Siete mares, trece ríos

Publicado: Outubro 14, 2011 en identidade(s), inmigración, libros, recursos, sexualidade(s)
 
Unha muller nacida en Paquistán oriental, que aos dezaoito anos é arrancada da súa remota aldea, Gouripur, para verse de súpeto no modesto piso do seu novo marido, no East End londinense. O seu enorme desconcerto permítenos redescubrir os avatares cotiáns da vida occidental, o progreso, a modernidade, a tecnoloxía, as súas contradicións, as súas inxustizas. Unha muller que por ignorar ignórao case todo, a lingua do país que a acolle, a súa cultura, as súas xentes, os seus costumes, e que non ten máis remedio que ir espiando, a intres, distraéndose das súas obrigacións conxugais e relixiosas, o que ocorre alá fóra, tras a súa fiestra, na comunidade bengalí de Brick Lane (título orixinal da novela), o pequeno microcosmos que circunscribe o seu, unha diminuta Bangladesh incrustada nas entrañas da civilización coa que, para ben ou para mal e diga o que diga a historia, dita nación comparte gran parte do seu pasado. Unha muller que queda fascinada ante a pantalla do televisor cando transmiten “batinaje sobre xeo”, que se sorprende de que se poida conseguir un lugar onde vivir sen pagar o aluguer”, e que podería resumir o seu desconcerto argüindo que en Bangladesh “era tan imposible ser gorda e pobre como morrerse de fame sendo rica”. E que como esposa debería estar agradecida de que Chanu, o seu marido, non lle pegue…
 
Monica Ali,
Siete mares, trece ríos
Traducción de Mirta López
Barcelona, Emecé, 2003.
 
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s