Arquivo para a categoría ‘bisexualidade’

 

Cosmofobia de Lucía Etxebarria:
Da man de varios personaxes que se entrecruzan ao longo de toda a obra, cunha prosa máis depurada que nunca, Lucía Etebarría traza amores e destinos inmersos na máis próxima actualidade nunha novela áxil e directa chamada a converterse por méritos propios no berro colectivo de toda unha xeración, no certeiro retrato dunha nova sociedade máis plural, máis diversa. Na novela definitiva sobre unha nova época. A nosa.

Unha Lucía Etxebarria máis lúcida e madura, cun extraordinario oído para captar a linguaxe da rúa e a súa xa emblemática sensibilidade para as cotiás historias de amor, mergúllanos na vida dun dos barrios máis representativos de Madrid, Lavapiés, e debuxa un fresco vívido, real, intenso, das súas virtudes, problemas e inquietudes marcadas pola inmigración, a pluralidade étnica e a loita diaria, entre a modernidade e a miseria, por saír adiante.

Lucia Etxebarria, nunha entrevista en 2007 describe asi a súa obra:

“ É unha novela con personaxes de idades comprendidas entre os vinte e os sesenta anos, de todas as clases sociais e de diferentes etnias (africanos, árabes, suramericanos e españois). Pretende ser unha guía a través da paisaxe urbana do século XXI nun momento no que a narrativa española envórcase máis no pasado, posto que agora se se examina as listas dos libros máis vendidos as novelas sitúanse en tempos de Felipe II ou na Guerra Civil, cando non son rolos máis ou menos incribles sobre templarios. É o que eu chamo “novela histérica”, que nada ten que ver coa novela histórica, que adoita ser máis rigorosa na súa documentación.
Por que ese nome para un libro?
Porque todos os meus personaxes non atopan o seu lugar no mundo. Os inmigrantes porque sofren a marxinación e o desprezo, as fillas de inmigrantes porque a pesar de ser españolas segundo o seu carné de identidade a xente non deixa de velas como mouras ou como negras e teñen serios problemas para atopar traballo; os fashion victims porque carecen de acenos de identidade e búscanas en algo tan absurdo como as marcas de moda, a moza de barrio porque vén dunha contorna moi desestructurado no que a precariedade e a violencia doméstica son os seus únicos referentes.
De onde xurdiu a idea de escribir sobre Lavapiés?

Teño que deixar claro que o barrio podería ser o Raval en Barcelona, San Francisco en Bilbao ou A Alameda en Sevilla. En toda gran urbe existe un barrio de orixe humilde no que conviven grupos sociais moi diferentes: os do barrio “de toda a vida”, os inmigrantes e os bobos (bohemian bourgeois) que se van a vivir alí porque queren un aloxamento céntrico e barato. Todos estes grupos conviven pero non se mesturan, e conforman xa que logo unha sociedade multicultural pero non intercultural. Eu vivo en Lavapiés e non me resultaba nada difícil falar sobre este tema que creo necesario nun momento no que están ascendendo perigosamente os sentimentos de xenofobia. Non hai máis que ver as últimas afirmacións de Lle Pen.? “

Etxebarría de Atienza naceu en Bermeo (Biscaia) o 7 de decembro de 1966. A menor de sete irmáns, estudou nun colexio de monxas de Valencia tras o cal trasladouse a Madrid para licenciarse en Xornalismo. foi tradutora, promotora de discos, camareira, autora de guións cinematográficos (ha coescrito os guións das películas Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Sobrevivirei, A muller da miña vida e I love you baby), xefa de prensa, e colaboradora de diversos medios. A súa primeira novela foi unha biografía novelada sobre o cantante Kurt Cobain e a súa esposa Courtney Love (A historia de Kurt e Courtney: aguanta isto), á que seguirían éxitos comerciais como Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Beatriz e os corpos celestes (Premio Lucía Nadal 1998), Nós que non somos como as demais ou De todo o visible e o invisible (Premio Primavera 2001). A partir do 2000 Etxebarría trasladouse a Escocia, onde se dedicou ao ensino na Universidade de Aberdeen, institución que lle concedeu un doutoramento Honoris Causa. En 2004 obtivo o Premio Planeta de Novela pola obra Un milagre en equilibrio.

A súa obra adoita centrarse en personaxes femininos que buscan un espazo sentimental e emocional propio. Tanto na súa obra narrativa como ensayística (A Eva futura. A letra futura), a autora analiza o rol da muller na sociedade actual, o concepto de xénero e a sexualidade feminina desde unha perspectiva post-feminista que defende os dereitos e a nova figura da muller tanto a nivel social como literario.

 

http://www.lecturalia.com/libro/12272/cosmofobia

http://www.europapress.es/00273/20070515000502/lucia-etxebarria-escritora-realismo-pasa-literatura-infantil.html

http://www.lecturalia.com/autor/166/lucia-etxebarria

 

Advertisements

Na primavera de 1979, Jett foise a Inglaterra, onde comezou a súa carreira en solitario. Alí gravou tres temas con Paul Cook e Steve Jones, ambos membros de The Sex Pistols. Un deses temas foi  unha primeira versión do que posteriormente sería o seu exitoso “I Love Rock and Roll”, orixinalmente escrito e presentado por The Arrows.

De volta en Los Angeles, comezou a rodar un filme baseado en The Runaways, We´re All Crazee Now!, que nunca foi editado. Mais, durante a realización do proxecto, Joan coñeceu ao compositor e produtor Kenny Laguna, co que gravou o seu álbum de debut en solitario, co título Joan Jett primeiro e, Bad Reputation, posteriormente. O disco foi editado en Europa. Nos Estados Unidos, a cousa foi diferente. Ata 23 grandes selos rexeitaron sacar o álbum e Jett e Laguna editárono de xeito independente no seu propio selo: Blackheart Records. Así, Joan Jett pasou a converterse na primeira intérprete feminina en crear o seu propio selo discográfico.

Coa axuda de Laguna, a comezos da década dos 80, Joan Jett creou a banda Joan and The Blackhearts, formada por Ricky Byrd, Lee Crystal, Gary Ryan e Eric Ambel. En 1981 sacaron o seu primeiro álbum: I Love Rock ‘n’ Roll.

En 1983, Joan and The Blackhearts, sacaron o seu segundo álbum: Album.

A este seguíronlle Glorious Results of a Misspent Youth, en 1984;

Good Music, en 1986;

Up Your Alley, en 1988;

Notorious, en 1991;

Pure and Simple, en 1994;

e Sinner, en 2006.

Web de Joan Jett: http://www.joanjett.com/
MySpace de Joan Jett: http://www.myspace.com/joanjettntheblackhearts
Fan Club de Joan Jett: http://www.joanjettbadrep.com/
Facebook de Joan Jett: https://www.facebook.com/joanjettandtheblackhearts
Twitter de Joan Jett: https://twitter.com/joanjett

 

Emma Casal Giráldez

Joan Marie Larkin naceu o 22 de setembro de 1958 nun suburbio de Filadelfia, Pensilvania, no seo dunha familia de clase media. Seu pai, Jason Larkin, traballaba nunha empresa e, súa nai, Elizabeth, era dependenta nunha tenda de roupa.
Foi aos seis anos cando viu por primeira vez á banda que marcaría a súa vida para sempre: The Rolling Stones. Dende ese día, Joan sentiu paixón polo rock and roll e polo heavy metal e decidiu que sería famosa e todo o mundo coñecería a súa música.
En 1967 mudouse coa súa familia a Wheaton, Maryland, onde asistiu á escola secundaria. Nesa época seu pai e súa nai decidiron separarse e ela cambiou o seu apelido polo de Jett.
Súa nai decidiu volver a mudarse, nesta ocasión a Los Angeles, California. Alí foi onde Joan coñeceu ao produtor musical Kim Fowley, en 1975. Veuno na porta dun local e non dubidou en contarlle a súa idea de formar un grupo de rock composto só por mulleres. Fowley presentoulle a Sandy West e propúxolles que compuxeran algo bo. Así o fixeron. Presentáronlle a Kim o seu traballo e este completou a banda con Lita Ford, Cherie Currie e Micki Steele, quen sería substituída despois por Jackie Fox. Así naceu The Runaways.

Nos seus inicios tocaban en pequenos garitos, onde non as tomaban en serio, tanto por ser adolescentes, como por ser mulleres, mais co tempo as compoñentes da banda revelaron un alto dominio dos seus instrumentos e pronto a industria comezou a telas en conta. O seu éxito máis coñecido foi “Cherry Bomb”, en 1976, que sería versioneado por multitude de bandas -entre elas, Bratmobile e Shonen Knife-, ademais de aparecer na banda sonora dalgúns filmes -“Dawn”, “Portrait of a Teenage Runaway”, “¡Vaya vacaciones!” e “Dazed and Confused”-.

The Runaways conseguiron firmar con Mercury Records en 1976, publicando o seu disco, The Runaways, pouco despois. Actuaron teloneando a Cheap Trick, Tom Petty and The Heartbreakers, The Ramones e Van Halen.

O seu segundo álbum, Queens of Noise, publicouse un ano despois e a banda embarcouse nunha xira mundial. No verán de 1977, a banda chegou a Xapón, converténdose no terceiro produto musical importado de máis éxito no país nipón, só aventaxada por Led Zeppelin e Kiss.

Tra-la xira en Xapón, a banda sufriu cambios na súa formación. Jackie Fox e Cherie Currie fóronse e reclutaron a Vicki Blue. A finais de 1977 gravaron o seu terceiro álbum, Waitin´ for the Night, no que Joan Jett, ademais de tocar a guitarra, pasou a ser a cantante principal.

En 1978, debido a desacordos monetarios e relativos ao “management” da banda, The Runaways desfixéronse de Kim Fowley, ademais de abandonar a que ata entón fora a súa discográfica, Mercury/Polygram.
En 1979 publicaron o seu seguinte álbum, And Now… The Runaways -este album non saiu nos Estados Unidos ata 1981, cunha portada diferente e baixo o título de “Little Lost Girls”-, co produtor de Thin Lizzy, John Alcock Durante a gravación do álbum, Vicki Blue deixou a banda, sendo substituída por Laurie McAllister. Houbo desacordos respecto do estilo de música que querían facer, sobre todo entre Joan Jett e Lita Ford. Jett quería facer un cambio cara o glam rock, mentres que Ford, apoiada por Sandy West, quería continuar co hard rock e o heavy metal. Isto provocou a disolución da banda en 1979.

En 2010, Floria Sigismondi, dirixiu un filme sobre a banda, “The Runaways”, baseado no libro de Cherrie Currie “Neon Angel” e centrado, principalmente, nas figuras de Joan Jett e Cherrie Currie. O filme descóbrenos a bisexualidade de Joan Jett.

Web de The Runaways: therunaways.com
Facebook de The Runaways: https://www.facebook.com/therunaways
MySpace de The Runaways: http://www.myspace.com/therunawaysmusic
Twitter de The Runaways: https://twitter.com/TheRunaways

 

Emma Casal Giráldez

 

Strangers in Paradise é unha obra de Terry Moore. Concibida inicialmente como unha miniserie de tres números, xira a redor da relación entre Francine Peters, Katina Choovanski (“Katchoo”), e o seu amigo David Qin.

Personaxes principais:

Katina “Katchoo” Choovanski, é artista, ten un carácter temperamental, foi prostituta e a amante e axente de Darcy Parker. Katchoo ten sentimentos cara a súa amiga Francine e o seu único amigo home, David.

Francine Peters-Silver, é a mellor amiga de Katchoo e ten problemas cos seus sentimentos cara ela, en parte debido á súa educación metodista e, en parte, debido ao seu desexo dende nena de cumprir co rol de esposa e nai. Cando o seu matrimonio de “conto de fadas” con Brad Silver remata ao serlle este infiel, reconsiderará a súa relación con Katchoo.

David Qin, é o irmán menor de Darcy Parker e o herdeiro do sindicato do crime da familia Takahashi. Ten sentimentos cara Casey e Katchoo.

Personaxes secundarixs:

Casey Bullocks-Femur, é instrutora de aerobic. Casou con Freddie Femur pero divorciouse del cando descubriu que el aínda estaba namorado de Francine. Desde o divorcio tivo relacións tanto con Katchoo como con David.

Freddie Femur, é o ex-mozo de Francine e o ex-marido de Casey.

Darcy Parker, é unha xefa do crime que manexa o “Big Six”, un grupo de mulleres especialistas en sedución e espionaxe.

Mary Beth “Tambi” Baker, traballa para Darcy Parker xunto coa súa irmá xemelga Sara Beth “Bambi”. É especialista en asasinato, negocios e estratexia. Ela e Sara son as medio-irmás maiores de Katchoo.

Griffin Silver, é unha antiga estrela de rock admirada por Katchoo na súa xuventude. É o irmán de Brad Silver.

Brad Silver, é xinecólogo e o ex-marido de Francine.

Molly Lane, foi a moza do irmán de Francine, Benjamin, no instituto. É a protagonista de “Molly and Poo”, unha trama secundaria dentro de Strangers in Paradise.

 A serie é unha homenaxe a un tío seu que morreu de SIDA. Terry Moore foi expulsado da igrexa á que pertencía por crear este tipo de historias, mais el síntese moi orgulloso do seu traballo e di sentirse como un “gai honorario”.

No Estado español Strangers in Paradise comenzou a ser publicada pola editorial asturiana Dude Comics, pero tras multitude de retrasos e con só dezaseis números publicados, cancelouse debido a que tiñan que “renegociar” os dereitos da serie e finalmente foi publicada por Norma Editorial en sete tomos, dende 2006 a 2008.

Strangers in Paradise recibiu varios premios:

  • Premio Eisner 1996, Estados Unidos, mellor historia “serializada” por “I dream of you”.[
  • Selección Young Adult Library Services Association, 2002, Estados unidos, “popular paperback”.
  • Selección Young Adult Library Services Association, 2006, Estados unidos, “popular paperback”.
  • Selección Young Adult Library Services Association, 2005, Estados unidos, “popular paperback”.
  • Premio National Cartoonists Society, 2003, Estados Unidos, mellor comic book.
  • Premio GLAAD Media Awards, 2001, Estados Unidos, mellor comic book.
  • Premio GLAAD Media Awards, 2008, Estados Unidos, mellor comic book.
  • Premio Inkpot 2003, Estados Unidos, logros realizados en artes gráficas.

En novembro de 2004, Hero Video Productions produciu un documental sobre Terry Moore e Strangers in Paradise denominado “Paradise Found” de cinto vinte minutos de duración. Comeza cunha biografía do autor para despois pasar a falar da serie. Nel faise referencia ás localizacións reais da historia, cancións, proceso de creación dos debuxos etc. O documental gañou o premio de bronce Telly Award en 2005 á “excelencia artística”.

Rematada a serie, Terry Moore fichou por Marvel en 2007. O seu primeiro encargo foi en Spiderman Loves Mary Jane, substituíndo a Sean McKeever. Posteriormente interveu en Runaways.

En 2008, comezou unha nova serie, Echo, da que ao mellor falaremos noutra ocasión.

Blog do autor: http://www.terrymooreart.com/

Web: http://www.strangersinparadise.com/

 

 

 

Emma Casal Giráldez

Anney Bonny e Mary Read

Publicado: Outubro 10, 2011 en bisexualidade, trans

Anney Bonny, tamén coñecida polo seu diminutivo “Boon”. Foi unha das dúas mulleres, xunto a Mary Read, con maior sona recoñecida entre as poucas que pasaron á historia pola súa dedicación á actividade da pirataría durante os primeiros anos do século XVIII.

Nota aclaratoria sobre a súa biografía: É necesario advertir que a información sobre Anne Bonny volveuse confusa, sendo frecuente atopar incongruencias, invencións ou exaltacións dos seus actos. Isto débese ao interese social que suscitou a súa vida, xa fóra pola súa escandalosa vida amorosa (e habitual atopar referencias á súa promiscuidade e a súa bisexualidade), ben por outros aspectos inquietantes das súas andainas.

Ao anterior hai que engadir que, ao exercer un oficio como a pirataría, as fontes de datos oficiais sobre Anne Bonny son escasas. A maioría da información xorde da obra de Charles Johnson, unha estudioso da arte da pirataría, contemporáneo da muller e autor da obra “A General History of the Robberies and Murders Of the most notorious Pyrates” no ano 1724.

Mary Read naceu en Londres. Non se sabe de certo os motivos que a levaron a facerse pasar por un home. A versión máis estendida, que recolle Defoe, afirma que era filla dos amores adúlteros da esposa dun capitán da mariña mercante que se achaba en alta mar cando naceu a nena. A nai conseguiu ocultar o nacemento durante un tempo, e deuse a circunstancia de que faleceu o primeiro fillo, así que decidiu cambiar ao bebé de sexo para facelo pasar polo neno anterior ante a familia do seu marido, o cal entre tanto faleceu na mar, e poder así cobrar a herdanza.

Mary (chamada Mark) e a súa nai viviron comodamente co diñeiro herdado até a súa adolescencia. Cando se acabaron os fondos, Mary, que aínda vestía como home, atopou un traballo como paxe, emprego que abandonou para enrolarse nun barco mercante.

Durante unha travesía, o barco en que viaxaba Mary foi atacado e capturado polo pirata Jack Rackham (alcumado Calicó) e a súa compañeira, a muller pirata Anne Bonny. Aínda vestida de home, Mary foi recrutada polos piratas. Pouco despois, Anne Bonny descubriu a súa identidade feminina. As dúas mulleres fixéronse amigas e trataron de manter o secreto pero Rackham comezou a sospeitar da próxima relación de Bonny co novo mariñeiro e demandou unha explicación. Mary confesou e Rackham deixouna quedar e ser parte da tripulación.

 
Mar F. Cendón

O celuloide oculto – The Celluloid Closet
Orixe: EEUU.
Ano: 1995.
Dirección e produción: Rob Epstein e Jeffrey Friedman.
Guionistas: Robert Epstein, Jeffrey Friedman e Sharon Word.
Fotografía: Nancy Schreiber.
Música: Carter Burwell.
Intérpretes: Tony Curtis, Susan Sarandon, Whoopi Golberg, Shirley Maclaine, Tom Hanks.


Narrado por Lili Tomlin, o filme rastrexa minuciosamente a representación cinematográfica da homosexualidade por parte da industria de Hollywood. Tras unhas primeiras imaxes -entre as que destaca un fragmento dun Edison Experimental Filme (1895) no que se ve a dous home bailando agarrados con total naturalidade- a voz do narrador pon en evidencia como en máis de cen anos de cine a homosexualidade retratouse moi raras veces e cando o fixo foi para facer rir, para dar pena ou, ata, medo. Aínda que fugaces, eran imaxes indelebles que deixaron un legado duradeiro. Esa gran fábrica de mitos que foi Hollywood “ensinou aos heteros que pensar dos gais, e aos gais que pensar de si mesmos”?
Info e articulo completo en: Hollywood sale del armario: Homosexualidad y represión en el cine norteamericano

 

Mar F. Cendón

Jennifer Quiles foi xornalista, escritora e activista lesbiana. Naceu en Londres en 1968, mais viviu en Barcelona desde os dous anos. Titulouse como Licenciada en Ciencias da Información na Universidad Autónoma de Barcelona e comezou a súa carreira xornalística no diario e a televisión local. En 1992 traballou no diario “Mundo Deportivo” e colaboro na revista “Nosotras” ata 2001. Ademais, fundou e dirixiu a desaparecida revista Dos.Dos.

Desde moi nova, interesouse polo movemento homosexual. Formou parte da Coordinadora Gay-Lesbiana de Barcelona e estivo coas lesbianas da FELGT nas primeiras xornadas lésbicas celebradas en Madrid o ano 2003, mais despois decidiu continuar o seu traballo de maneira independente.

             Más que amigas, publicado en 2002, foi o seu primeiro libro e o primeiro manual de autoaxuda para mulleres lesbianas e bisexuais editado no Estado español.

Jeniffer morreu de cancro en marzo de 2005, aos 37 anos.

En 2008, Ano da Visibilidade Lésbica, a Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuales y Bisexuales (FELGTB) fundou os Premios Jennifer Quiles.

Resumo de Más que amigas:

“Son lesbiana? Son bisexual? Podo deixar de selo? A quen llo conto e como o fago? Teño que dicilo? Existe unha cultura lésbica? Como podo coñecer a outras coma min?

Estas son algunhas das preguntas ás que trata de responder este libro. Más que amigas está destinado a mulleres que se senten ou se teñen sentido algunha vez atraídas por outras mulleres e non souberon moi ben como asimilalo, a aquelas que teñen claros os seus sentimentos pero que sofren e non saben que camiño tomar, a todas as lesbianas e bisexuais que aínda buscan resposta a certas preguntas. Pero tamén a todas as persoas que senten curiosidade polas relacións afectivo-sexuais entre mulleres e queren ampliar os seus coñecementos por enriba de tópicos e ideas erróneas.

O propósito é acabar cos tópicos e estereotipos erróneos sobre a homosexualidade feminina e a bisexualidade e proporcionar a información necesaria para construír unha imaxe positiva do que supón ser lesbiana ou bisexual.”

Máis información sobre o libro aquí e máis información sobre a autora e outros libros seus aquí.

 

Emma Casal Giráldez

“Díxome que lle gustan os homes tanto como lle gustan as mulleres, o que lle parece natural porque, di, el é produto de dous sexos así como de dúas razas. A ninguén lle sorprende que el sexa birracial; por que debería sorprenr que sexa bisexual? Esta é unha explicación que xamais escoitei antes e que non podo comprender de todo; paréceme demasiado lóxica para o meu cerebro. “

Alice Walker, Possessing the Secret of Joy

Foto dunha acción do colectivo murciano No te prives no 23 de setembro de 2010

De que falamos cando falamos de (bi)sexualidad?

Moitas persoas afirman que “a bisexualidade non existe”. En certo sentido, teñen razón. A bisexualidade, como entidade absoluta, é algo irreal, claro que si. Algo tan irreal como o son a homosexualidade ou a heterosexualidad. O que existen son historias humanas de desexo e diferentes maneiras de dar conta delas a través das palabras. A elección dunha palabra ou doutra (ou de ningunha) para dar “título” a esa narrativa, é produto de numerosas circunstancias, entre as que  teñen un lugar privilexiado o contexto social e cultural, a historia familiar e o grupo de pertenza. E sempre, toda palabra que pretenda dar conta da historia e do presente desexante e afectivo dunha persoa, necesariamente deixará fóra experiencias, fantasías, proxectos, sonos, que son conflitivos coa imaxe de si que esa palabra quere revelar. Ese “deixar fóra” pode implicar “esquecelos ou tamén  resignificalos de maneiras que reduzan a súa conflitividade.

O que se considera “ambiguo”, é dicir, o que non é doadamente clasificable nas categorías existentes, ten a virtude de pola súa mera existencia espir as regras de xogo que subxacen a esas categorías.

Tal como sucede coa transxeneridade, que ispe en forma implacable a precariedade da diferenza (binaria) de xénero, piar da civilización occidental -cristiá e non-, a bisexualidade pon ao descuberto cales son os parámetros que regulan a idea mesma de sexualidade na actualidade.

Os seguintes comentarios foron recollidos  ao longo dos anos. Proveñen de moi variadas clases de persoas: terapeutas de diversas orientacións, público de talk-shows en televisión, homosexuais e lesbianas (activistas e non), integrantes de grupos de terapia, estudantes de psicoloxía etcétera. Segundo elas e eles, as persoas bisexuais son:

-Inmaturas: porque non se definen, porque pretenden perpetuar un estado de omnipotencia infantil no que todos os obxectos son potenciais obxectos amorosos.

-Impostoras: porque “en realidade” son gais ou lesbianas que non se atreven a asumirse como tales, ou que non queren perder nin os privilexios sociais da heterosexualidade nin os praceres da homo.

-Confundidas: porque “en realidade” non saben o que queren, dubidan, van dun corpo a outro e dun xénero a outro buscando unha falsa completud dos seus débiles “eus”, que se debilitan máis aínda nese proceso.

-Hipersexualizadas: a súa libido é tan intensa que rompe os diques da represión e non discrimina entre obxectos socialmente permitidos e prohibidos.

-Egocéntricas, egoístas, centradas na busca do seu propio pracer e reluctantes a sacrificar nada de si para comprometerse nunha relación adulta cunha persoa dun determinado xénero e renunciar ao resto dos seus potenciais parellas. Este egocentrismo en moitos casos evita a psicopatía, xa que a persoa bisexual é insensible á dor que causa en heterosexuais, gai ou lesbianas puras/os e ben intencionadas/os que confían nela. (Esta liña foi explotada polo cine ata a exasperación.)

-Exóticas, andróxinas, nin homes nin mulleres, criaturas da noite e a excentricidade, artificiais, exquisitas, tan outras que nin sequera pode xulgalas cos parámetros morais que si lles caben ás súas irmás ou irmáns máis correntes.

Cal é a idea de sexualidade que se esconde detrás desas críticas? En primeiro lugar, unha sexualidade cuxa culminación é un estado fixo -en canto a obxecto, pero tamén en canto a práctica. A madureza sexual estaría indicada pola elección, sexa esta hetero ou homosexual, e o renunciamiento ás outras alternativas. Ser madura/o é recortar da gama posible de experiencias humanas unha soa, e adherirse a ela polo resto da vida. Trátase dunha sexualidade binaria, excluínte, e por suposto xerárquica como o son todos os sistemas binarios en Occidente (home/muller, mente/corpo, branco/negro, día/noite, ceo/inferno etcétera). De acordo ao círculo onde nos movamos, a perfecta culminación do proceso psicosexual será a heterosexualidade, coa homosexualidade como variante defectuosa; ou proclamaremos a supremacía do desexo entre iguais, cunha miríade de argumentos que van dende a exquisitez grega ata a liberación do mandato patriarcal.

Non hai vida fóra dos polos… contradicindo a realidade do noso planeta onde xustamente os que están deshabitados son os polos e a fascinante diversidade da vida humana transcorre nas vastas zonas que se estenden entre ambos os dous…

Por que a bisexualidade asusta tanto que ten que ser negada na súa mesma existencia? Unha posible explicación, entre moitas, relaciónase con este sistema binario ao que vimos facendo referencia. Ao ser xerárquicos, os binarios que estruturan o pensamento occidental son en realidade falsos binarios. Non hai equivalencia entre as dúas posibilidades: sempre hai unha que é “positiva” e outra que é “negativa”… o negativo da primeira, a súa copia deformada. Na Idade Media imaxinábase o corpo da muller como unha copia deformada do masculino, sen disimulos. O lado “positivo” do binario é o “real”; o outro, é unha deformación a corrixir, sen entidade propia. Non son dous, senón un, e a “elección” / “renuncia” non é tal, senón unha mera cuestión de desempeño, de achegarse máis ou menos ao ideal.

Nesta sexualidade normativizada, con indicadores de desempeño e metas a alcanzar, onde o desexo aparece controlado, nomeado, acoutado, e a marxe para o imprevisto e para o cambio é mínima, a bisexualidade irrompe como elemento disruptivo. A bisexualidade non só devolve a súa categoría de existencia ao outro polo do binario senón que ademais desprega unha ampla gama de opcións posibles entre ambos os dous, que os relativiza e os volve meros puntos nun contínuo en lugar de indicadores excluíntes de identidade.

A bisexualidade remite ao móbil, ao cambio, ao imprevisto e por iso atemoriza. En ámbitos que non sexan a sexualidade, recoñécese a capacidade de adaptación aos cambios como síntoma de madureza, a flexibilidade como indicio de estruturación axeitada do eu, un amplo repertorio posible de respostas e intereses como sinónimo de saúde. E non obstante, no sexual, esiximos das persoas todo o oposto. Non é sorprendente: no lugar da maior vulnerabilidade humana, onde rozamos a morte e a nudez, onde ata a linguaxe adulta nos é insuficiente, é onde construímos as maiores rixideces, os imperativos máis tiranos.

A definición máis simple de bisexualidade fala da potencialidade de sentirse atraída ou atraído por persoas do propio xénero así como de calquera outro. O termo en si foi cuestionado por moitas persoas nos últimos anos, xa que perpetúa a (falsa) concepción de que existen soamente dous xéneros -o propio e o alleo, feminino e masculino. A existencia dunha ampla gama de persoas que resulta difícil de encadrar nesas dúas categorías, e que resulta obxectos de interese afectivo / erótico, esixe unha definición máis abarcativa de bisexualidade, como a que enunciamos ao comezo do parágrafo.

A sexualidade humana é moito máis complexa do que quereriamos que fose. Abrangue a xenitalidade, por suposto, pero tamén as fantasías, a proximidade emocional, a comunión afectiva… Nalgunhas vidas humanas -as menos- todos eses vínculos danse, dende o nacemento ata a morte, con persoas dun só xénero. Na maioría das vidas humanas, en cambio, existe unha fascinante diversidade de obxectos amorosos/eróticos, ás veces aceptados como tales e ás veces non. Se restrinximos a sexualidade á súa expresión xenital, seguramente encontraremos moitos máis casos de exclusividade, pero nin sequera. O famoso estudo Kinsey, realizado na década de 1940 e que só medía relacións sexuais que culminasen en orgasmo, provocou un escándalo ao revelar a impresionante diversidade nas preferencias sexuais da poboación estudada.

Acordar existencia real á bisexualidade implica unha concepción da sexualidade menos “tranquilizadora” pero máis adecuada aos estándares de saúde, en canto require unha perspectiva flexible, aberta á posibilidade de que se produzan cambios. O perigo reside en utilizar a aceptación da bisexualidade para instalar un novo status quo, onde as opcións “aceptables” serían tres en lugar de dúas. Apenas unha modificación cosmética. O desafío que formula a bisexualidade é pensar a sexualidade humana como unha materia en construción permanente, como unha historia que só se pecha e adquire unha forma definida no momento da morte. E abrir a porta para validar outras expresións da sexualidade que aínda oscilan entre a categorización clínica (desvalorizante) e o silencio; non casualmente, son as expresións máis “asociais”, as que non nos ligan a outras nin a outros, as que son aínda máis sospeitadas: o celibato, o autoerotismo, o fetichismo.

Extracto traducido do artigo de Alejandra Sardá “Bisexualidad, ¿un disfraz de la homofobia internalizada? e traducido por Mar F. Cendón