Arquivo para a categoría ‘trans’

Antony and the Johnsons son un grupo musical procedente de Nova York liderado por Antony Hegarty, cantante e pianista e tamén quen compón a maioría dos temas. En realidade a banda composta actualmente por Julia Kent (chelo e arranxos de corda), Doug Wieselman (compositor, arranxistas e músico), Jeff Langston (baixo), Maxim Moston (violin/arranxos de corda), Rob Moose (guitarra/violín) e Parker Kindred (percusión) é unha banda de acompañamento de Antony, que é quen lle dá a personalidade ao grupo.

Antony naceu en Chichester, cidade da rexión de West Sussex (Reino Unido) en 1971. En 1977 trasladouse a Ámsterdam e en 1981 estableceuse en San José, California. Na súa adolescencia era fan do Synth pop, en especial de artistas como Boy George (un dos seus padriños musicais xunto con Lou Reed)  e Marc Almond. En 1990 estableceuse definitivamente en Nova York para estudar teatro experimental na Universidade de Nova York.

Antony tamén traballa en artes plásticas e recentemente expuso unha mostra do seu traballo composto por pinturas, colaxes e fotografías baixo o título de The creek. A mostra estaba composta por 13 obras, nelas ofrecía paisaxes reflexo dos seus sonos e do seu subconsciente. Algunhas das obras están elaboradas a partir de instantáneas publicadas en revistas antigas sobre que retoca para crear unha nova mensaxe. Noutras, amosa seres pantasmais, elementos da materia, animais mortos ou en perigo e persoas que marcaron a súa vida.

Ademais publicou un libro, Swanlights, compendio de ilustracións e colaxes que saiu en paralelo ao seu cuarto disco, tamén co mesmo nome.

Podedes ler unha entrevista sobre a súa obra plástica AQUÍ

WEB

A súa música, na que ademais da súa voz destaca o acompañamento do piano, é próxima a estilos como o jazz ou o soul máis intimistas.  É resulta especialmente destacable que moitas das súas letras, vinculadas á vida de Antony, relaten diferentes aspectos relacionados coa súa vida como transxénero.

O primeiro traballo da banda, que levaba por título o propio nome da banda, foi editado pola compañía discográfica Durtro en 1998. En 2001 grabaron un EP titulado I Fell in Love with a Dead Boy, que supuxo que Lou Reed chamara a Antony para colaborar no seu álbum de 2003 The Raven. O siguinte EP do grupo, titulado The Lake, esta vez no selo Secretly Canadian, inclúe unha colaboración do propio Lou Reed.

I Am a Bird Now, o seu segundo álbum, editado en  2005, convertiuse nun gran éxito de crítica e chegou ao número 5 nas listas británicas ademais de acadar o Mercury Music Prize. Neste disco colaboran Lou Reed, Rufus Wainwriht, Devendra Banhart e Boy George.

Antony and the Johnsons tocarán o 22 de xullo no festival Jazzaldia de Donosti coa The Et Incarnatus Orkestra. Máis info AQUÍ

Mar F. Cendón

Advertisements

Cando o explorador portugués Pedro de Magalhaes se internou na selva amazónica brasileira quedou escandalizado ao comprobar a liberdade coa que se vivía a sexualidade naquela zona. Especialmente ao descubrir as guerreiras amazonas, el mesmo contóunolo:

“Algunhas indias desta rexión xuran e prometen castidade e así non se casan nin coñecen home de ningunha calidade, nin o consentirán aínda que por iso as maten. Estas deixan todas as actividades de mulleres e imitan os homes e realizan os seus oficios coma se non fosen mulleres. Traen o cabelo cortado como os machos, van á guerra e de cazaría con arcos e frechas… e cada unha ten unha muller ao seu servizo e que lle fai de comer coma se estivesen casadas. “

Na cultura americana nativa críase que existían catro sexos. Os homes, as mulleres, os berdaches e as mohaves ou hwame (berdaches femininas), tamén se lles podía coñecer como squaw, eran “xs non home, non muller” das culturas indias norteamericanas.  Os berdaches masculinos eran chamáns, as hwames eran guerreiras.

A información sobre berdaches femininos é moi escasa. Crese que podían existir unhas 30 tribos con presenza de “berdaches” femininos. Das tribos Mohave é de onde vén gran parte da información. Eran guerreiras e cazadoras e acostumaban a casar con mulleres que xa eran nais. As hwame acostumaban a adoptar un rol masculino, pola contra as alhya adoptaban o feminino.

Estas mulleres eran socialmente aceptadas e un privilexio para as familias que as tiñan no seu seo. Xeralmente casaban con outras mulleres embarazadas e que xa tiñan fillos e considerábaselles os pais. Ao igual que os berdaches masculinos, a elas considerábaselles especialmente dotadas de dous espíritos o de home e o de muller.

Coñecemos a historia de Sahaykwisa, unha mohave que non quixo utilizar vestimenta masculina, vestía roupa feminina pero seducía outras mulleres da tribo. Por iso foi acosada polas outras mulleres e sufriu os celos dos homes que a consideraban unha rival, os mesmos guerreiros, que saían a cazar coas outras mohaves.

“Squaw Jim e o seu Squaw. ” Fotografadas por John H. Fouch, 1877. Á esquerda Squaw Jim, unha Crow Squaw. Jim serviu como unha guía en Fort Keogh e logrou gran reputación pola súa coraxe ao salvar a vida de toda unha tribo na batalla da Rosebud, 17 de xuño de 1876. Esta imaxe é a primeira fotografía coñecida dunha india squaw de América do Norte

 

Mar F. Cendón

Alexandra Demenkova

Publicado: Outubro 27, 2011 en fotografía, identidade(s), trans

As fotografías da rusa Alexandra Demenkova evocan, dende diferentes perspectivas, a experiencia nos contornos das persoas travestis e da xente do circo e ofrece o seu día a día cunha visión respectuosa e natural.

Demenkova ten feito exposicións en cidades como Amsterdam, Nova Iorque, Hannover ou Moscova e conta na súa traxectoria con galardóns tan importantes como o premio Ian Perry, obtido en 2005.

Pódese atopar máis información sobre ela no seu perfil en lightstalkers: http://www.lightstalkers.org/alexandra_demenkova

Facebook de Alexandra Demenkova: http://ru-ru.facebook.com/people/Alexandra-Demenkova/528202254

 

Emma Casal Giráldez

Catalina de Erauso (Donosti, 1592- Cuitlaxtla, México, 1650), chamada a Monxa Alférez, foi unha monxa e soldado.

A moi curta idade foi internada no convento de San Sebastián o Antigo. Non obstante, parece que o seu carácter enredante e violento non era moi apropiado para a vida enclaustrada. Tras unha rifa cunha novicia que se atrevera a golpeala foi confinada á súa cela, da que escapou disfrazada de campesiño. Contaba entón 15 anos de idade. Andou de pobo en pobo e chegou ata Valladolid. Dende alí volveu a Bilbo. Todo este tempo pasouno disfrazada de home, co pelo curto e usando distintos nomes, como Pedro de Orive, Francisco de Loyola, Alonso Díaz, Ramírez de Guzmán ou Antonio de Erauso. Segundo parece o seu físico axudáballe no seu engano. Posteriormente foi a Sanlúcar de Barrameda e embarcou cara a América. En Perú alistouse como soldado baixo o mando de distintos capitáns gañando a fama de ser valente e hábil coas armas e sen revelar que era unha muller. Con estes méritos alcanzou o grao de alférez. Ao parecer, durante estes anos viuse envolvida en numerosas pelexas e disputas como, por outra parte, era normal entre os soldados.

Nas súas memorias confesa algunha aventura lésbica, como cando unha posadeira a sorprende “andándolle a filla entre as pernas”. En 1623 foi detida en Huamanga, Perú, a causa dunha disputa. Para evitar o seu axustizamento pediu clemencia ao bispo, Agustín de Carvajal, ao que lle contou que era en realidade unha muller e que estivera nun convento. Tras un exame por parte dun conxunto de matronas, que determinaron que era certo que se trataba dunha muller e que ademais era virxe, o bispo protexeuna e foi enviada a España. Alí recibiuna o rei Felipe IV de España que lle mantivo a súa graduación militar e o chamou monxa alférez, á vez que lle permitía empregar o seu nome masculino. O relato das súas aventuras estendeuse por Europa, e Catalina visitou Roma onde foi recibida polo papa Urbano VIII. O pontífice autorizouna a continuar vestindo de home.

En 1630 instálase en México, probablemente na cidade de Orizaba no Estado de Veracruz, onde rexentou un negocio de transporte de mercadorías entre Cidade de México e Veracruz. Non se sabe moi ben onde morreu, unhas teorías din que foi transportando unha carga nun bote, aínda que hai quen escribe que o seu falecemento aconteceu nos altos de Orizaba, soa entre os seus asnos.

Catalina escribiu ou ditou un libro coas súas memorias, que foron publicadas bastante tempo despois (1829) en París. A continuación traducíronse a varios idiomas e fixéronse versións do tema, como a idealizada de Thomas De Quincey, ” The Ensign Nun”.

 

Mar F. Cendón

Coco Riot é unx artista visual, nacidx en Murcia e residente en Montreal. En “Llueven Queers”, libro auto-publicado, recompila cómics, ilustracións e textos que, dende o 2004, foron aparecendo en diferentes fanzines, principalmente en “Il Pleut des Gouines / It’s Raining Dykes“.
Trátanse neste cómic cuestións como a representación social do xénero, a experiencia de ir ao baño cando se é unha persoa gender-queer, trans e/ou butch, as discusións sobre as relacións abertas etc. e cuestiónase a maneira na que vivimos e creamos xerarquías (de xénero, de identidade sexual, de desexo, de raza, de clase de idade, de nacionalidade…).

Ao comezo do libro aparece unha entrevista feita a Coco por unha amiga súa (Eva H.) na que fala sobre o libro e sobre o que significa para Coco ser queer, entre outros temas. A entrevista pode lerse aquí.
“Llueven Queers” é un libro altamente recomendable!!!

Coco Riot estivo presentando o cómic por Galiza en decembro de 2010. Aquí deixamos un audio da súa presentación na Cova dos Ratos de Vigo, a cargo do grupo Somos de_Generando

Web de Llueven Queers: http://lluevenqueers.blogspot.com/
Facebook: https://www.facebook.com/people/Llueven-Queers/100001253370723

Emma Casal Giráldez

A papisa Xoana

Publicado: Outubro 17, 2011 en identidade(s), libros, películas, trans

Historia

Segundo as biografías medievais, Xoana nacería en 822 en Ingelheim, preto de Maguncia. Ávida de coñecementos, vive por un tempo en Atenas. Nesa época non se permite ás mulleres realizar estudos, polo que se fai pasar por un mozo e toma o nome de Xoán o Inglés. Este engano permítelle frecuentar desde entón as máis importantes abadías do século XII en Francia, entre elas a de Saint-Germain-deas-Prés, e de adquirir alí grandes coñecementos.

Cando chega a Roma dáse inmediatamente a coñecer pola súa sabedoría e a súa piedade. Sendo xa cardeal, á morte do papa León IV é designada para sucederlle en 855. Ninguén coñece a súa verdadeira identidade e Xoana accede ao trono pontificio co nome de Xoán VIII o Anxelical. Desempeña o seu cargo con gran dedicación e móstrase moi digna del. Pero en abril do ano 858, durante unha festa de Rogativas, desvanécese repentinamente en plena rúa, dá a luz pouco despois a un neno e morre nas horas seguintes. O escándalo entre os fieis é enorme e a papisa é enterrada ás agachadas nun lugar non consagrado.

O libro do século XIII que relata a historia da papisa titúlase Chronicon Pontificum et Imperatorum (Crónica de Papas e Emperadores) e foi escrito polo sacerdote dominico Martín de Troppau. Pouco tempo antes outro dominico, Esteban de Borbón, menciona tamén o caso dunha muller que foi papa, pero sitúao máis tardiamente, ao redor do ano 1100. Mesmo existen relatos presentados como máis antigos, pero en realidade apócrifos, que se refiren a este feito. O mesmo papa León II mencionaría nunha carta ao patriarca de Constantinopla, a mediados do século XI, a “unha muller que ocupou o trono dos Pontífices de Roma”.

Só hai un feito certo: a principios do século XV a presenza histórica da papisa é aceptada por todos, posto que varios altos cargos da Igrexa dan fe diso nos seus escritos, os que Roma non xulga necesariamente censurar. En ningún caso pódese soster que a historia de Xoana fose inventada por detractores da Igrexa para asestar un golpe baixo á súa reputación. Pola contra, o primeiro autor que tomou definitivamente posición en contra da existencia dunha muller pontífice é un protestante chamado David Blondel, en 1947…

Cal podería ser a lexitimidade dun relato que en verdade parece bastante fantástico? A teoría que refuta a existencia da papisa pretendendo que unha muller non podería esconderse por tanto tempo baixo roupaxes masculinas vese contradita por un feito escencial: A Igrexa admitiu a existencia de Xoana durante séculos. Ademais, moitas santas e beatas (Eufrasia, Hildegarda, Eugenia) parecen vivir de incógnito entre monxes vestindo roupas masculinas até a súa morte.

Por sobre todo, a confusión que reina en torno ao papa recoñecido hoxe en día como sucesor inmediato de León IV, Bieito III, permite expor estas hipóteses. A existencia de Bieito non se menciona no máis antigo exemplar coñecido do Liber Pontificales. Os escasos cronistas que falan del atribúenlle un físico atractivo, unha marcada aversión por aparecer en público, así como unha gran moderación.

Practicamente non se sabe nada máis sobre el, senón que case foi vítima dun antipapa, que morreu subitamente o 17 de abril de 858, e que foi enterrado fóra da Basílica de San Pedro, segundo a súa vontade, xa que se xulgou a si mesmo “indigno de estar xunto aos santos”.

Todos estes feitos poden adaptarse ao reinado da misteriosa papisa, tan ben como a do incerto Bieito. A historia oficial da Igrexa rebautizaría a Xoana ou Xoán VIII o Anxelical, chamándoo Bieito para poder disimular mellor o seu sexo?

Literatura e filmes

Toda esta controversia levou ao erudito Onofrio Panvinio, monxe agustino, a redactar en 1562 a primeira refutación seria da lenda, no seu Vitæ Pontificum (Vida dos papas). No século XVII, os luteranos uníronse aos seus argumentos. A polémica aínda segue viva a día de hoxe e son numerosos os artigos que se poden atopar a favor e en contra desta historia.


En 1886, o grego Emmanuel Royidis publicou La papisa Juana, que veu a relanzar o mito. Antes, Petrarca vírase atraído pola lenda. No século XX interesáronse por ela outros escritores, como Lawrence Durrell, Renée Dunan ou Alfred Jarry.

En 1972 Michael Anderson dirixiu “A Papisa Xoana“, con Liv Ullmann, como protagonista, representando Xoana.
En outubro de 2009, estreouse a película “A papisa”, unha produción alemá, británica, italiana e española dirixida polo director alemán Sönke Wortmann, baseada na novela “La Papisa” (1996) de  Donna Woolfolk Cross.

 

 

Mar F. Cendón

“Amaos los unos a los otros” é outro documental realizado por Claudia Corredor e Ana Lucia Ramírez, en 2008, dentro do proxecto de Mujeres AL BORDE.

O documental ten dúas orixes: unha homofóbica e violenta, outra liberadora e desobediente, e nace na marcha das igrexas cristiás unidas para negar publicamente os dereitos ás persoas LGBTI, en particular o dereito a conformar un núcleo familiar, así como na vida cotiá de seis familias “diversas”. Hai historias de amor, solidariedade e respeto mutuo e tamén parellas do mesmo sexo que esixen e exercen os seus dereitos.

 

Emma Casal Giráldez

“Memoria de las niñas raras” é un documental de 16 minutos de duración realizado en Bogotá entre 2005 e 2006 por Claudia Corredor e Ana Lucia Ramírez. É un proxecto de “AL BORDE producciones”, realizado co apoio de “ASTREA. Fundación lésbica para la Justicia”.

AL BORDE pretende posibilitar que mulleres, homes, persoas trans e intersex, se conecten para imaxinar e crear un mundo libre e feliz, unha porta para que se asomen, saian e entren no mundo, as súas creacións artísticas e as doutros colectivos ou persoas que a través da arte reivindiquen as liberdades sexuais, identitarias e corporais.

Desde este borde, propoñen inventar novas palabras para nomearse doutros xeitos que se parezan máis ao que queren estar sendo, facer visible o que sempre estivo invisible a través das súas propias imaxes, retar a amargura e a violencia da orde de xénero, heteronormativa e patriarcal coa súa arte, o seu pracer e a súa creatividade.

Máis información na súa web: http://www.mujeresalborde.org/

O documental trata sobre a memoria de 3 mulleres que de nenas foron “raras”. “Raras” por aventurarse a ser nenas doutro xeito, transgredindo as normas do xénero, revolucionando as leis naturais e elixindo os desexos prohibidos.

As súas memorias son relatos que nos permiten imaxinar novas posibilidades para os corpos, as sexualidades, os afectos e a vivencia do xénero. As súas historias, un lugar de resistencia capaz de desordenar todas as ordes.

 

Emma Casal Giráldez

Maria Teresinha Gomes, coñecida tamén como Xeneral Tito, foi unha muller portuguesa que saltou á fama no seu país por simular ser un home durante dezaoito anos, período durante o cal se fixo pasar por xeneral do exército, avogado, axente da CIA e funcionario da embaixada estadounidense, ata que foi descuberta en 1992, xulgada, e condenada por usurpación de identidade e estafa.

Maria Teresinha naceu en 1933 en Funchal (Madeira) e morreu en data incerta, no mes de xuño de 2007 nunha aldea próxima á capital portuguesa. Aos 16 anos, en 1949, fuxiuse de casa para instalarse no continente, segundo algunhas fontes, por un desengano amoroso. A súa familia deuna por morta.

No entroido de 1974 comprouse un traxe de xeneral do exército no barrio lisboeta do Rossio, ao que engadiu unhas insignias de latón, e adoptou a identidade de Titoo Aníbal dá Paixão Gomes (o nome procedía dun irmán morto sendo un bebé, antes de que ela nacese). Esa mesma noite coñecería a Joaquina Costa, enfermeira, con quen viviría, ao parecer simulando ser un matrimonio normal, durante quince anos, aínda que durmindo en habitacións separadas.

O seu modo de gañarse a vida era pedir prestado diñeiro para logo, segundo afirmaba, investilo no estranxeiro e devolvelo con intereses. Para iso utilizaba a súa falsa identidade e as súas maneiras educadas e cultas.

En 1992 foi descuberta e xulgada por un tribunal de Lisboa, que a condenou a unha pena de tres anos de prisión por estafa e usurpación de identidade, pena que nunca chegou a cumprir. O xuízo, ao que  acudiu vestida de home, tivo unha extensa repercusión mediática na sociedade portuguesa dos anos 90. Durante o proceso a súa compañeira Joaquina Costa declarou que non soubo do verdadeiro sexo de Teresinha até o final do seu quince anos de convivencia, e mesmo os avogados do proceso seguiron chamándolle polo seu nome ficticio, así como as testemuñas, que se referían a ela como “señor xeneral” e “home bo”.

Tras o escándalo mediático Teresinha Gomes retirouse a vivir a Carambancha de Cima, unha aldea illada do norte do Taxo, onde pasou o últimos quince anos de vida con Maria Augusta, a sobriña de Joaquina Costa.

Mar F. Cendón

Anney Bonny e Mary Read

Publicado: Outubro 10, 2011 en bisexualidade, trans

Anney Bonny, tamén coñecida polo seu diminutivo “Boon”. Foi unha das dúas mulleres, xunto a Mary Read, con maior sona recoñecida entre as poucas que pasaron á historia pola súa dedicación á actividade da pirataría durante os primeiros anos do século XVIII.

Nota aclaratoria sobre a súa biografía: É necesario advertir que a información sobre Anne Bonny volveuse confusa, sendo frecuente atopar incongruencias, invencións ou exaltacións dos seus actos. Isto débese ao interese social que suscitou a súa vida, xa fóra pola súa escandalosa vida amorosa (e habitual atopar referencias á súa promiscuidade e a súa bisexualidade), ben por outros aspectos inquietantes das súas andainas.

Ao anterior hai que engadir que, ao exercer un oficio como a pirataría, as fontes de datos oficiais sobre Anne Bonny son escasas. A maioría da información xorde da obra de Charles Johnson, unha estudioso da arte da pirataría, contemporáneo da muller e autor da obra “A General History of the Robberies and Murders Of the most notorious Pyrates” no ano 1724.

Mary Read naceu en Londres. Non se sabe de certo os motivos que a levaron a facerse pasar por un home. A versión máis estendida, que recolle Defoe, afirma que era filla dos amores adúlteros da esposa dun capitán da mariña mercante que se achaba en alta mar cando naceu a nena. A nai conseguiu ocultar o nacemento durante un tempo, e deuse a circunstancia de que faleceu o primeiro fillo, así que decidiu cambiar ao bebé de sexo para facelo pasar polo neno anterior ante a familia do seu marido, o cal entre tanto faleceu na mar, e poder así cobrar a herdanza.

Mary (chamada Mark) e a súa nai viviron comodamente co diñeiro herdado até a súa adolescencia. Cando se acabaron os fondos, Mary, que aínda vestía como home, atopou un traballo como paxe, emprego que abandonou para enrolarse nun barco mercante.

Durante unha travesía, o barco en que viaxaba Mary foi atacado e capturado polo pirata Jack Rackham (alcumado Calicó) e a súa compañeira, a muller pirata Anne Bonny. Aínda vestida de home, Mary foi recrutada polos piratas. Pouco despois, Anne Bonny descubriu a súa identidade feminina. As dúas mulleres fixéronse amigas e trataron de manter o secreto pero Rackham comezou a sospeitar da próxima relación de Bonny co novo mariñeiro e demandou unha explicación. Mary confesou e Rackham deixouna quedar e ser parte da tripulación.

 
Mar F. Cendón