Arquivo para a categoría ‘acoso escolar ou bullying’

(Vídeo visto no facebook de Maribolheras Precárias)

 

Emma Casal Giráldez

Nico (SonCine 2006)

Publicado: Novembro 13, 2011 en acoso escolar ou bullying, curtas

Director: Toño Calo

NICO. Curtametraxe do IES Porto do Son que aborda o tema do acoso escolar. Recibiu o primeiro premio de Innovación Educativa, modalidade A, no ano 2006.

Nico é un rapaz normal… que vive dentro dun mal soño. Uns compañeiros fanlle a vida imposible. Vivir, para Nico, non é doado: seu pai, mariñeiro, pasa a vida no mar, apenas o ve; súa nai, chega de noite de traballar, apenas teñen tempo para eles dous.
Chega tarde á clase, non quere atoparse con ninguén, só cunha rapaza, Laura, a única que o une á vida.

O vídeo orixinal (e oficial) está en: video.google.com/​videoplay?docid=-1990875795714920751

Bullying

Publicado: Outubro 16, 2011 en acoso escolar ou bullying, películas, recursos

Ficha técnica

Dirección: Josecho San Mateo

Guión: Ángel García Roldán

País: España

Ano: 2009

Duración: 90 min

Distribuidora: Filmax

Jordi é un adolescente que cambia de cidade xunto coa súa nai para iniciar unha nova vida despois da morte de seu pai. Pero o destino resérvalle unha cruel sorpresa, pois cando traspasa as portas do seu novo instituto, atópase con Nacho, un compañeiro de clase que, a pesar da súa idade, pertence a ese tipo de persoas que se alimentan unicamente do medo e da dor allea.
O filme narra de forma cruda o acoso escolar ao que é sometido Jordi por parte de Nacho e as súas dificultades para parar esa situación. A historia de Jordi denuncia a falta de implicación real nas comunidades educativas que se limitan a aplicar protocolos baleiros de contido e a falta de ferramentas por parte do alumnado para denunciar estos casos. Como trama secundaria esbozase a historia de Ania, unha rapaza que se fai amiga de Jordi a través dun foro de vítimas de acoso, que tamén é acosada na súa escola por ser filla de persoas inmigrantes.

Mar F. Cendón

 

Mar F. Cendón

Homofobia: temor e rexeitamento cara as persoas homosexuais, gais, lesbianas e transexuais, quen o parece ou quen se asocia real ou imaxinariamente con elas.

Os autores Paul Patrick e Sue Sanders elaboraron una serie de pautas de actuación fronte ao acoso escolar homofóbico, lesbofóbico e transfóbico no contexto das escolas británicas, que podería extrapolarse a calquera das nosas escolas.

1.-Parar a agresión: interromper o comentario homófobo, tránsfobo ou sexista, intervir no acoso físico de xeito inmediato.

2.-Pór nome á agresión: o noso interese céntrase no comportamento da persoa agresora, non tanto en que a persoa agredida sexa lesbiana, gai, transexual ou bisexual, polo que teremos coidado de non sinalar a sexualidade da persoa agredida.

3.-Situar o acoso nun contexto máis amplo: amosar que o teu centro, escola ou asociación e os seus valores están explicitamente en contra do acoso escolar.

4.-Demandar un cambio de comportamento da persoa agresora no futuro próximo: deixar claro que existen consecuencias series fronte ao acoso escolar se non cambia o comportamento do/a acosador/a.

5.-Comprobar ao longo do tempo que a persoa agredida está ben, amosando o noso apoio, e informar sobre os dereitos e obrigas do alumando.

PLATERO MÉNDEZ, Raquel (Lucas) e GÓMEZ CETO, Emilio Herramientas para combatir el bullying homofóbico. Talasa Ediciones, Madrid, 2008

Mar F. Cendón

Brandon McInerney (na foto da esquerda) asistía á escola E. O. Green en Oxnard en 2008, onde tamén asistía Lawrence “Larry” Fobes King (foto da dereita), entón de 15 anos, e quen publicamente declarara a súa homosexualidade.

O 13 de febreiro de 2008 Brandon McInerney, que naquel momento tiña 14 anos,  asasinou de dous tiros na cabeza a Larry Fobes King  ( 1993 –2008) no propio centro escolar, despois de acosalo durante meses.

Os avogados de McInerney aceptaron que o mozo levou a cabo o asasinato, aínda que alegan que iso se tería producido polo medo insuperable que supostamente sufriu McInerney por un suposto acoso sexual por parte do falecido (malia que King foi a persoa acosada durante meses e finalmente asasinada por ser homosexual), nunha vergonzosa utilización do xa tristemente coñecido recurso ao “pánico gai” como argumento exculpatorio ou atenuante en casos de asasinatos de persoas homosexuais, un recurso que tamén se empregou no caso do asasinato de Júlio e Al-Dani en Vigo no 2006 por parte de Jacobo Piñeiro. Unha vez máis os colectivos LGBT piden que sexa considerado un crime de odio homófobo.
O xuízo que tivo lugar en California contra Brandon McInerney, foi declarado nulo ao non ter podido consensuar o xurado unha sentenza. O caso queda agora pendente dun novo xuízo, a menos que as partes alcancen antes un acordo que non parece probable. Trátase dun caso que mereceu grande atención por parte de medios e colectivos LGTB estadounidenses.

Se ben a morte de King ás mans de McInerney está fóra de toda dúbida, as disensións no seo do xurado derivan de como cualificar o delito. A acusación pedía que McInerney fose xulgado como adulto (malia que tiña 14 anos no momento de cometer o crime, a lei penal californiana permíteo) o que supón unha condena por asasinato en primeiro grao. A outra posibilidade era xulgalo como menor, o que supón unha condena por homicidio voluntario. A diferenza estriba no tempo de cárcere: 50 anos no primeiro caso, 20 no segundo. O xurado quedou dividido 7 a 5 a favor do asasinato en primeiro grao.

No que si parece que houbo acordo do xurado era en non considerar o asasinato como un crime de odio, malia os perfís do agresor e da vítima e de que se saiba que McInerney era un dos adolescentes que, antes da súa morte, acosaban a King no instituto chamándoo “faggot” (“maricón”).

 

Mar F. Cendón

  Na maioria dos casos, é na escola onde as persoas homosexuais comezan a vivir situacións de bullying e comportamentos discriminatorios, ás veces incluso por parte do profesorado. Previr o acoso lésbico, gai, bisexual e transexual é algo fundamental para reducir as disparidades de saúde entre estas mozas e mozos, defende a psicóloga clínica Fabiana Andrade.

” As persoas que viviron situacións de acoso na escola pola súa identidade LGTB presentan máis problemas de saúde a adaptación que estudantes con baixos niveis de vitimización. O bullying sufrido na escola moitas veces diminue a potencialidade destas persoas de converterse en persoas adultas saudábeis. Así, esta práctica prexudica á sociedade en xeral e aumenta exponencialmente os custos de saúde pública a longo prazo. Estamos todas e todos a pagar un alto prezo pola nosa actitude discriminatoria”, engade a psicóloga.

Aquí tes as recomendacións de Fabiana Andrade para enfrontarte á discriminación e ao bullying LGBT:

1-Se estás a vivir unha situación de discriminación, busca axuda inmediatamente. Non te escondas e non te cales. Pide axuda a alguén en quen confíes.
2-Se estás na escola ou na facultade e eres testemuña de que algún/ha compañeiro/a está a ser vítima de bullying, informa inmediatamente ao profesorado e/ou as persoas responsabeis da escola.

3 – Abre a mente. Liberate de estereotipos. Verás como te sentes mellor ao asumir unha actitude aberta fronte a todo o que é diferente. É posibel que ata teñas sorpresas divertidas.

4 – Antes de xulgar, lembra que todo o que sucede na vida doutras persoas, tamén pode suceder na túa. Escoitaches falar das ironías do destino? Pois é certo, é tamén pode haber alguén no teu entorno máis próximo que sexa homosexual. Xa pensaras niso?

5 – Mantente informada/o. Hai moita información dispoñibel na internet e nas asociacións de apoio á poboación LGBT.

6 – Participa activamente na promoción de comportamentos de inclusión. Non esperes a que o fagan as demais persoas!

7 – Se detectas algún sinal de illamento, depresión ou comportamentos de risco en colegas da escola, alerta ao profesorado.

8 – Se es homosexual, e estiveras a reaccionar con tristeza, illandote, con vergoña, ou baixando o teu rendemento escolar, busca a axuda de profesionais. A axuda especializada pode ser moi útil nesta fase de descubrimento. Non descoides a túa felicidade.

E nos engadimos: Non participes de comentarios ou burlas cara as persoas con identidades non normativas, o teu silencio faite cómplice da discriminación! Amosa que non estás de acordo con esas actitudes nen comportamentos. O problema é da persoa homófoba, lesbófoba e tránsfoba!!

A homofobia, a lesbofobia e a transfobia matan. Que vas facer ti?

 

 

Mar F. Cendón

Eddie Vedder, vocalista de Pearl Jam, e Jeff Ament escribiron este tema en 1991 en homenaxe a Jeremy Wade Dalle, un rapaz de 15 anos de Dallas (EEUU) que se suicidou dun tiro en medio da súa clase de inglés para protestar pola situación de acoso que estaba vivindo na súa escola. A letra está inspirada nas cousas que o propio Jeremy escribiu sobre a súa situación.

Ante o alarmante aumento no número de suicidios entre adolescentes, nos Estados Unidos fixeronse estudos para tratar de comprender que estaba sucedendo e poder ofrecer solucións.

Aproximadamente o 25% de estudantes e empregados universitarios lesbianas, gais e bisexuais estadounidenses foron acosados debido á súa orientación sexual, así como un terzo daqueles que se identifican como transxénero, de acordo ao estudo mencionado no Chronicle of Higher Education.

O estudantado LGBT dos EE UU ten unha probabilidade de sentirse inseguro na escola tres veces maior (un 22% fronte a un 7%) e o 90% de estudantes LGBT (fronte a un 62% nos adolescentes non LGBT) foron acosados ou agredidos fisicamente durante o ano anterior [ao estudo].

Un informe do goberno de Estados Unidos, titulado Report of the Secretary’s Task Force on Youth Suicide («Informe do grupo de traballo do Secretario sobre o suicidio xuvenil»), publicado en 1989, encontrou que os mozos e as mozas LGBT teñen unha probabilidade catro veces maior de intentar suicidarse que outras mozas e mozos.

Como podemos recoñecer a un/ha bully (matón/a)?

Fai bromas e burlas ademáis de rir con desdén e de xeito hostil do resto de compañeiras e compañeiros e/ou dalgunha persoa ou grupo en particular.
Pon motes e/ou chama de maneira despectiva e malsoante
-Insulta, menospreza, ridiculiza e difama
-Ameaza, da ordes, domina e somete
-Incomoda, intimida, empurra, bate, da golpes, puntapés e peliscos, tira do pelo, metese en discusións e provoca malentendidos
-Colle material escolar, cartos e outras pertenzas ao resto sen consentimento, é dicir, rouba.

Se alguén ofende, insulta, monta barullo,  humilla, exclue, ignora, intimida, aterroriza, domina, bate, empurra, rouba ou racha as pertenzas de outra persoa da clase avisa a unha persoa responsable do que está sucedendo e non participes!!!

Mar F. Cendón

Texto: Olga Ligeia Arnaiz[1]

“Nos últimos meses, o bullying converteuse no tema central da prensa estadounidense. Considerado tradicionalmente como “unha fase”, un “rito de iniciación” ou, en xeral, un problema específico de adolescentes e institutos, a partir dos recentes suicidios de adolescentes da comunidade LGTBQ, naceu unha “nova crise nacional”.

Como resposta ás tráxicas mortes de Tyler Clementi, Billy Lucas, Cody Barker, Justin Aeberg, Raymond Chase, e tantxs outrxs, en EEUU fixéronse diversas campañas de solidariedade, apoio, debate e visibilidade.  Sen dúbida, a máis famosa destas campañas é “It Gets Better”, iniciada polo periodista Dan Savage e que na actualidade conta cunha páxina web e o seu propio canal en YouTube.

(foto collida aquí)

A campaña trata de vídeos de curta duración nos que xs protagonistas comparten as súas experiencias respecto ao bullying, pero tamén como cambiou a súa vida despois do instituto, lanzando unha mensaxe de esperanza á poboación LGTBQ adolescente, co lema “as cousas melloran”. Segundo a páxina oficial do proxecto, o sábado 23 de outubro alcanzouse a impresionante cifra de 100.000 vídeos subidos a Internet baixo o lema “It Gets Better”, incluíndo mensaxes do presidente Obama ou Hillary Clinton, así como versións cantadas que poden descargarse a través de iTunes, contribuíndo así ao “Trevor Project”[2], unha organización centrada na prevención do suicidio entre a xuventude LGTBQ.

No último mes tamén se sucederon as vixilias en memoria dxs adolescentes mortxs, as conferencias sobre suicidio adolescente e as reportaxes sobre acoso escolar homófobo. Non obstante, cabe preguntarse por que todas estas campañas se centran na xuventude LGTBQ como “vítimas” de bullying. Se ben é certo que os recursos que ofrece o “Trevor Project” son necesarios e útiles, e que a campaña “It Gets Better” facilitou que se converta nun asunto de interese e preocupación nacional, ¿acaso non resulta perigoso relacionar de maneira directa a xs adolescentes LGTBQ co suicidio? A mesma énfase que se outorga á mensaxe de que “as cousas mellorarán”, da a entender a calquera adolescente que estea cuestionando a súa sexualidade que se enfronta a unha etapa na que a súa vida será un inferno, e que o suicidio é unha opción, ou cando menos unha saída que moitxs elixiron.

Por outra banda, que acontece cxs bullies ou agresorxs? Como en calquera situación“extraordinaria”, o primeiro impulso é buscarresponsables e castigar o crime, pero¿podemos considerar responsables do bullying a nenxs ou adolescentes en idade escolar?Podemos pensar que xs compañeirxsde Asher Brown ou Seth Walsh, de 13 anos,ou de Carl Joseph Walker, de 11 anos, sonculpables dos seus suicidios? Que hai detrásdo bullying e por que ninguén quere falardiso?

O gobernador de New York, David Paterson, afirma que o seu estado é o máis protexido en canto a lexislación anti-violencia e anti-bullying, e sen embargo, nin sequera os lugares emblemáticos da loita do movemento LGTBQ se viron libres dos ataques homófobos. Tanto Stonewall (lugar dos famosos disturbios de 1969) como Julius Bar (o bar gai máis antigo de New York) presenciaron varios episodios de homofobia violenta recentemente. No Bronx, tres homes foron secuestrados e torturados por outros oito, unicamente baixo a “acusación” de ser gais. Simultaneamente, Carl Paladino, candidato a gobernador, realizou declaracións nas que non só condena o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, senón que afirma que non se debería “lavar o cerebro” a xs nenxs facéndolles crer que a homosexualidade é unha opción aceptable.

Nun país que se une para chorar ás vítimas pero que só é quen de buscar responsables entre xs propixs adolescentes, ¿quen pode garantir que as cousas realmente mellorarán? Se tomamos a definición de bullying que nos ofrece Bully OnLine, “un comportamento persistente, ofensivo, abusivo, intimidatorio ou insultante, que implica abuso de poder”, ¿acaso non é a contraditoria política de EEUU en canto aos “asuntos LGTBQ” unha forma de bullying institucional? Cantas caras adolescentes debemos ver na prensa para darnos conta de que isto non é un problema de acoso escolar, nin unha “epidemia” de suicidios, nin tampouco unha crise sanitaria, como o definiron distintos medios, senón o síntoma máis tráxico dun sistema baseado nas desigualdades e no illamento? Corenta e un dos estados de EEUU teñen lexislación específica anti-bullying, pero ¿como lexislar os prexuízos ou a homofobia non recoñecida? Continuarán os suicidios e os acosos mentres os verdadeiros responsables permanezan ocultos.”

Tradución feita por Emma Casal Giráldez


[1] Texto publicado no Número 2 da revista Una Buena Barba en decembro de 2010.

La noche en que se lo confesó, hace cinco años, su hijo tuvo que taparse la cabeza con la sábana. Katy Pastor (Arroyo de San Serván, Badajoz, 1958) no tardó en ponerse las pilas. Ahora, ella y su marido acogen a los progenitores que se acercan a la Associació de Mares i Pares de Gais i Lesbianes buscando ayuda.

-Qué valiente.

-Es que la visibilidad cuesta mucho. Parece que los padres tengamos vergüenza de hablar de nuestro hijo o hija homosexuales. Nos han educado para creer que la homosexualidad es algo malo.

-Todavía, a estas alturas…

-Muchos padres acaban por aceptarlo, por compartirlo, pero prefieren que no se les note en la calle. Si es un chico, que no sea amanerado; si es una chica, que no sea masculina.

-¿Cuándo se lo confesó?

-A los 14 años; pronto, por suerte. Cuando me lo dijo, el chico ya no podía más. Estaba pasándolo muy mal en el colegio. Hacía tres años que sufría acoso.

-¿No le había dicho nada?

-En casa disimulaba muy bien. Lo único que hacía era que el día en que le tocaba gimnasia se ponía malísimo y lloraba. Muchas veces, yo le obligaba a ir sin saber que sufría muchísimo.

-¿Se burlaban de él?

-Durante tres años le habían arrebatado la identidad: «No me llaman Álex -me dijo-, sino el maricón». Después, en el gimnasio, le tocaban el culo y las tetas. Él lo pasaba fatal; tenía un miedo terrible.

-¿Tampoco lo habló con su hermano mayor?

-Nunca; ambos se llevan siete años de diferencia. De ser un niño educado y cariñoso, pasó a contestar mal, a dar portazos, a salir de casa sin decir siquiera adónde iba. Una noche entré en su habitación para hablar con él.

-¿Sospechaba algo?

-Primero pensé en la droga. Quizá en que se había pegado con algún compañero, pero la homosexualidad nunca se me pasó por la cabeza. Y eso que de pequeño me había pedido muñecas. Llámeme ingenua, si quiere, pero pensé que si peinaba a las muñecas era porque de mayor sería peluquero.

-¿Cómo reaccionó?

-Me quedé helada. Me desmontó. En seguida lo abracé llorando y le dije que no se preocupara. Me sentí un poco culpable por no haberme dado cuenta. Me duele porque sé que lo pasó mal y que lo va a pasar mal porque la sociedad no está preparada. Luego me explicó lo del acoso.

Terrible.

-En la escuela, los profesores no sabían cómo llevar el tema. Esperaron a que Álex acabara el curso: fuera el niño, fuera el problema. Mi hijo estuvo después un año entero sin poder salir solo de casa y con tratamiento psicológico. La gente le daba un miedo terrible. No podía coger un tren, nada. Incluso tuvo pensamientos suicidas.

-Ustedes, los padres, se reúnen en la asociación.

-Sí, todos los miércoles, en la sede del Casal Lambda. De lo que se trata es de hablar de nuestros hijos, de los sentimientos, de las dudas, de los miedos. Ayuda mucho. Fue nuestro hijo quien nos dio el nombre de la asociación; nos vio tan perdidos el pobre…

-¿Todavía les llegan padres desorientados, angustiados?

-A veces vienen destrozados; a mí me pasó lo mismo. Incluso gente joven, supuestamente moderna. El mes pasado llegó una pareja de cuarenta y pocos, padres de un chaval gay de 16 años. Él estaba preocupadísimo porque la homosexualidad del hijo iba a privarle de la posibilidad de tener nietos de sangre. Me confesó llorando ser el típico machito motero.

-¿Está orgullosa de su hijo?

-Mucho, muchísimo. Me ha abierto un camino que desconocía. He encontrado entre los homosexuales a gente interesantísima y abierta. He aprendido un montón de cosas. A veces me digo que si no hubiese tenido un hijo homosexual me habría muerto gilipollas.

-¿Los abuelos lo saben?

-Lo saben mis suegros. A mis padres no pude decírselo; eran muy mayores los dos. Mi padre era muy machista. Cuando veía que mi hijo vestía de colorines, le decía: «¿Adónde vas así, que pareces un maricón?». Mi padre falleció el verano pasado y Álex me acompañó a Extremadura. Cuando acabó el entierro, mi hijo se quedó solo en el cementerio hablando con mi padre. Necesitaba hablar con el abuelo.

 

FONTE: El Periódico, 21 de agosto de 2011