Arquivo para a categoría ‘activismo’

Berlín tiña unha vibrante cultura homosexual na década de 1920. En 1919, Magnus Hirschfeld, sexólogo e defensor dos dereitos das persoas homosexuais, crea o seu Institut für Sexualwissenschaft (“Instituto para o estudo da sexualidade”) e, nese mesmo ano, estréase “Anders als die Andern” (“Diferente aos demais”), o primeiro filme que trata o tema da homosexualidade dende unha óptica positiva.

Magnus Hirschfeld

En 1920, Kurt Schwabach e Mischa Spoliansky crean “Das lila Lied” (“A canción violeta”), unha composición dedicada a Hirschfeld que pasaría a converterse no himno homosexual da época. E, en 1921, realízase a primeira conferencia internacional para a reforma sexual con base científica (Erste internationale Tagung für Sexualreform auf sexualwissenschaftlicher Grundlage).

Había uns 50 clubs e bares para mulleres, que ían dende os grandes e luxosos cabarés e cafés, como o famoso “Eldorado”, visitado por estrelas como Marlene Dietrich, ou o “Chez ma belle-soeur”; pasando polos mixtos, con todo tipo de público, como o “Dorian Gray” na Bülowstrasse; os populares, como o “Club des amies”, que realizaban festas tres veces por semana; ata os máis sórdidos, como o “Café Olala”, ao que tamén acudían varóns travestidos, ou o “Tavern”, que tiña unha habitación reservada para as mulleres.

Eldorado

En 1928, o libro “Berlins lesbische Frauen” (“As mulleres lesbianas de Berlín”), de Ruth Margarete Roellig, popularizou a capital alemana como centro da cultura lésbica europea.

As festas e eventos eran publicados en diversas revistas, que funcionaban como vínculo de unión para a comunidade. Podemos destacar “Die Freundin”, unha revista moi popular na época, dirixida a lesbianas.

Tamén se produciu unha auténtica explosión da cultura lésbica como dan mostra artistas da talla de Claire Waldoff, Jeanne Mammen, Christa Winsloe ou Anna Elisabet Weirauch, autora da triloxía “Der Skorpion”, a novela lésbica por excelencia da época.

Claire Waldoff

Claire Waldoff

Anna Elisabet Weirauch

A homosexualidade masculina estaba prohibida polo artigo 175, mais a policía de cidades como Berlín e Hamburgo adoitaban mirar cara outro lado. A loita pola eliminación deste artigo permitiu articular o primeiro movemento homosexual, do que as mulleres, menos afectadas, formaron parte marxinalmente. Aínda así, as mulleres do entorno do Comité Científico Humanitario realizaron unha contribución notable á loita pola emancipación tanto das mulleres como dos e das homosexuais, podendo mencionar a Theo Anna Sprüngli (a primeira activista lesbiana da historia), Johanna Elberskirchen e Emma (Külz-) Trosse.

Theo Anna Sprüngli

Johanna Elberskirchen

Emma Trosse


Emma Casal Giráldez

Advertisements

Martina Navratilova naceu o 18 de outubro de 1956 en Praga (República Checa). Cando tiña catro anos seu pai e súa nai divorciáronse e ela trasladouse con esta última e a súa aboa de Praga a Revnice.

Seu padrasto foi quen lle regalou a súa primeira raqueta. Participou no seu primeiro torneo con 8 anos e, con 14, gañou o primeiro torneo nacional. En 1972, con 16 anos, proclamouse campioa do que nese momento aínda era Checoslovaquia e, un ano despois, gañou o Torneo de Wimbledon na categoría junior. Pasou entón a ser xogadora profesional e chegou aos cuartos de final do seu primeiro Gram Slam.

En 1975 foise a vivir aos Estados Unidos. Nacionalizouse para poder competir alí e conquistou varios títulos de dobres formando parella coa tenista Chris Evert. A partir de 1978 converteuse na mellor xogadora do circuíto, gañando por dous anos consecutivos Wimbledon na categoría individual e liderando a Women Tennis Association (WTA). Entre os seus logros atópanse ter gañado nove veces Wimbledon (1978, 1979, de 1982 a 1987 e 1990), catro o Aberto de Estados Unidos (1983, 1984, 1986 e 1897), dous o Roland Garros (1982 e 1984) e tres o Aberto de Australia (1981, 1983 e 1985). En dobres obtivo tamén un grande número de vitorias.

Cando contaba no seu palmarés co récord de vitorias do Grand Slam feminino, con dezaoito e un total de 163 títulos ao longo da súa carreira, retirouse das canchas en 1994, tras ser derrotada por Conchita Martínez na final de Wimbledon. Nese mesmo ano foi galardoada co Premio Príncipe de Asturias de los Deportes.

Na súa autobiografía Being Myself di que se sentiu atraída romanticamente tanto por profesores como por profesoras e que, máis adiante, sentiuse atraída fortemente por outras compañeiras tenistas, mais non se deu conta de que esa atracción tiña unha dimensión sexual ata os 18 anos, cando tivo a súa primeira relación lésbica.

Navratilova sinalou que temía que a súa orientación sexual prexudicase a súa solicitude para acadar a nacionalidade norteamericana porque en Checoslovaquia “os gais eran enviados a asilos para enfermos mentais e as lesbianas nunca saían do armario”. En 1981, unha vez recibida a nacionalidade, revelou publicamente a súa orientación sexual, pasando a ser a primeira tenista lesbiana abertamente recoñecida.

Algunhas das súas parellas foron Judy Nelson e Rita Mae Brown (escritora e comprometida activista feminista a favor dos dereitos LGTB).

Judy Nelson con Martina Navratilova en Eastbourne

Rita Mae Brown

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Martina Navratilova participa en varias asociacións benéficas que promoven os dereitos das persoas homosexuais, os dereitos das crianzas sen recursos e os dereitos dos animais. En 2002 recibiu un premio da asociación Human Rights Campaign.

 

Emma Casal Giráldez

Nada do que eres escapa á túa sexualidade.

Produción sonora arxentina en copyleft sobre a diversidade sexual que amosa unha reflexión interna do exterior da nosa intimidade, realizado no ano 2007  por Juan Bianchini, Silvina Busos, Josefina Payro, Jimena Montoya e Ana Apontes (Colectivo Renoleta)

Mar F. Cendón

(Vídeo visto no facebook de Maribolheras Precárias)

 

Emma Casal Giráldez

Cul-de-sac é unha película producida por Ramin Goudarzinejad e Torkan Mahshad, activistas iranianos dos dereitos humanos e directores de cine con sede en Londres. Estreouse o 20 de maio de 2010. A película céntrase na difícil situación dos homosexuais – neste caso, as lesbianas – en Irán.

A película está baseada na vida real da protagonista da película;Kiana Firouz, unha lesbiana iraniana que saíra de Irán para evitar ser arrestado, reúnese con Sayeh, un xornalista e activista iraniano se que milita en cuestións de dereitos humanos no Reino Unido.
Kiana cando vivía en Irán intentara facer un documental clandestino sobre o sufrimento das lesbianas en Irán por isto Sayeh trata de recoller información de Kiana sobre o controvertido tema da vida dos homosexuais iranianos. A historia desenvólvese sobre a relación entre Kiana e Sayeh no contexto de recentes levantamentos políticos en Irán e na serie de incidentes que levaron Kiana a colaborar coa oposición e, finalmente, deron lugar á súa petición de asilo no Reino Unido.

Le Tigre

Publicado: Decembro 7, 2011 en activismo, identidade(s), música, orientación sexual

Le Tigre é unha banda estadounidense de electroclash, formada en 1998 por Kathleen Hanna, antiga membro de Bikini Kill, e Johanna Fateman. A banda caracterízase polo seu activismo feminista e unhas letras comprometidas coa defensa da comunidade LGTB, de tal xeito que se converteu nun referente da loita pola liberdade da identidade sexual.

En 1997, Kathleen Hanna comezou a súa carreira en solitario baixo o pseudónimo de Julie Ruin e precisaba unha banda que a acompañara durante os seus concertos. Grazas a este proxecto coñeceu a Johanna Fateman e á realizadora Sadie Benning. O trío puxo así en marcha Le Tigre en 1998, como xa dixemos, e dende os seus comezos se autoproclamou coma un grupo feminista de música electrónica. Un ano despois lanzaría o seu primeiro álbum, Le Tigre (1999), co selo independente Mr. Lady Records. Podemos destacar deste disco o “single” Deceptacon:

No ano 2000, Sadie Benning abandonou Le Tigre, antes da grabación do seu segundo álbum e foi substituída por JD Samson, quen xa traballaba coa banda como axudante nas montaxes visuais realizados por Sadie nos concertos, así como facendo arranxos musicais nos temas.

Co lanzamento de Feminist Sweepstakes (2001), Le Tigre confirmouse como unha banda electrónica con forte carga social: mentres Kathleen Hanna é unha portavoz feminista contra os abusos sexuais, JD Samson ten defendido en múltiples ocasións os dereitos da comunidade LGTB. Este compromiso reflíctese nas súas letras, atopándose en ocasións preto da esquerda política, como a súa aberta oposición á Guerra de Irak en 2003. Exemplo disto son os temas “New Kicks” e “Seconds”. O primeiro deles está baseado na manifestación de New York contra a guerra e, o segundo, está dedicado a George Bush.

Podemos destacar do álbum Feminist Sweepstakes o tema Dyke March 2001:

“Gústame ir á marcha dyke
Porque gústame estar rodeada de mulleres.
Marchando con mulleres espidas.
Nós recrutamos.
Nós recrutamos…
Non hai ninguén dicíndonos onde estar ou onde ser…..
Resistir (…)
Estamos simplemente esta enorme masa forte de furia feminista.
Resistir. Resistir… Furia feminista.
Furia feminista.
Era un sono de toda a vida que tiña cando era unha nena…
E está acontecendo na miña vida adulta.”

Cando a discográfica Mr. Lady Records desapareceu, Le Tigre firmou un contrato co selo Universal Music, para o que grabaron o seu terceiro traballo This Island (2004). A pesar disto, a banda seguiu colaborando con selos independentes.

Le Tigre conseguiu proxección internacional e, en 2005, realizou actuacións en festivais europeos.

A mediados de 2006, Le Tigre anunciou que a formación ía tomarse un descanso porque seus membros querían emprender proxectos en solitario. JD Samson realizou múltiples colaboracións con artistas como Peaches ou Junior Senior, puxo en marcha a banda MEN[1] e iniciou unha carreira como “disc jockey”. Kathleen Hanna participou en campamentos para artistas en New York e Johanna Fateman abriu unha perruquería.

En 2009, a banda retomou a actividade para colaborar con artistas como Peaches ou Christina Aguilera, mentres iniciaba a preparación do DVD Who Took the Bomp? Le Tigre on Tour, que veu a luz en xuño de 2011.

http://vimeo.com/19953864

Web oficial: http://www.letigreworld.com/

MySpace: http://www.myspace.com/letigre

 

Emma Casal Giráldez

Hoxe, no Día Mundial da Loita contra a SIDA, queremos compartir con vós este texto de Esther R. Bazo:

“Trasladámonos ao ximnasio dun instituto a comezos dos 90, un grupo de adolescentes séntase no chan ao oír o silbato do seu profesor, un son que se agudiza cos pasos do director ao entrar ao recinto deportivo cun preservativo na man: “Atopei isto no vestiario, de quen é?”, pregunta serio. Atopa nas respostas risas tímidas e cabizbaixas. Entón insiste, “que de quen é?”. Un rapaz levántase e di: “meu”. Tras el todo o grupo ao unísono repite, “meu, meu, meu…”.

http://www.youtube.com/watch?v=lx4bWN4eNM0

Pasaron 21 anos dende que o Ministerio de Sanidade e Asuntos Sociais lanzara a campaña de planificación familiar “Pónselo, Póntelo”. A claridade e transparencia da mensaxe, ademais da polémica que creou pola oposición da Igrexa e colectivos católicos, fixo que esta chegara a toda a sociedade. Nela advertíase que o preservativo é o medio máis eficaz para a prevención de enfermidades de transmisión sexual como o VIH.

Este xoves, 1 de decembro, con motivo do Día Mundial da Loita contra o SIDA, a Federación estatal de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais (FELGTB) puxo en marcha a campaña “Retrátate ante el VIH”, enmarcada nos actos anuais: ‘Año en Positivo: +salud, +solidaridad’. O obxectivo é que, a través da plataforma online www.retratatevih.es, calquera persoa, máis alá da súa idade ou condición sexual, mande unha mensaxe de solidariedade a quen vive con VIH, unha enfermidade que continúa sendo, 30 anos despois do seu descubrimento, sinónimo de estigma, discriminación e marxinación.

E é que o número de persoas afectadas polo VIH entre o colectivo de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais creceu. Segundo os datos de 2010, das 2907 novas diagnoses de VIH no Estado español, a transmisión en homes que manteñen relacións sexuais con homes (HSH) e traballadores sexuais foi a máis frecuente con 1339 casos, un 46% do total. Dos HSH cada vez son máis numerosos os casos en menores de 30 anos e se falamos de quen é traballador do sexo, afecta a 1 de cada 4 mulleres transexuais e a 1 de cada 5 homes. O resto de persoas afectadas divídese entre heterosexuais (33%) e usuarias de drogas inxectadas (6%).

Se a campaña “Póntelo, Pónselo” marcou un antes e un despois á hora de difundir mensaxes de saúde pública para previr e difundir educación, campañas como “Retrátate ante e VIH” ou a exposición “Information is life” en Chueca –unha colección fotográfica realizada con 16 retratos de persoas que viven con VIH e que se mostran sen complexos- buscan ademais combater este “SIDA social”. Na actualidade segue habendo prexuízos ante o SIDA, “como se fose unha enfermidade da época medieval, aínda non é posíbel dicir abertamente que es VIH positivx, non se fala do VIH, e polo tanto esa invisibilidade fai que as persoas véxanse máis vulnerables ante a sociedade”, asegura o presidente de FELGTB, Antonio Póveda.

FELGTB pide un maior esforzo ás administracións para traballar na prevención e na loita contra o estigma social porque, “coa SIDA non poden baixar a garda nin a poboación nin a administración”, asegura Póveda. Por que? Tense estancado a axuda pública á loita contra a SIDA no Estado español? Si, a maioría das comunidades autónomas, con Madrid á cabeza, levaron a cabo “recortes”, e agora estes colectivos avisan ao novo Goberno da importancia de seguir loitando.

Alertan que é preciso seguir insistindo na prevención en novos escenarios vulnerables como os rapaces e rapazas novas e traballadores e traballadoras sexuais. “A xente nova perdeu a percepción de gravidade do VIH, cren que é unha enfermidade doutras xeracións”, asegura Póveda, ademais esta situación agrávase coa culpabilidade de non ser heterosexual, “a maior homofobia social, maior risco de transmisión da SIDA”, alerta.

Dende FELGTB propoñen para combatelo a educación integral con perspectiva de xénero e a diversidade, “para que as rapazas e rapaces, como en Holanda ou Francia, aprendan a ter unha sexualidade libre, sen prexuízos e responsable”, sinala Póveda. No caso das persoas traballadoras sexuais, na maioría transexuais e/ou inmigrantes, é fundamental erradicar o triple estigma: discriminación por ser muller, transexual e traballadora do sexo.

Para combatelo e chegar a cero vítimas da SIDA é preciso, “unha maior implicación, un Pacto de Estado na liña do traballo que se está desenvolvendo cos accidentes de tráfico ou a loita contra as drogas, no que se impliquen todos os ministerios relacionados co VIH, para que non só haxa campañas para o 1 de decembro, senón durante todo o ano”, sentencia FELGTB.”

Pode lerse o texto orixinal aquí: http://www.madrid2noticias.com/n-4817-702-posible_decir_abiertamente_eres_VIH_positivo_Espana

Emma Casal Giráldez

Por fin á venda o calendario Drag King 2011, cos mellores Kings, Queens e Femmes de toda a península. Os beneficios serán doados á campaña STP 2012. Dispoñible en castelán (coas festividades do estado español) e inglés, en tamaños e calidades diferentes:

Castelán. Formato premium, gran tamaño en papel de liño de rematado mate

Castelán. Formato estándar, tamaño pequeno, máis económico

Inglés. Impresión de alta calidade en tamaño A3, papel satinado de alta gramaxe

Neste  enlace podedes ver todas as fotografías.  Kali Sánchez realizou as sesións con película de medio formato analóxico e cámaras Holga, para que as fotos fosen coloristas, vibrantes e á vez marabillosas. Ser Drag King, Queen ou Femme é toda unha arte e os seus retratos debían selo tamén.

 

Mar F. Cendón

¿No podrías ponerte más femenina? ¿Por qué no te dejas el pelo largo con lo bonito que lo tienes? ¿Por qué no te pones mejor una falda? ¿Y si te pintaras un poco? Esta retahíla de preguntas ha formado parte de toda mi infancia y adolescencia como mujer masculina, haciendo que sintiera la feminidad como algo molesto, impuesto desde fuera, que zumbaba en mis oídos con frecuencia variable aumentando al acercarse bodas, comuniones, o cualquier evento social que sirviera como expositor de feminidad.

“Ser femenina” era eso que parecía encajar con facilidad en los cuerpos de otras mujeres a mi alrededor, y que en el mejor de los casos yo podía llegar a imitar con una incomodidad infinita y sin dejar de sentirme una impostora. Cuando asistí a mi primer taller drag king esa pretensión de naturalidad se desvaneció ante mis ojos, y me di cuenta de que con el género nos ocurre como con aquel cuento, en el que todo el mundo finge que el emperador está vestido, a pesar de que en realidad lo ve desnudo.

En un taller drag king se explican las técnicas para performar la masculinidad, se ponen en práctica y se sale a la calle para experimentar el mundo desde ese lugar

En un taller drag king se explican las técnicas necesarias para performar la masculinidad. Desde la apariencia a la forma de hablar, de ocupar el espacio, o la expresión corporal. Después se ponen en práctica y (punto fundamental) se sale a la calle para experimentar el mundo desde este lugar. No se trata de un ejercicio teatral, sino de una práctica política en la que cuerpos diagnosticados como mujeres al nacer se apropian de una masculinidad prohibida.

Todo el mundo sabe que para ser una mujer debemos peinarnos, maquillarnos, y vestirnos como tal. Inscribimos sobre nuestros cuerpos todos estos elementos, sabiendo que son artificiales, y así encajamos en la performance de la feminidad. Los hombres, sin embargo, no tienen que hacer nada para serlo, porque se supone que la masculinidad es natural. Emana directamente de sus genitales.

Imaxe do libro “The Drag King Book” de Del Lagrace Volcano

No se trata de un ejercicio teatral, sino de una práctica política. El king es un interrogante que cuestiona los patrones de género y las dinámicas de deseo

Cuando fui Mario por primera vez, tomé conciencia de pronto de lo cómodo que me sentía en esa masculinidad, y a la vez de lo artificial que había sido su construcción. Eso me hizo comprender automáticamente lo quimérica que es también esa articulación de lo femenino, que yo siempre había sentido en mi cuerpo como un disfraz. Y convirtió la feminidad y la masculinidad en una performance en la que no me sentía una extraña e incluso en las que era posible transitar, porque son categorías que no pertenecen a nadie por derecho natural. Hoy puedo vestir corbata y tacones vertiginosos, sin sentir ninguno de los dos elementos ajenos a mi cuerpo.

Lo primero que ocurre cuando eres un king es que la gente siente la necesidad de clasificarte.  Rastrean señales de género en tu cuerpo para quedarse tranquilos, como aquella pareja que pasó media hora discutiendo si tenía o no nuez al entrar en un bar como Mario. Después, el king puede resultarles atractivo, o generarles incluso violencia. Hace unos años, en una fiesta de chicas en Bilbao, una de ellas trató de echarme al grito de “¡A ti lo que te pasa es que quieres tener polla!”. De una manera u otra, el king es un interrogante que cuestiona los patrones de género y las dinámicas de deseo, en uno mismo y en los otros.

Todas las participantes se dan cuenta de cómo su entorno cambia cuando su forma de estar es masculina

Coordinando talleres king he aprendido que explorar el mundo desde los zapatos de un hombre es una experiencia distinta para cada persona. Hay chicas que se sienten incapaces de probarlo, otras que están cómodas desde el principio, y algunas que varían mucho hasta que encuentran el king en el que se sienten a gusto. Lo que ocurre invariablemente es que todas se dan cuenta de cómo su entorno cambia cuando su forma de estar es masculina. Por mi parte, aparte de divertirme jugar al gran seductor, Mario siempre despierta en mí nuevas preguntas.

Sin duda, lo mejor que puedo hacer es recomendaros que lo probéis vosotrxs mismxs, porque no hay mejor aprendizaje que el que obtenemos desde nuestros propios cuerpos.  El king es otra forma de aprender que la política también se inscribe en la piel.

Artigo da estupenda Pikara Magazine

Coco Riot é unx artista visual, nacidx en Murcia e residente en Montreal. En “Llueven Queers”, libro auto-publicado, recompila cómics, ilustracións e textos que, dende o 2004, foron aparecendo en diferentes fanzines, principalmente en “Il Pleut des Gouines / It’s Raining Dykes“.
Trátanse neste cómic cuestións como a representación social do xénero, a experiencia de ir ao baño cando se é unha persoa gender-queer, trans e/ou butch, as discusións sobre as relacións abertas etc. e cuestiónase a maneira na que vivimos e creamos xerarquías (de xénero, de identidade sexual, de desexo, de raza, de clase de idade, de nacionalidade…).

Ao comezo do libro aparece unha entrevista feita a Coco por unha amiga súa (Eva H.) na que fala sobre o libro e sobre o que significa para Coco ser queer, entre outros temas. A entrevista pode lerse aquí.
“Llueven Queers” é un libro altamente recomendable!!!

Coco Riot estivo presentando o cómic por Galiza en decembro de 2010. Aquí deixamos un audio da súa presentación na Cova dos Ratos de Vigo, a cargo do grupo Somos de_Generando

Web de Llueven Queers: http://lluevenqueers.blogspot.com/
Facebook: https://www.facebook.com/people/Llueven-Queers/100001253370723

Emma Casal Giráldez