Lou Williams ou Julia Lee, ambas negras.

Dorothy volveu ao lado da súa nai a finais de 1932, decidida a dedicarse profesionalmente á música. Non lle resultou anda doado. Corría a “era da Depresión” e as bandas de jazz só aceptaban músicos homes, así que Dorothy decidiu xogar o xogo e facerse pasar por un.

“A expresión da súa masculinidade comezou coa roupa”, escribiu Diane Middlebrook en Suits Me, biografía de Billy Tipton. Como primeira medida, Billy pensou que usando traxes masculinos volvería invisible a súa feminidade.  “Cos anos foi perfeccionando un estilo de presentación en público que moi poucas persoas cuestionaron. Usando unha americana, unha garabata e un pantalón ben axustado, adoptando unha postura notablemente erecta, Billy daba a impresión de ser un home”. Tipton, ademais, metía nos seus pantalóns un bulto, que nun comezo estaba feito cunha especie de algodón, pero “adoptou un equipo máis complicado”, en palabras de Middlebrook cando comezou a saír con mulleres.

A personificación foi depurada. O xeito de camiñar, os xestos, a voz, todo foi masculinizándose. Se había unha pelexa, Billy quedaba á marxe porque, como pianista, tiña que “coidar as mans”, pero enseguida se ocupaba de facer algún comentario sobre o acontecido, comentario que adoitaba ter certa pizca de ironía ou ata algunha broma homofóbica.

A música

Billy Tipton non deixou moitos discos grabados, apenas unha demo dos anos corenta e algún elepé dos cincuenta.  Era un artista especializado no acto vivo, cuxo estilo musical asemellábase ao do pianista Teddy Wilson, membro da prestixiosa orquestra de Benny Goodman.

O seu primeiro traballo de importancia acadouno como saxofonista, nun conxunto chamado The Banner Cavaliers que soia presentarse nas radios.

Arredor de 1938, Billy Tipton ingresou xa como pianista nos Western Swingbillies. A Depresión estaba chegando ao seu fin e, dentro da orde musical, comezaba o esplendor do swing. Billy desbotou os dous destinos esperables de Dorothy (ser unha profesora de piano ou formar unha orquestra de mozas) e resolveu marchar a probar sorte en Joplin, unha cidade na que descoñecían o seu pasado. Foi entón cando, en palabras de Middlebrook, comezou a ser un home de tempo completo. Mentres tanto, a súa nai -ao tanto da situación- recibiu de Billy a instrución de escribir cartas “neutras”, polo que mudou o encabezado “dear daughter” polo de “dear darling”, sempre cun “d” que facía velada referencia ao nome orixinario.

En Joplin, Tipton uniuse como cantante e pianista á pequena orquestra de George Mayer. Unha das súas especialidades consistía en interpretar un éxito de Lionel Hampton, “Exactly Like You”. Nestes anos, usaba un fugaz e delgado bigote, feito con lapis e pelos postizos.

Unha foto de abril de 1954 móstrao, sorrindo, en compañía de Duke Ellington, Dick O’Neil e Ron Kilde, estes dous últimos seus compañeiros de ruta durante os anos cincuenta, cando liderou o Billy Tipton Trio. O trío seguiu adiante, pese a algúns cambios de alineación, ata entrados os setenta, cando Tipton comezou a traballar na axencia de espectáculos de Dave Sobol, ao tempo que se alonxaba da música[1].

No 2008, Dionisio Cañas publicou La balada del hombremujer, unha contraépica da novela ‘La vida de Billy Tipton’.


[1] Texto traducido e adaptado deste texto de Eduardo Berti por Emma Casal Giráldez

Eddie Vedder, vocalista de Pearl Jam, e Jeff Ament escribiron este tema en 1991 en homenaxe a Jeremy Wade Dalle, un rapaz de 15 anos de Dallas (EEUU) que se suicidou dun tiro en medio da súa clase de inglés para protestar pola situación de acoso que estaba vivindo na súa escola. A letra está inspirada nas cousas que o propio Jeremy escribiu sobre a súa situación.

Ante o alarmante aumento no número de suicidios entre adolescentes, nos Estados Unidos fixeronse estudos para tratar de comprender que estaba sucedendo e poder ofrecer solucións.

Aproximadamente o 25% de estudantes e empregados universitarios lesbianas, gais e bisexuais estadounidenses foron acosados debido á súa orientación sexual, así como un terzo daqueles que se identifican como transxénero, de acordo ao estudo mencionado no Chronicle of Higher Education.

O estudantado LGBT dos EE UU ten unha probabilidade de sentirse inseguro na escola tres veces maior (un 22% fronte a un 7%) e o 90% de estudantes LGBT (fronte a un 62% nos adolescentes non LGBT) foron acosados ou agredidos fisicamente durante o ano anterior [ao estudo].

Un informe do goberno de Estados Unidos, titulado Report of the Secretary’s Task Force on Youth Suicide («Informe do grupo de traballo do Secretario sobre o suicidio xuvenil»), publicado en 1989, encontrou que os mozos e as mozas LGBT teñen unha probabilidade catro veces maior de intentar suicidarse que outras mozas e mozos.

Como podemos recoñecer a un/ha bully (matón/a)?

Fai bromas e burlas ademáis de rir con desdén e de xeito hostil do resto de compañeiras e compañeiros e/ou dalgunha persoa ou grupo en particular.
Pon motes e/ou chama de maneira despectiva e malsoante
-Insulta, menospreza, ridiculiza e difama
-Ameaza, da ordes, domina e somete
-Incomoda, intimida, empurra, bate, da golpes, puntapés e peliscos, tira do pelo, metese en discusións e provoca malentendidos
-Colle material escolar, cartos e outras pertenzas ao resto sen consentimento, é dicir, rouba.

Se alguén ofende, insulta, monta barullo,  humilla, exclue, ignora, intimida, aterroriza, domina, bate, empurra, rouba ou racha as pertenzas de outra persoa da clase avisa a unha persoa responsable do que está sucedendo e non participes!!!

Mar F. Cendón