Arquivo para a categoría ‘fotografía’

Annemarie Schwarzenbach foi doutora en filosofía, arqueóloga xornalista, fotógrafa e novelista, coñecida sobre todo pola súa faceta de escritora de viaxes.

Naceu en Zürich o 23 de maio de 1908, no seo dunha das familias máis ricas de Suíza. A súa nai estaba emparentada co canciller Von Bismarck. Seu pai era o herdeiro de Ro. Schawzenbach & Co., que fabricaba e importaba seda. E, seu avó, foi o xeneral Ulrich Wille.

Dende pequena rexeitou o luxo e, ao acadar a puberdade,  a súa familia solicitou unha entrevista médica para comprender os motivos da súa “rara” conduta. Tras algunhas visitas médicas, diagnosticóuselle esquizofrenia, mais está en dúbida a veracidade deste.

En 1927 ingresou na Universidade de Zürich para estudar historia e literatura e, nese intre, comezaría a súa produción literaria en ficción. Tres anos despois coñeceu aos irmáns Mann e mantería unha relación de amizade con toda a familia que se prolongaría durante toda a súa vida. En 1931 obtivo o doutorado e publicou a súa primeira novela Freunde um Bernhard.

En 1933 viaxou ao Estado español xunto a Marianne Breslauer[1], quen a fotografou en reiteradas ocasións.

En 1935 casou co diplomático francés Claude Clarac en Irán.

As súas viaxes, que inspiraron a súa obra, levárona aos Estados Unidos, o Estado español, como xa dixemos, Rusia, Afganistán (xunto a Ella Maillart[2]) e o Congo Belga.

Ao longo da súa vida foi adicta á morfina e estivo intermitentemente baixo tratamento psiquiátrico. En 1939 intentou desintoxicarse, momento no que escribiu Das glückliche Tal. En 1942 tivo un accidente coa súa bicicleta. Golpeouse a caluga e estivo inconsciente varios días. Cando espertou, perdera a capacidade de fala, observación e mobilidade. Morreu o 15 de novembro dese mesmo ano.

Annemarie nunca falou abertamente sobre a súa orientación sexual, pero os indicios sobre as relacións que mantivo indican que era lesbiana. Entre outras, pode ser destacada a relación que mantivo coa escritora Carson McCullers[3], con quen compartiu algún tempo a súa vida en Nova York.

O tema básico da súa obra céntrase en recoller a tomentosa e recorrente soidade que sentiu ao longo da súa curta vida. Así mesmo, rexistrou os costumes, a historia, as paisaxes e o espírito das persoas que habitaban os países que percorreu. Caben ser destacados:

  • Das glückliche Tal
  • Lyrische Novelle
  • Bei diesem Regen
  • Jenseits von New York
  • Freunde um Bernhard
  • Muerte en Persia (Tod in Persien)
  • Auf der Schattenseite
  • Flucht nach oben
  • Alle Wege sind offen
  • Winter in Vorderasien
  • Unsterbliches Blau
  • Wir werden es schon zuwege bringen, das Leben

Para máis información, recoméndamos os seguintes enlaces:

–          Annemarie Schwarzenbach: la viajera inconsolable

–          Los viajes de una chica rara

–          Vidas contadas – Annemarie Schwarzenbach – 20/02/12

–          http://www.annemarieschwarzenbach.eu/

 

Emma Casal Giráldez


Advertisements

Antony and the Johnsons son un grupo musical procedente de Nova York liderado por Antony Hegarty, cantante e pianista e tamén quen compón a maioría dos temas. En realidade a banda composta actualmente por Julia Kent (chelo e arranxos de corda), Doug Wieselman (compositor, arranxistas e músico), Jeff Langston (baixo), Maxim Moston (violin/arranxos de corda), Rob Moose (guitarra/violín) e Parker Kindred (percusión) é unha banda de acompañamento de Antony, que é quen lle dá a personalidade ao grupo.

Antony naceu en Chichester, cidade da rexión de West Sussex (Reino Unido) en 1971. En 1977 trasladouse a Ámsterdam e en 1981 estableceuse en San José, California. Na súa adolescencia era fan do Synth pop, en especial de artistas como Boy George (un dos seus padriños musicais xunto con Lou Reed)  e Marc Almond. En 1990 estableceuse definitivamente en Nova York para estudar teatro experimental na Universidade de Nova York.

Antony tamén traballa en artes plásticas e recentemente expuso unha mostra do seu traballo composto por pinturas, colaxes e fotografías baixo o título de The creek. A mostra estaba composta por 13 obras, nelas ofrecía paisaxes reflexo dos seus sonos e do seu subconsciente. Algunhas das obras están elaboradas a partir de instantáneas publicadas en revistas antigas sobre que retoca para crear unha nova mensaxe. Noutras, amosa seres pantasmais, elementos da materia, animais mortos ou en perigo e persoas que marcaron a súa vida.

Ademais publicou un libro, Swanlights, compendio de ilustracións e colaxes que saiu en paralelo ao seu cuarto disco, tamén co mesmo nome.

Podedes ler unha entrevista sobre a súa obra plástica AQUÍ

WEB

A súa música, na que ademais da súa voz destaca o acompañamento do piano, é próxima a estilos como o jazz ou o soul máis intimistas.  É resulta especialmente destacable que moitas das súas letras, vinculadas á vida de Antony, relaten diferentes aspectos relacionados coa súa vida como transxénero.

O primeiro traballo da banda, que levaba por título o propio nome da banda, foi editado pola compañía discográfica Durtro en 1998. En 2001 grabaron un EP titulado I Fell in Love with a Dead Boy, que supuxo que Lou Reed chamara a Antony para colaborar no seu álbum de 2003 The Raven. O siguinte EP do grupo, titulado The Lake, esta vez no selo Secretly Canadian, inclúe unha colaboración do propio Lou Reed.

I Am a Bird Now, o seu segundo álbum, editado en  2005, convertiuse nun gran éxito de crítica e chegou ao número 5 nas listas británicas ademais de acadar o Mercury Music Prize. Neste disco colaboran Lou Reed, Rufus Wainwriht, Devendra Banhart e Boy George.

Antony and the Johnsons tocarán o 22 de xullo no festival Jazzaldia de Donosti coa The Et Incarnatus Orkestra. Máis info AQUÍ

Mar F. Cendón

Por fin á venda o calendario Drag King 2011, cos mellores Kings, Queens e Femmes de toda a península. Os beneficios serán doados á campaña STP 2012. Dispoñible en castelán (coas festividades do estado español) e inglés, en tamaños e calidades diferentes:

Castelán. Formato premium, gran tamaño en papel de liño de rematado mate

Castelán. Formato estándar, tamaño pequeno, máis económico

Inglés. Impresión de alta calidade en tamaño A3, papel satinado de alta gramaxe

Neste  enlace podedes ver todas as fotografías.  Kali Sánchez realizou as sesións con película de medio formato analóxico e cámaras Holga, para que as fotos fosen coloristas, vibrantes e á vez marabillosas. Ser Drag King, Queen ou Femme é toda unha arte e os seus retratos debían selo tamén.

 

Mar F. Cendón

¿No podrías ponerte más femenina? ¿Por qué no te dejas el pelo largo con lo bonito que lo tienes? ¿Por qué no te pones mejor una falda? ¿Y si te pintaras un poco? Esta retahíla de preguntas ha formado parte de toda mi infancia y adolescencia como mujer masculina, haciendo que sintiera la feminidad como algo molesto, impuesto desde fuera, que zumbaba en mis oídos con frecuencia variable aumentando al acercarse bodas, comuniones, o cualquier evento social que sirviera como expositor de feminidad.

“Ser femenina” era eso que parecía encajar con facilidad en los cuerpos de otras mujeres a mi alrededor, y que en el mejor de los casos yo podía llegar a imitar con una incomodidad infinita y sin dejar de sentirme una impostora. Cuando asistí a mi primer taller drag king esa pretensión de naturalidad se desvaneció ante mis ojos, y me di cuenta de que con el género nos ocurre como con aquel cuento, en el que todo el mundo finge que el emperador está vestido, a pesar de que en realidad lo ve desnudo.

En un taller drag king se explican las técnicas para performar la masculinidad, se ponen en práctica y se sale a la calle para experimentar el mundo desde ese lugar

En un taller drag king se explican las técnicas necesarias para performar la masculinidad. Desde la apariencia a la forma de hablar, de ocupar el espacio, o la expresión corporal. Después se ponen en práctica y (punto fundamental) se sale a la calle para experimentar el mundo desde este lugar. No se trata de un ejercicio teatral, sino de una práctica política en la que cuerpos diagnosticados como mujeres al nacer se apropian de una masculinidad prohibida.

Todo el mundo sabe que para ser una mujer debemos peinarnos, maquillarnos, y vestirnos como tal. Inscribimos sobre nuestros cuerpos todos estos elementos, sabiendo que son artificiales, y así encajamos en la performance de la feminidad. Los hombres, sin embargo, no tienen que hacer nada para serlo, porque se supone que la masculinidad es natural. Emana directamente de sus genitales.

Imaxe do libro “The Drag King Book” de Del Lagrace Volcano

No se trata de un ejercicio teatral, sino de una práctica política. El king es un interrogante que cuestiona los patrones de género y las dinámicas de deseo

Cuando fui Mario por primera vez, tomé conciencia de pronto de lo cómodo que me sentía en esa masculinidad, y a la vez de lo artificial que había sido su construcción. Eso me hizo comprender automáticamente lo quimérica que es también esa articulación de lo femenino, que yo siempre había sentido en mi cuerpo como un disfraz. Y convirtió la feminidad y la masculinidad en una performance en la que no me sentía una extraña e incluso en las que era posible transitar, porque son categorías que no pertenecen a nadie por derecho natural. Hoy puedo vestir corbata y tacones vertiginosos, sin sentir ninguno de los dos elementos ajenos a mi cuerpo.

Lo primero que ocurre cuando eres un king es que la gente siente la necesidad de clasificarte.  Rastrean señales de género en tu cuerpo para quedarse tranquilos, como aquella pareja que pasó media hora discutiendo si tenía o no nuez al entrar en un bar como Mario. Después, el king puede resultarles atractivo, o generarles incluso violencia. Hace unos años, en una fiesta de chicas en Bilbao, una de ellas trató de echarme al grito de “¡A ti lo que te pasa es que quieres tener polla!”. De una manera u otra, el king es un interrogante que cuestiona los patrones de género y las dinámicas de deseo, en uno mismo y en los otros.

Todas las participantes se dan cuenta de cómo su entorno cambia cuando su forma de estar es masculina

Coordinando talleres king he aprendido que explorar el mundo desde los zapatos de un hombre es una experiencia distinta para cada persona. Hay chicas que se sienten incapaces de probarlo, otras que están cómodas desde el principio, y algunas que varían mucho hasta que encuentran el king en el que se sienten a gusto. Lo que ocurre invariablemente es que todas se dan cuenta de cómo su entorno cambia cuando su forma de estar es masculina. Por mi parte, aparte de divertirme jugar al gran seductor, Mario siempre despierta en mí nuevas preguntas.

Sin duda, lo mejor que puedo hacer es recomendaros que lo probéis vosotrxs mismxs, porque no hay mejor aprendizaje que el que obtenemos desde nuestros propios cuerpos.  El king es otra forma de aprender que la política también se inscribe en la piel.

Artigo da estupenda Pikara Magazine

Alexandra Demenkova

Publicado: Outubro 27, 2011 en fotografía, identidade(s), trans

As fotografías da rusa Alexandra Demenkova evocan, dende diferentes perspectivas, a experiencia nos contornos das persoas travestis e da xente do circo e ofrece o seu día a día cunha visión respectuosa e natural.

Demenkova ten feito exposicións en cidades como Amsterdam, Nova Iorque, Hannover ou Moscova e conta na súa traxectoria con galardóns tan importantes como o premio Ian Perry, obtido en 2005.

Pódese atopar máis información sobre ela no seu perfil en lightstalkers: http://www.lightstalkers.org/alexandra_demenkova

Facebook de Alexandra Demenkova: http://ru-ru.facebook.com/people/Alexandra-Demenkova/528202254

 

Emma Casal Giráldez

Zanele Muholi naceu en Umlazi, Durban, en 1972. Estudou fotografía avanzada e unha diplomatura en Manexo de relación públicas. Na actualidade traballa como fotógrafa e reporteira para a “Behind the Mask” (Detrás da Máscara), unha revista online sobre lesbianismo e comunidade gai en África. Ademais, traballa como voluntaria no Forum for the Empowerment of Women (FEW), unha organización de lesbianas negras.

O seu traballo, franco e intimista, desafía a maneira na que se ten representado aos corpos negros de mulleres na fotografía documental. A súa obra non ten precedentes en Sudáfrica, donde case non hai instancias nas que as mulleres retraten abertamente relación entre mulleres. Como activista e fotógrafa, enfronta a idea de que as prácticas sexuais lésbicas non teñen que ver coas culturas africanas e rompe a estereotípica sexualidade das mulleres negras, mostrando desde dentro á cultura LGTBI africana.

Recoñecida internacionalmente, traballou o videoarte, a escritura e outros xeitos de representación, como vías para o cambio social. Documenta a historia das lesbianas sudafricanas na época post-apartheid.

Pode lerse unha entrevista aquí

A súa web: http://www.zanelemuholi.com/

 

Emma Casal Giráldez