Arquivo para a categoría ‘sexualidade(s)’

Olga Viñuales naceu en Vilassar de Mar (Barcelona) en 1948. Tras licenciarse en Filosofía e Letras impartiu clases de Antropoloxía física e cultural. É doutora en antropoloxía, ensaísta e investigadora en asuntos LGTB e BDSM[1]. É membro do “Seminari del Parentiu” da Universidade de Barcelona e do XIRSSS (Xarxa interdisciplinar de recerca en sexualitat, salut i societat), do Departamento de Socioloxía desa mesma universidade.

Fixo a súa tese sobre identidades lésbicas, sendo a primeira tese doutoral de temática exclusivamente lésbica no Estado español e con ela obtivo o Cum Laude en 1999. A devandita tese acabou converténdose no libro Identidades lésbicas. Discursos y prácticas (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2000), no que Olga Viñuales, amparándose nun rigoroso traballo de campo, mostra como prodúcese o proceso de adscrición a unha categoría aínda hoxe deostada socialmente, e analiza a relación que pode establecerse entre identidade e amizade, e identidade e parentesco, así como a formación de novos modelos de familia. Realizada dende unha perspectiva antropolóxica, esta investigación supuxo un traballo de sete anos, dos que dous estiveron dedicados á observación participante na Coordinadora Gay/Lesbiana de Barcelona.

A Identidades lésbicas seguiulle Lesbofobia (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2002). Neste libro, a autora fai un repaso crítico de aquelas investigacións que durante o século XX mostraron a falsidade da orde simbólica que tanto influíu na maneira de categorizar o corpo, construír o xénero e as identidades sexuais, e que conducía a considerar determinadas prácticas sexuais como máis sas e recomendables que outras.

O seu seguinte libro foi Sexualidades. Diversidad y control social (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2003), no que reformula a sexualidade en perspectiva sociocultural. Olga Viñuales define a sexualidade como unha estratexia de control social, describe a heterosexualidade coma un estilo de vida, teoriza a diversidade sexual e defende a pertinencia de fomentala, ao tempo que critica as reaccionarias perspectivas bioloxicistas sobre a sexualidade. Ademais, cuestiona os discursos expertos e reivindica a lexitimidade dos saberes populares e cotiáns sobre a sexualidade. Sexualidades inclúe tanto estudios teóricos como investigacións sobre traballo e consumo sexual, sobre homosexualidades e disidencias sexuais e sobre representacións e modelos de xestión do corpo.

O seu cuarto libro publicado é Armarios de cuero (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2007). Nel, doce persoas narran as respectivas traxectorias vitais que lles levaron a vincularse ao mundo BDSM. Asistimos aos diferentes procesos persoais, a veces converxentes, a miúdo diversos, mediante os que os e as protagonistas exploraron unhas formas de erotismo que diverxen radicalmente dos patróns de sexualidade ao uso.

A última obra de Olga Viñuales publicada ata agora é Y no fueron marujas (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2011). Neste libro, nove mulleres de idades comprendidas entre os 55 e os 70 anos, explícanos porque decidiron desviarse dos roles de xénero durante a ditadura franquista. O libro remata coa voz dunha muller máis nova que, en contraposición, reivindica o dereito a poder elixir entre ser ou non ser “Maruja”. Distintas voces, distintos puntos de partida explican como de diverso pode ser o proceso de sentir ou ser muller na nosa sociedade, ao tempo que evidencian, o absurda que é a diferenciación ideolóxica entre as idades, os sexos e as razas.

Na rede están dispoñibles os seguintes textos de Olga Viñuales:

Cadena simbólica

Poder y deseo


[1] http://es.wikipedia.org/wiki/BDSM

Emma Casal Giráldez

Advertisements

 

Cosmofobia de Lucía Etxebarria:
Da man de varios personaxes que se entrecruzan ao longo de toda a obra, cunha prosa máis depurada que nunca, Lucía Etebarría traza amores e destinos inmersos na máis próxima actualidade nunha novela áxil e directa chamada a converterse por méritos propios no berro colectivo de toda unha xeración, no certeiro retrato dunha nova sociedade máis plural, máis diversa. Na novela definitiva sobre unha nova época. A nosa.

Unha Lucía Etxebarria máis lúcida e madura, cun extraordinario oído para captar a linguaxe da rúa e a súa xa emblemática sensibilidade para as cotiás historias de amor, mergúllanos na vida dun dos barrios máis representativos de Madrid, Lavapiés, e debuxa un fresco vívido, real, intenso, das súas virtudes, problemas e inquietudes marcadas pola inmigración, a pluralidade étnica e a loita diaria, entre a modernidade e a miseria, por saír adiante.

Lucia Etxebarria, nunha entrevista en 2007 describe asi a súa obra:

“ É unha novela con personaxes de idades comprendidas entre os vinte e os sesenta anos, de todas as clases sociais e de diferentes etnias (africanos, árabes, suramericanos e españois). Pretende ser unha guía a través da paisaxe urbana do século XXI nun momento no que a narrativa española envórcase máis no pasado, posto que agora se se examina as listas dos libros máis vendidos as novelas sitúanse en tempos de Felipe II ou na Guerra Civil, cando non son rolos máis ou menos incribles sobre templarios. É o que eu chamo “novela histérica”, que nada ten que ver coa novela histórica, que adoita ser máis rigorosa na súa documentación.
Por que ese nome para un libro?
Porque todos os meus personaxes non atopan o seu lugar no mundo. Os inmigrantes porque sofren a marxinación e o desprezo, as fillas de inmigrantes porque a pesar de ser españolas segundo o seu carné de identidade a xente non deixa de velas como mouras ou como negras e teñen serios problemas para atopar traballo; os fashion victims porque carecen de acenos de identidade e búscanas en algo tan absurdo como as marcas de moda, a moza de barrio porque vén dunha contorna moi desestructurado no que a precariedade e a violencia doméstica son os seus únicos referentes.
De onde xurdiu a idea de escribir sobre Lavapiés?

Teño que deixar claro que o barrio podería ser o Raval en Barcelona, San Francisco en Bilbao ou A Alameda en Sevilla. En toda gran urbe existe un barrio de orixe humilde no que conviven grupos sociais moi diferentes: os do barrio “de toda a vida”, os inmigrantes e os bobos (bohemian bourgeois) que se van a vivir alí porque queren un aloxamento céntrico e barato. Todos estes grupos conviven pero non se mesturan, e conforman xa que logo unha sociedade multicultural pero non intercultural. Eu vivo en Lavapiés e non me resultaba nada difícil falar sobre este tema que creo necesario nun momento no que están ascendendo perigosamente os sentimentos de xenofobia. Non hai máis que ver as últimas afirmacións de Lle Pen.? “

Etxebarría de Atienza naceu en Bermeo (Biscaia) o 7 de decembro de 1966. A menor de sete irmáns, estudou nun colexio de monxas de Valencia tras o cal trasladouse a Madrid para licenciarse en Xornalismo. foi tradutora, promotora de discos, camareira, autora de guións cinematográficos (ha coescrito os guións das películas Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Sobrevivirei, A muller da miña vida e I love you baby), xefa de prensa, e colaboradora de diversos medios. A súa primeira novela foi unha biografía novelada sobre o cantante Kurt Cobain e a súa esposa Courtney Love (A historia de Kurt e Courtney: aguanta isto), á que seguirían éxitos comerciais como Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Beatriz e os corpos celestes (Premio Lucía Nadal 1998), Nós que non somos como as demais ou De todo o visible e o invisible (Premio Primavera 2001). A partir do 2000 Etxebarría trasladouse a Escocia, onde se dedicou ao ensino na Universidade de Aberdeen, institución que lle concedeu un doutoramento Honoris Causa. En 2004 obtivo o Premio Planeta de Novela pola obra Un milagre en equilibrio.

A súa obra adoita centrarse en personaxes femininos que buscan un espazo sentimental e emocional propio. Tanto na súa obra narrativa como ensayística (A Eva futura. A letra futura), a autora analiza o rol da muller na sociedade actual, o concepto de xénero e a sexualidade feminina desde unha perspectiva post-feminista que defende os dereitos e a nova figura da muller tanto a nivel social como literario.

 

http://www.lecturalia.com/libro/12272/cosmofobia

http://www.europapress.es/00273/20070515000502/lucia-etxebarria-escritora-realismo-pasa-literatura-infantil.html

http://www.lecturalia.com/autor/166/lucia-etxebarria

 

 

A autora

Coral Herrera Gómez (Madrid, 1977) é doutora en Humanidades e Comunicación Ausiovisual pola Universidade Carlos III de Madrid, experta en Teoría do Xénero (feminismos, masculinidades, queer). Escritora e blogger, traballa como community manager, principalmente no eido do desenvolvemento de contidos web e creación e mantemento de redes sociais. Actualmente traballa en UNESCO Centroamérica e como lectora na Universidade da Soborna París IV.

Ademais imparte conferencias e obradoiros sobre o amor romántico e a dependencia emocional feminina, o romanticismo patriarcal, os homes e o amor.

O seu traballo desenvolvese no ámbito da cultrua e a comunicación, as redes feministas, os estudos de masculinidades e a loita LGBT desde unha perspectiva queer.

Obras

  • La construcción sociocultural del amor romántico Madrid: Editorial Fundamentos, 2011

Máis info sobre a autora AQUÍ

O libro

Más allá de las etiquetas. Feminismos, masculinidades y queer. Pamplona: Txalaparta, 2011

Os distintos movementos de liberación-feminista, homo, lesbo, trans ou queer-ensinounos o camiño cara unha igualdade alonxada das clasificacións conservadoras e universais. En lugar de buscar novas formas de clasificación, facendo un percorrido histórico a través das distintas formas de definir os xéneros-mulleres, homes, trans etc-, este libro convidanos a analizar os mitos implantados polo patriarcado, rachar con todos estes roles impostos pola sociedade, deconstruír os estereotipos, tomar conciencia da riqueza das nosas diferenzas, intercambiar papeis, rebasar os límites, expresar libremente o desexo, incluír a tenrura na aventura ocasional e atrevernos a expresar emocións. En definitiva, a aprender a vivir máis alá das etiquetas.

Dispoñible AQUÍ

Todas as persoas (homes e mulleres) somos un produto da sociedade na que habitamos. A través da cultura, a educación e a socialización aprendemos a ser homes ou a ser mulleres; os nosos xestos, a nosa forma de falar e movernos, o noso xeito de estar no mundo e entendelo, a nosa sexualidade, a profesión que eleximos, o noso uso do tempo libre, as nosas crenzas e emocións, están determinadas por estos condicionamentos de xénero.
O que sucede é que parecen invisibles porque están asumidos como naturais!
Nesta obra a autora trata de pór en cuestión o concepto do “normal”, e analizar os estereotipos e mitos que, pese a ser creacións culturais, presentan a desigualdade entre as persoas como algo natural, é dicir, predeterminado pola bioloxía.
Na nosa cultura o patriarcado, que é a ideoloxía hexemónica, obriga as persoas a construír a súa identidade ceñíndose exclusivamente e para sempre a unha destas categorías, home ou muller. Case todas e todos nós crecimos baixo uns imperativos moi ríxidos sobre o que debe ser un home e o que debe ser unha muller.

Isto influíu nas relacións sociais, afectivas e sexuais que temos entre nós, e incidiu de xeito moi dañino nos nosos sentimentos, determinados en gran medida polas normas, tabúes, etiquetas e obrigas de xénero nunha sociedade dominada pola heterosexualidade e a bipolaridade.

O obxectivo deste libro á hora de analizar as construcións socioculturais de xénero é achegar a teoría á rúa, onde a realidade segue a estar moi polarizada.

Podedes ler unha reseña deste libro AQUÍ

 

Nada do que eres escapa á túa sexualidade.

Produción sonora arxentina en copyleft sobre a diversidade sexual que amosa unha reflexión interna do exterior da nosa intimidade, realizado no ano 2007  por Juan Bianchini, Silvina Busos, Josefina Payro, Jimena Montoya e Ana Apontes (Colectivo Renoleta)

Mar F. Cendón

O amor libre (I)

Publicado: Decembro 20, 2011 en sexualidade(s)

“É unha tolemia querer reducir o amor a unha ecuación ou limitalo a unha forma única de expresión. Quen o intentaron decatáronse axiña de que equivocaran o camiño. A experiencia amorosa non coñece fronteiras. Varía de individuo a individuo”.

Émile Armand; La vida sensual, la camaradería amorosa

De pequenas aprendimos que o normal é que o amor erótico se limite a unha soa persoa do sexo contrario. É certo que cando somos crianzas as persoas adultas rinse cando decimos que temos varias mozas ou varios mozos, como se fose unha extravagancia infantil; pero axiña se nos ensina que o desexo sexual e a intimidade só se comparten cunha persoa. O resto é etiquetado como promiscuidade, adulterio ou traición, e moi cedo comprobamos que transgredir as normas da monogamia na nosa sociedade ten un custo moi alto.

A maior parte das sociedades humanas limitan a liberdade sexual e amorosa das persoas que a compoñen; as nosas comunidades posúen regras morais e legais, uns tabús e prohibicións que constriñen o noso desexo sexual coa excusa de manter a orde social e a convivencia.

As sociedades nas que se practica o amor libre son minoritarias, pero existiron e existen con variacións. Un exemplo é a cultura hippie ou a cultura anarquista libertaria, ou culturas non occidentalizadas como a comunidade Mosuo en China.
A nosa cultura, baseada nas relacións xerárquicas e na monogamia, limita enormemente a nosa capacidade de goce e as nosas relacións amorosas.

No amor romántico occidental, a monogamia é a parte luminosa, e oadulterio é a parte oscura das parellas. O adulterio sempre comeza sendo clandestino e causa un enorme escándalo social, en cambio a xente que practica o amor libre vese exenta de vivir ocultando os seus amores, mentindo á súa parella “oficial”, traicionando a confianza. As poliamorosas, por exemplo, son persoas que viven o amor sen estar suxeitos á idea da propiedade privada, a exclusividade, o medo e os ciumes, ou polo menos, traballan para lograr relacións máis plenas baseadas na liberdade, a confianza, a sinceridade, o cariño.

O amor libre é unha forma de quererse que seguiron algúns grupos humanos dende o principio dos tempos. A idea principal é que as e os amantes permanecen xuntas e xuntos ata que deixan de querer estalo, e non teñen que limitar o seu amor a unha soa persoa. No amor libre non hai propiedade privada, de modo que cada quen fai co seu corpo o que quere, e ninguén ten exclusividade sexual sobre o corpo de outra persoa. algunos grupos humanos desde el principio de los tiempos.

As relacións libres están baseadas na igualdade, liberdade e no compañeirismo; é unha forma de expandir o acto amoroso e liberalo das normas morais sexuais de cada sociedade. O amor libre é contrario ao egoísmo das persoas; do que se trata é de que todas e todos gocen, que non existan monopolios que constriñan as relacións. A práctica do amor libre trata de derribar prexuícios, tabús, discriminacións, prohibicións e normativas, e basea as súas relacións na sinceridade e a confianza mutua. No amor libre non terían lugar as mentiras, os enganos nen a hipocresía, e moito menos a dobre moral.

Estas idealizacións teñen un carácter utópico que vén dado pola súa impracticabilidade: para que se dera o amor libre as persoas teríamos que vivir nun sistema social, político e económico de carácter libertario, é dicir, sen xerarquías de poder. Podemos afirmar, entón, que o amor libre é tamén un mito que no entanto foi practicado en todos os séculos e épocas, do mesmo modo que o amor romántico.

O amor libre é máis recolector que cazador, porque non emprega a violencia da paixón, porque permite que o tempo e o libre fluír dos acontecementos sexan quen xunte ou separe as persoas. Ademais, a ou o amante libre goza sempre o carpe diem, porque no proxecta o seu dominio sobre a outra persoa, a súa influencia ou o seu poder. Vive o que hai, no terreo da interacción dos corpos, e viveo con profundidade, estando presente, estando presente no acto amoroso, entregándose por completo aos seus sentimentos e emocións; o amor libre carece de obstáculos porque se sinte como enerxía vital e como experiencia maravillosa.

O noso sistema está baseado no poder, na propiedade privada, no egoísmo, e a competitividade, e todo aderazado pola xenofobia, a misoxínia, a homofobia etc de modo que é difícil que poidamos practicar o amor libre de prexuízos, xerarquías e discriminacións. É case unha utopía convencer ao amanate ou a amante que o normal é que se alegre de que a súa parella esté gozando con outra persoa, sinxelamente polo medo e as inseguridades que este acto poida provocarnos. E é que os grandes males da Humanidade veñen provocados pola escravitude do apego e o intenso medo que sinte o ser humano ao perder aos seus seres queridos, as súas posesións, a súa posición, a súa profesión, o seu honor, a súa estabilidade. O medo ás mulleres, a etnias, culturas, idiomas diferentes, o medo a enamorarse, o medo a non sentir, o medo a vivir e o medo a morrer: o medo é sen dúbida o principal obstáculo para a liberdade e a felicidade do ser humano.

Tradución e adaptación do artigo publicado por Coral Herrera Gómez AQUÍ  feita por Mar F Cendón

In Italia sono tutti machi é unha novela gráfica escrita por Luca de Santis e ilustrada por Laura Colaone publicada este ano por Norma Editorial co título “En Italia son todos machos”

Cando Mussolini anunciou que en Italia eran “todos machos” comezou o calvario dos homosexuais naquel país. En ausencia de regulación legal, o goberno fascista debía decidir que facer con eses cidadáns “inexistentes”. Optouse polo confinamento en illas. Sen xuízo e sen cometer ningún delito, centos de homosexuais foron desterrados entre 1938 e 1943. Cando todo rematou, ninguén volveu falar deste episodio que caeu no esquecemento.

A idea da historieta xurdiu en 2003 dunha entrevista de Giovanni dall’Orto a un deportado italiano gay durante o fascismo, Giuseppe B., realizada en 1987. Luca de Santis non atopou moita información sobre o tema, a parte dalgunhas entrevistas de Giovanni Dall’Orto e o documental-ficción de Gabriella Romano, Ricordare, o que o levou a documentarse directamente nos arquivos. A necesidade da creación xurdiu deste silencio sobre a historia dos homosexuais de Italia durante o fascismo.

A novela conta o confinamento dos homosexuais italianos durante a dominación fascista de Italia e máis concretamente os últimos anos do exilio (1939-1940) dun grupo de homes na illa de San Domino, no arquipélago das Tremiti. Os homosexuais italianos foran declarados en 1943 como «serias e perigosas molestias para a sociedade». A pesar de que non existían leis contra a homosexualidade, os homosexuais eran condenados por un «delito contra a raza» ou por razóns políticas, cando non eran fascistas.

A historia do protagonista Antonio Angelicola, alcumado Ninella, e da súa deportación e reclusión, entrelázase -nun segundo plano temporal ambientado a finais da década de 1980- coa dun mozo creador de documentais, Rocco, e o seu amigo Nico.

As vivencias e personaxes que aparecen no libro son historias verdadeiras e persoas reais. En particular, o argumento baséase na historia real de Giuseppe B., alcumado Peppinella, que foi entrevistado baixo o seu nome real no devandito documental-ficción de Gabriella Romano.

En 2009 gañou o premio A. Micheluzzi no Comicon de Nápoles como «Mellor historieta do ano».

Foi tamén traducida para o público francés, canadense e alemán.

 

Mar F. Cendón

Cul-de-sac é unha película producida por Ramin Goudarzinejad e Torkan Mahshad, activistas iranianos dos dereitos humanos e directores de cine con sede en Londres. Estreouse o 20 de maio de 2010. A película céntrase na difícil situación dos homosexuais – neste caso, as lesbianas – en Irán.

A película está baseada na vida real da protagonista da película;Kiana Firouz, unha lesbiana iraniana que saíra de Irán para evitar ser arrestado, reúnese con Sayeh, un xornalista e activista iraniano se que milita en cuestións de dereitos humanos no Reino Unido.
Kiana cando vivía en Irán intentara facer un documental clandestino sobre o sufrimento das lesbianas en Irán por isto Sayeh trata de recoller información de Kiana sobre o controvertido tema da vida dos homosexuais iranianos. A historia desenvólvese sobre a relación entre Kiana e Sayeh no contexto de recentes levantamentos políticos en Irán e na serie de incidentes que levaron Kiana a colaborar coa oposición e, finalmente, deron lugar á súa petición de asilo no Reino Unido.

“Eros / Psique”  narra en primeira persoa o primeiro ano da estanza dunha adolescente, Sara, no internado feminino da Rosa. A historia céntrase na súa relación cunha das súas compañeiras, Silje, unha alumna moi especial coa que establece unha relación de amizade primeiro que acaba transformándose en amor. Unha relación prohibida polas estritas normas do internado, un lugar onde as residentes levan a cabo unha sestranas tarefas en grupo e rituais, unha institución de cuxo misterioso funcionamento se nos vai revelando información pouco a pouco ao longo da historia, como un misterio que acompaña á historia principal e que converte ao internado nun auténtico “terceiro protagonista” da historia.

O título do cómic está tomado do mito grego de Eros e Psique, que Silje lle explica a Sara durante a historia.

O cómic publicouse orixinalmente en Francia por Emmanuel Proust Editions en febreiro de 2011, co título Eros/Psyché. A obra incluíuse dentro da súa colección Atmosphéres.

A edición een español de Norma busca asemellarse máis a un tomo de manga, reducíndoa ao tamaño das edicións kanzenban que se veñen publicando durante os últimos anos. A disminuación de tamaño non se nota a simple vista se se descoñece a edición orixinal, e a cambio conséguese reducir o prezo significativamente.

A autora: María Llovet (Barcelona, 1982) estudou un ano e medio na Escola de Cómic Joso antes de empezar a traballar profesionalmente para o mercado francés. O seu primeiro traballo foi como colorista xunto a Jesús Orellana para a serie Messiah Complex (Humanoïdes Associés) debuxada por Eduardo Ocaña. O seu seguinte traballo, xa como debuxante sobre guión alleo, foi o debuxo da serie Linked, para a liña Shogun da mesma Humanoïdes, primeiro serializado (o primeiro capítulo publicouse na revista Shogun Life en 2007) e posteriormente recompilado nun volume en xaneiro de 2010). O seu seguinte traballo, xa como autora completa, é este Eros / Psique.

O seu blog, en inglés, AQUÍ

Autora:
María Llovet
 Editorial:
Norma Editorial
 Fecha:
octubre de 2011
 Formato:
Tomo 144 pgs b/n, tamaño 14,8×21 cm, tapa blanda con solapas.
 Precio:
9,95 €

Ross Campbell, o autor desta serie de cinco cómics (ata o de agora), foi nominado ao recoñecemento especial dos Premios Eisner 2007. O seu primeiro traballo publicado foi para os libros de rol Exalted, para quen segue facendo ilustracións. O seu debut nos cómics foi facendo os “flashbacks” en Too Much Hopeless Savages e despois ilustrou Spooked (escrito por Antony Johnston). A obra que seguiu a Wet Moon foi The Abandoned.

A protagonista principal de Wet Moon é Cleo, unha rapaza que é, sobre todo, insegura… Como soe dicirse: angustia adolescente en estado puro…

A serie de cómics comeza con dúbidas sobre a orientación sexual que se van despexando a medida que avanzan os números. En relación con isto podemos dicir que a homosexualidade trátase con naturalidade.

Ademais, Wet Moon está cheo de referencias a música[1], a literatura[2], a filmes e series[3], a videoxogos[4] e a outros cómics[5].

Web de Ross Campbell: http://www.greenoblivion.com/
A súa galería en devianART: http://mooncalfe.deviantart.com/

[1] Marilyn Manson, Slipknot, Tool, Danzig, Tragic Black, coptic raiN, Graveworm, Cradle of Filth, Bella Morte, Cadaveria, Avenged Sevenfold, TSOL, Specimen, Cannibal Corpse, Mayhem, Misfits, Nightwish, NIN, The Specials, Dimmu Borgir, My Dying Bride, They Might Be Giants, Bella Morte, Thismeansyou, Hocico, Combichrist, David Bowie, DyNAbyte, Kittie, Lauren Hoffman, The Protomen, L7, Bikini Kill, Otep, CocoRosie, The 69 Eyes, In Flames, My Chemical Romance, Nick Cave, Tom Waits, HIM, Synthetic Division, The Cure, Pet Shop Boys, Paramore, Flatlinerz, Skunk Anansie, Azure Ray, India Arie, Ultravox, Kate Bush, The Order Of The Fly, Devo…

[2] “Frankenstein” e “El último hombre”, de Mary Shelley; “Portrait of the psycopath as a young women”, de Edward Lee e Elizabeth Steffen, Harry Potter…

[3] Ginger Snaps, Evil Dead, Goonies, Godzilla, Batman Beyond, The Crow, Mad Max, Darkman, El Padrino, Star Trek, Tarón y el caldero mágico, Indiana Jones, She-Ra: Princess of Power, From Beyond, Hellraiser, Bruiser, Gremlins, King Kong, Night of the Living Dead…

[4] Superman, Underwolrd, Lemmings, Street Fighter, Darkstalkers, Halo, Spiderman, Teen Titans…

[5] Hulk, Swamp Thing, Fantastic Four, X-Men, Scott Pilgrim, Sleepwalker, East Coast Rising, Spawn…

 

Emma Casal Giráldez

 

Mar F. Cendón