Arquivo para a categoría ‘libros’

Annemarie Schwarzenbach foi doutora en filosofía, arqueóloga xornalista, fotógrafa e novelista, coñecida sobre todo pola súa faceta de escritora de viaxes.

Naceu en Zürich o 23 de maio de 1908, no seo dunha das familias máis ricas de Suíza. A súa nai estaba emparentada co canciller Von Bismarck. Seu pai era o herdeiro de Ro. Schawzenbach & Co., que fabricaba e importaba seda. E, seu avó, foi o xeneral Ulrich Wille.

Dende pequena rexeitou o luxo e, ao acadar a puberdade,  a súa familia solicitou unha entrevista médica para comprender os motivos da súa “rara” conduta. Tras algunhas visitas médicas, diagnosticóuselle esquizofrenia, mais está en dúbida a veracidade deste.

En 1927 ingresou na Universidade de Zürich para estudar historia e literatura e, nese intre, comezaría a súa produción literaria en ficción. Tres anos despois coñeceu aos irmáns Mann e mantería unha relación de amizade con toda a familia que se prolongaría durante toda a súa vida. En 1931 obtivo o doutorado e publicou a súa primeira novela Freunde um Bernhard.

En 1933 viaxou ao Estado español xunto a Marianne Breslauer[1], quen a fotografou en reiteradas ocasións.

En 1935 casou co diplomático francés Claude Clarac en Irán.

As súas viaxes, que inspiraron a súa obra, levárona aos Estados Unidos, o Estado español, como xa dixemos, Rusia, Afganistán (xunto a Ella Maillart[2]) e o Congo Belga.

Ao longo da súa vida foi adicta á morfina e estivo intermitentemente baixo tratamento psiquiátrico. En 1939 intentou desintoxicarse, momento no que escribiu Das glückliche Tal. En 1942 tivo un accidente coa súa bicicleta. Golpeouse a caluga e estivo inconsciente varios días. Cando espertou, perdera a capacidade de fala, observación e mobilidade. Morreu o 15 de novembro dese mesmo ano.

Annemarie nunca falou abertamente sobre a súa orientación sexual, pero os indicios sobre as relacións que mantivo indican que era lesbiana. Entre outras, pode ser destacada a relación que mantivo coa escritora Carson McCullers[3], con quen compartiu algún tempo a súa vida en Nova York.

O tema básico da súa obra céntrase en recoller a tomentosa e recorrente soidade que sentiu ao longo da súa curta vida. Así mesmo, rexistrou os costumes, a historia, as paisaxes e o espírito das persoas que habitaban os países que percorreu. Caben ser destacados:

  • Das glückliche Tal
  • Lyrische Novelle
  • Bei diesem Regen
  • Jenseits von New York
  • Freunde um Bernhard
  • Muerte en Persia (Tod in Persien)
  • Auf der Schattenseite
  • Flucht nach oben
  • Alle Wege sind offen
  • Winter in Vorderasien
  • Unsterbliches Blau
  • Wir werden es schon zuwege bringen, das Leben

Para máis información, recoméndamos os seguintes enlaces:

–          Annemarie Schwarzenbach: la viajera inconsolable

–          Los viajes de una chica rara

–          Vidas contadas – Annemarie Schwarzenbach – 20/02/12

–          http://www.annemarieschwarzenbach.eu/

 

Emma Casal Giráldez


Advertisements

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tras a morte do seu pai, Anselmo recorda unha vida marcada polo desarraigamento que transcorre entre o Marrocos do protectorado e a España franquista. Desde os seus inicios no sexo cun mozo marroquí, o descubrimento da infidelidade e a convivencia cunha irmá estraña, case máxica, sucédense imaxes e feitos que alternan pasado e presente e mostran a fractura entre o que os personaxes quererían ser e o que en verdade son.Anselmo enrólase nunha decadente troupe de variedades, metáfora dunha España desnortada, e termina vivindo co seu pai, un ancián con quen comparte a dolorosa sensación de perda. O transfondo histórico, reflectido maxistralmente pola autora, descóbrenos un submundo á marxe da historia oficial, e a difícil aprendizaxe dun home homosexual nunha época escura.Unha historia de desarraigamento, derrota e desamor, que é tamén a historia da España que perdeu a última e colonia e das xeracións que viviron a ditadura de Franco.

 
 
 
 
 
 
 
 

 

Olga Merino naceu en Barcelona en 1965. Estudou Ciencias da Información e un máster de especialización en Historia e Literatura Latinoamericanas no Reino Unido. residiu en Londres e Moscova, onde foi correspondente durante cinco anos para O Xornal de Catalunya, e viviu a transición do réxime soviético á economía de mercado. En 1999 publicou a súa primeira novela, Cinzas Vermellas, con gran éxito de crítica, e en 2004 Espuelas de papel. En 2006 obtivo o Premio Vargas Llosa NH polo conto As normas son as normas. As súas novelas foron traducidas ao italiano, neerlandés e inglés. 

“Aquí mi deseo y compromiso: revisar de manera crítica las historias que nos llegan en formatos y soportes culturales diversos sin que la necesidad de reconocimiento, las heridas o las buenas intenciones nos cieguen. Dar a conocer la diversidad afectivo/sexual y de género sin edulcorarla sistemáticamente con historias de príncipes, princesas y perdices. Explicarnos qué significan las relaciones de amor saludables, proyectarlas y cultivar la autoestima para querer sin depender. Promover el disfrute y cuidado del cuerpo, del de las otras personas y de los nuestros propios. Y aquí mi convicción de un cómo: aprendiendo de lo aprendido por muchas otras anteriormente, agradeciendo, continuando y haciendo llegar la gran labor feminista de empoderamiento, reflexión crítica, denuncia y cuidado mutuo a la juventud que ha puesto un pie fuera de la heteronormalidad y de la identidad de género asignada.”

Podedes ler o estupendo artigo de Lander Calvelhe en Píkara Magazine AQUÍ

 

Trailer en inglés do documental “Straighlaced: How Gender’s Got Us All Tied Up” da produtora GroundSpark, unha das recomendacións de Lander.

Antony and the Johnsons son un grupo musical procedente de Nova York liderado por Antony Hegarty, cantante e pianista e tamén quen compón a maioría dos temas. En realidade a banda composta actualmente por Julia Kent (chelo e arranxos de corda), Doug Wieselman (compositor, arranxistas e músico), Jeff Langston (baixo), Maxim Moston (violin/arranxos de corda), Rob Moose (guitarra/violín) e Parker Kindred (percusión) é unha banda de acompañamento de Antony, que é quen lle dá a personalidade ao grupo.

Antony naceu en Chichester, cidade da rexión de West Sussex (Reino Unido) en 1971. En 1977 trasladouse a Ámsterdam e en 1981 estableceuse en San José, California. Na súa adolescencia era fan do Synth pop, en especial de artistas como Boy George (un dos seus padriños musicais xunto con Lou Reed)  e Marc Almond. En 1990 estableceuse definitivamente en Nova York para estudar teatro experimental na Universidade de Nova York.

Antony tamén traballa en artes plásticas e recentemente expuso unha mostra do seu traballo composto por pinturas, colaxes e fotografías baixo o título de The creek. A mostra estaba composta por 13 obras, nelas ofrecía paisaxes reflexo dos seus sonos e do seu subconsciente. Algunhas das obras están elaboradas a partir de instantáneas publicadas en revistas antigas sobre que retoca para crear unha nova mensaxe. Noutras, amosa seres pantasmais, elementos da materia, animais mortos ou en perigo e persoas que marcaron a súa vida.

Ademais publicou un libro, Swanlights, compendio de ilustracións e colaxes que saiu en paralelo ao seu cuarto disco, tamén co mesmo nome.

Podedes ler unha entrevista sobre a súa obra plástica AQUÍ

WEB

A súa música, na que ademais da súa voz destaca o acompañamento do piano, é próxima a estilos como o jazz ou o soul máis intimistas.  É resulta especialmente destacable que moitas das súas letras, vinculadas á vida de Antony, relaten diferentes aspectos relacionados coa súa vida como transxénero.

O primeiro traballo da banda, que levaba por título o propio nome da banda, foi editado pola compañía discográfica Durtro en 1998. En 2001 grabaron un EP titulado I Fell in Love with a Dead Boy, que supuxo que Lou Reed chamara a Antony para colaborar no seu álbum de 2003 The Raven. O siguinte EP do grupo, titulado The Lake, esta vez no selo Secretly Canadian, inclúe unha colaboración do propio Lou Reed.

I Am a Bird Now, o seu segundo álbum, editado en  2005, convertiuse nun gran éxito de crítica e chegou ao número 5 nas listas británicas ademais de acadar o Mercury Music Prize. Neste disco colaboran Lou Reed, Rufus Wainwriht, Devendra Banhart e Boy George.

Antony and the Johnsons tocarán o 22 de xullo no festival Jazzaldia de Donosti coa The Et Incarnatus Orkestra. Máis info AQUÍ

Mar F. Cendón

Olga Viñuales naceu en Vilassar de Mar (Barcelona) en 1948. Tras licenciarse en Filosofía e Letras impartiu clases de Antropoloxía física e cultural. É doutora en antropoloxía, ensaísta e investigadora en asuntos LGTB e BDSM[1]. É membro do “Seminari del Parentiu” da Universidade de Barcelona e do XIRSSS (Xarxa interdisciplinar de recerca en sexualitat, salut i societat), do Departamento de Socioloxía desa mesma universidade.

Fixo a súa tese sobre identidades lésbicas, sendo a primeira tese doutoral de temática exclusivamente lésbica no Estado español e con ela obtivo o Cum Laude en 1999. A devandita tese acabou converténdose no libro Identidades lésbicas. Discursos y prácticas (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2000), no que Olga Viñuales, amparándose nun rigoroso traballo de campo, mostra como prodúcese o proceso de adscrición a unha categoría aínda hoxe deostada socialmente, e analiza a relación que pode establecerse entre identidade e amizade, e identidade e parentesco, así como a formación de novos modelos de familia. Realizada dende unha perspectiva antropolóxica, esta investigación supuxo un traballo de sete anos, dos que dous estiveron dedicados á observación participante na Coordinadora Gay/Lesbiana de Barcelona.

A Identidades lésbicas seguiulle Lesbofobia (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2002). Neste libro, a autora fai un repaso crítico de aquelas investigacións que durante o século XX mostraron a falsidade da orde simbólica que tanto influíu na maneira de categorizar o corpo, construír o xénero e as identidades sexuais, e que conducía a considerar determinadas prácticas sexuais como máis sas e recomendables que outras.

O seu seguinte libro foi Sexualidades. Diversidad y control social (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2003), no que reformula a sexualidade en perspectiva sociocultural. Olga Viñuales define a sexualidade como unha estratexia de control social, describe a heterosexualidade coma un estilo de vida, teoriza a diversidade sexual e defende a pertinencia de fomentala, ao tempo que critica as reaccionarias perspectivas bioloxicistas sobre a sexualidade. Ademais, cuestiona os discursos expertos e reivindica a lexitimidade dos saberes populares e cotiáns sobre a sexualidade. Sexualidades inclúe tanto estudios teóricos como investigacións sobre traballo e consumo sexual, sobre homosexualidades e disidencias sexuais e sobre representacións e modelos de xestión do corpo.

O seu cuarto libro publicado é Armarios de cuero (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2007). Nel, doce persoas narran as respectivas traxectorias vitais que lles levaron a vincularse ao mundo BDSM. Asistimos aos diferentes procesos persoais, a veces converxentes, a miúdo diversos, mediante os que os e as protagonistas exploraron unhas formas de erotismo que diverxen radicalmente dos patróns de sexualidade ao uso.

A última obra de Olga Viñuales publicada ata agora é Y no fueron marujas (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2011). Neste libro, nove mulleres de idades comprendidas entre os 55 e os 70 anos, explícanos porque decidiron desviarse dos roles de xénero durante a ditadura franquista. O libro remata coa voz dunha muller máis nova que, en contraposición, reivindica o dereito a poder elixir entre ser ou non ser “Maruja”. Distintas voces, distintos puntos de partida explican como de diverso pode ser o proceso de sentir ou ser muller na nosa sociedade, ao tempo que evidencian, o absurda que é a diferenciación ideolóxica entre as idades, os sexos e as razas.

Na rede están dispoñibles os seguintes textos de Olga Viñuales:

Cadena simbólica

Poder y deseo


[1] http://es.wikipedia.org/wiki/BDSM

Emma Casal Giráldez

 

Cosmofobia de Lucía Etxebarria:
Da man de varios personaxes que se entrecruzan ao longo de toda a obra, cunha prosa máis depurada que nunca, Lucía Etebarría traza amores e destinos inmersos na máis próxima actualidade nunha novela áxil e directa chamada a converterse por méritos propios no berro colectivo de toda unha xeración, no certeiro retrato dunha nova sociedade máis plural, máis diversa. Na novela definitiva sobre unha nova época. A nosa.

Unha Lucía Etxebarria máis lúcida e madura, cun extraordinario oído para captar a linguaxe da rúa e a súa xa emblemática sensibilidade para as cotiás historias de amor, mergúllanos na vida dun dos barrios máis representativos de Madrid, Lavapiés, e debuxa un fresco vívido, real, intenso, das súas virtudes, problemas e inquietudes marcadas pola inmigración, a pluralidade étnica e a loita diaria, entre a modernidade e a miseria, por saír adiante.

Lucia Etxebarria, nunha entrevista en 2007 describe asi a súa obra:

“ É unha novela con personaxes de idades comprendidas entre os vinte e os sesenta anos, de todas as clases sociais e de diferentes etnias (africanos, árabes, suramericanos e españois). Pretende ser unha guía a través da paisaxe urbana do século XXI nun momento no que a narrativa española envórcase máis no pasado, posto que agora se se examina as listas dos libros máis vendidos as novelas sitúanse en tempos de Felipe II ou na Guerra Civil, cando non son rolos máis ou menos incribles sobre templarios. É o que eu chamo “novela histérica”, que nada ten que ver coa novela histórica, que adoita ser máis rigorosa na súa documentación.
Por que ese nome para un libro?
Porque todos os meus personaxes non atopan o seu lugar no mundo. Os inmigrantes porque sofren a marxinación e o desprezo, as fillas de inmigrantes porque a pesar de ser españolas segundo o seu carné de identidade a xente non deixa de velas como mouras ou como negras e teñen serios problemas para atopar traballo; os fashion victims porque carecen de acenos de identidade e búscanas en algo tan absurdo como as marcas de moda, a moza de barrio porque vén dunha contorna moi desestructurado no que a precariedade e a violencia doméstica son os seus únicos referentes.
De onde xurdiu a idea de escribir sobre Lavapiés?

Teño que deixar claro que o barrio podería ser o Raval en Barcelona, San Francisco en Bilbao ou A Alameda en Sevilla. En toda gran urbe existe un barrio de orixe humilde no que conviven grupos sociais moi diferentes: os do barrio “de toda a vida”, os inmigrantes e os bobos (bohemian bourgeois) que se van a vivir alí porque queren un aloxamento céntrico e barato. Todos estes grupos conviven pero non se mesturan, e conforman xa que logo unha sociedade multicultural pero non intercultural. Eu vivo en Lavapiés e non me resultaba nada difícil falar sobre este tema que creo necesario nun momento no que están ascendendo perigosamente os sentimentos de xenofobia. Non hai máis que ver as últimas afirmacións de Lle Pen.? “

Etxebarría de Atienza naceu en Bermeo (Biscaia) o 7 de decembro de 1966. A menor de sete irmáns, estudou nun colexio de monxas de Valencia tras o cal trasladouse a Madrid para licenciarse en Xornalismo. foi tradutora, promotora de discos, camareira, autora de guións cinematográficos (ha coescrito os guións das películas Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Sobrevivirei, A muller da miña vida e I love you baby), xefa de prensa, e colaboradora de diversos medios. A súa primeira novela foi unha biografía novelada sobre o cantante Kurt Cobain e a súa esposa Courtney Love (A historia de Kurt e Courtney: aguanta isto), á que seguirían éxitos comerciais como Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Beatriz e os corpos celestes (Premio Lucía Nadal 1998), Nós que non somos como as demais ou De todo o visible e o invisible (Premio Primavera 2001). A partir do 2000 Etxebarría trasladouse a Escocia, onde se dedicou ao ensino na Universidade de Aberdeen, institución que lle concedeu un doutoramento Honoris Causa. En 2004 obtivo o Premio Planeta de Novela pola obra Un milagre en equilibrio.

A súa obra adoita centrarse en personaxes femininos que buscan un espazo sentimental e emocional propio. Tanto na súa obra narrativa como ensayística (A Eva futura. A letra futura), a autora analiza o rol da muller na sociedade actual, o concepto de xénero e a sexualidade feminina desde unha perspectiva post-feminista que defende os dereitos e a nova figura da muller tanto a nivel social como literario.

 

http://www.lecturalia.com/libro/12272/cosmofobia

http://www.europapress.es/00273/20070515000502/lucia-etxebarria-escritora-realismo-pasa-literatura-infantil.html

http://www.lecturalia.com/autor/166/lucia-etxebarria

 

 

A autora

Coral Herrera Gómez (Madrid, 1977) é doutora en Humanidades e Comunicación Ausiovisual pola Universidade Carlos III de Madrid, experta en Teoría do Xénero (feminismos, masculinidades, queer). Escritora e blogger, traballa como community manager, principalmente no eido do desenvolvemento de contidos web e creación e mantemento de redes sociais. Actualmente traballa en UNESCO Centroamérica e como lectora na Universidade da Soborna París IV.

Ademais imparte conferencias e obradoiros sobre o amor romántico e a dependencia emocional feminina, o romanticismo patriarcal, os homes e o amor.

O seu traballo desenvolvese no ámbito da cultrua e a comunicación, as redes feministas, os estudos de masculinidades e a loita LGBT desde unha perspectiva queer.

Obras

  • La construcción sociocultural del amor romántico Madrid: Editorial Fundamentos, 2011

Máis info sobre a autora AQUÍ

O libro

Más allá de las etiquetas. Feminismos, masculinidades y queer. Pamplona: Txalaparta, 2011

Os distintos movementos de liberación-feminista, homo, lesbo, trans ou queer-ensinounos o camiño cara unha igualdade alonxada das clasificacións conservadoras e universais. En lugar de buscar novas formas de clasificación, facendo un percorrido histórico a través das distintas formas de definir os xéneros-mulleres, homes, trans etc-, este libro convidanos a analizar os mitos implantados polo patriarcado, rachar con todos estes roles impostos pola sociedade, deconstruír os estereotipos, tomar conciencia da riqueza das nosas diferenzas, intercambiar papeis, rebasar os límites, expresar libremente o desexo, incluír a tenrura na aventura ocasional e atrevernos a expresar emocións. En definitiva, a aprender a vivir máis alá das etiquetas.

Dispoñible AQUÍ

Todas as persoas (homes e mulleres) somos un produto da sociedade na que habitamos. A través da cultura, a educación e a socialización aprendemos a ser homes ou a ser mulleres; os nosos xestos, a nosa forma de falar e movernos, o noso xeito de estar no mundo e entendelo, a nosa sexualidade, a profesión que eleximos, o noso uso do tempo libre, as nosas crenzas e emocións, están determinadas por estos condicionamentos de xénero.
O que sucede é que parecen invisibles porque están asumidos como naturais!
Nesta obra a autora trata de pór en cuestión o concepto do “normal”, e analizar os estereotipos e mitos que, pese a ser creacións culturais, presentan a desigualdade entre as persoas como algo natural, é dicir, predeterminado pola bioloxía.
Na nosa cultura o patriarcado, que é a ideoloxía hexemónica, obriga as persoas a construír a súa identidade ceñíndose exclusivamente e para sempre a unha destas categorías, home ou muller. Case todas e todos nós crecimos baixo uns imperativos moi ríxidos sobre o que debe ser un home e o que debe ser unha muller.

Isto influíu nas relacións sociais, afectivas e sexuais que temos entre nós, e incidiu de xeito moi dañino nos nosos sentimentos, determinados en gran medida polas normas, tabúes, etiquetas e obrigas de xénero nunha sociedade dominada pola heterosexualidade e a bipolaridade.

O obxectivo deste libro á hora de analizar as construcións socioculturais de xénero é achegar a teoría á rúa, onde a realidade segue a estar moi polarizada.

Podedes ler unha reseña deste libro AQUÍ

 

Modelos de familia

Publicado: Decembro 29, 2011 en identidade(s), libros, recursos
 
Nunha época na que unha alta porcentaxe de familias difire do modelo tradicional conformado por dous pais heterosexuais, este libro aborda os distintos tipos de estrutura familiar que coexisten na actualidade e a súa influencia no desenvolvemento psicolóxico dos nenos desmitificando, con datos científicos, a idea de que toda estrutura diferente á “normal” será prexudicial para nenos e nenas.
O libro responde unha pregunta fundamental: Que aspectos da vida familiar afectan realmente a un desenvolvemento psicolóxico saudable?
Na primeira parte, a autora pregúntase pola necesidade de ter dous pais, se é necesaria a presenza do pai, que os pais sexan os pais biolóxicos do seu fillo ou que sexan heterosexuais. Na segunda parte, explora os procesos psicolóxicos que subxacen ao desenvolvemento óptimo dos nenos, en particular a calidade da relación do neno cos pais, con outros membros da familia e co mundo social máis amplo. Contrariamente ao que se adoita supor, Susan Golombok conclúe que a estrutura familiar é menos decisiva para o desenvolvemento psicolóxico dos nenos que as experiencias do día a día da vida familiar.
Dado o interese que esperta o tema, Modelos de familia. Que é o que de verdade conta? será de gran utilidade para pais e nais e todos aqueles que pensan en ser pais ou nais por vía non tradicional, ademais de lectura obrigatoria para mestres, investigadores e para os profesionais que traballan con familias e para as persoas implicadas no desenvolvemento de políticas familiares.
Parte I. Tipo de familia ? 1. Número de pais: un ou dous? ? 2. O pai: presente ou non? ? 3. Vínculos xenéticos: Congénitos ou non?. ? 4. A orientación sexual dos pais: heterosexuais ou homosexuais? ? 5. A calidade das relacións entre pais e fillos. ? 6. A calidade do matrimonio e o estado psicolóxico dos pais. ? 7. As características individuais dos nenos e o seu mundo social máis amplo. ? 8. Modelos de familia: que é o que de verdade conta?.

¿No podrías ponerte más femenina? ¿Por qué no te dejas el pelo largo con lo bonito que lo tienes? ¿Por qué no te pones mejor una falda? ¿Y si te pintaras un poco? Esta retahíla de preguntas ha formado parte de toda mi infancia y adolescencia como mujer masculina, haciendo que sintiera la feminidad como algo molesto, impuesto desde fuera, que zumbaba en mis oídos con frecuencia variable aumentando al acercarse bodas, comuniones, o cualquier evento social que sirviera como expositor de feminidad.

“Ser femenina” era eso que parecía encajar con facilidad en los cuerpos de otras mujeres a mi alrededor, y que en el mejor de los casos yo podía llegar a imitar con una incomodidad infinita y sin dejar de sentirme una impostora. Cuando asistí a mi primer taller drag king esa pretensión de naturalidad se desvaneció ante mis ojos, y me di cuenta de que con el género nos ocurre como con aquel cuento, en el que todo el mundo finge que el emperador está vestido, a pesar de que en realidad lo ve desnudo.

En un taller drag king se explican las técnicas para performar la masculinidad, se ponen en práctica y se sale a la calle para experimentar el mundo desde ese lugar

En un taller drag king se explican las técnicas necesarias para performar la masculinidad. Desde la apariencia a la forma de hablar, de ocupar el espacio, o la expresión corporal. Después se ponen en práctica y (punto fundamental) se sale a la calle para experimentar el mundo desde este lugar. No se trata de un ejercicio teatral, sino de una práctica política en la que cuerpos diagnosticados como mujeres al nacer se apropian de una masculinidad prohibida.

Todo el mundo sabe que para ser una mujer debemos peinarnos, maquillarnos, y vestirnos como tal. Inscribimos sobre nuestros cuerpos todos estos elementos, sabiendo que son artificiales, y así encajamos en la performance de la feminidad. Los hombres, sin embargo, no tienen que hacer nada para serlo, porque se supone que la masculinidad es natural. Emana directamente de sus genitales.

Imaxe do libro “The Drag King Book” de Del Lagrace Volcano

No se trata de un ejercicio teatral, sino de una práctica política. El king es un interrogante que cuestiona los patrones de género y las dinámicas de deseo

Cuando fui Mario por primera vez, tomé conciencia de pronto de lo cómodo que me sentía en esa masculinidad, y a la vez de lo artificial que había sido su construcción. Eso me hizo comprender automáticamente lo quimérica que es también esa articulación de lo femenino, que yo siempre había sentido en mi cuerpo como un disfraz. Y convirtió la feminidad y la masculinidad en una performance en la que no me sentía una extraña e incluso en las que era posible transitar, porque son categorías que no pertenecen a nadie por derecho natural. Hoy puedo vestir corbata y tacones vertiginosos, sin sentir ninguno de los dos elementos ajenos a mi cuerpo.

Lo primero que ocurre cuando eres un king es que la gente siente la necesidad de clasificarte.  Rastrean señales de género en tu cuerpo para quedarse tranquilos, como aquella pareja que pasó media hora discutiendo si tenía o no nuez al entrar en un bar como Mario. Después, el king puede resultarles atractivo, o generarles incluso violencia. Hace unos años, en una fiesta de chicas en Bilbao, una de ellas trató de echarme al grito de “¡A ti lo que te pasa es que quieres tener polla!”. De una manera u otra, el king es un interrogante que cuestiona los patrones de género y las dinámicas de deseo, en uno mismo y en los otros.

Todas las participantes se dan cuenta de cómo su entorno cambia cuando su forma de estar es masculina

Coordinando talleres king he aprendido que explorar el mundo desde los zapatos de un hombre es una experiencia distinta para cada persona. Hay chicas que se sienten incapaces de probarlo, otras que están cómodas desde el principio, y algunas que varían mucho hasta que encuentran el king en el que se sienten a gusto. Lo que ocurre invariablemente es que todas se dan cuenta de cómo su entorno cambia cuando su forma de estar es masculina. Por mi parte, aparte de divertirme jugar al gran seductor, Mario siempre despierta en mí nuevas preguntas.

Sin duda, lo mejor que puedo hacer es recomendaros que lo probéis vosotrxs mismxs, porque no hay mejor aprendizaje que el que obtenemos desde nuestros propios cuerpos.  El king es otra forma de aprender que la política también se inscribe en la piel.

Artigo da estupenda Pikara Magazine

De la galardonada autora de “The World Unseen” y “Despite the Falling Snow” nos llega una inteligente fábula sobre la tradición, la cultura y la familia, en torno a una explosiva historia de amor.

 Tala, palestina residente en Londres, está inmersa en los preparativos de su inminente boda en Oriente Próximo cuando conoce a Leyla, una chica británica de origen indio que sale con su mejor amigo. Aunque la cristiana y enérgica Tala y la musulmana y tímida Leyla no pueden ser más diferentes entre sí, de inmediato surge una atracción que va más allá de la amistad. A medida que se acerca la fecha de la boda las tensiones van en aumento, hasta que Tala no puede seguir eludiendo el momento de sincerarse consigo misma.

Con una historia que va de las grandes mansiones de la alta sociedad del Próximo Oriente a los elegantes barrios acomodados de Londres, “No imagino otra vida” explora los contrastes entre Oriente y Occidente, el amor y el matrimonio, las convenciones y la individualidad, creando una historia tierna y llena de humor sobre un amor inesperado y unas libertades recién descubiertas.

Shamim Sarif ha dirigido recientemente la adaptación cinematográfica de “No imagino otra vida”, (“I Can’t Think Straight”). También es guionista y directora de otra película galardonada, “The World Unseen”, basada en su novela homónima. El libro recibió el Premio Pendelton May a una obra novel y el Premio Betty Trask. Es autora de otra novela, titulada “Despite the Falling Snow”. Shamim Sarif vive en Londres con su mujer Hanan y sus dos hijos.