El Correo, CRISTINA ORTIZ, 2012-02-20

La crisis económica y el desempleo han hecho despertar de golpe a muchas personas que soñaron con encontrar una vida mejor en España, lejos de un lugar de origen al que ahora se plantean regresar tras ver cómo desaparecían esas oportunidades que esperaban encontrar aquí. Algunos ya han dado ese paso y han tramitado la vuelta.

En los últimos tres años casi una veintena de personas ha decidido hacer las maletas y regresar a su país de origen, ya sea acogiéndose al Plan de Retorno Voluntario, que el gobierno puso en marcha en 2009 y que incluye el pago de la prestación de desempleo (Apre), o al denominado programa humanitario.

Ambos gestionados y tramitados en la provincia por Cruz Roja y por la Asociación Comisión Católica Española de Migración (Accem), dos colectivos a los que, fundamentalmente, se ha acercado «gente joven», una característica bastante común del colectivo de inmigrantes, y que suele tener como destino algún país de Latinoamérica. Brasil, Argentina, Venezuela, Ecuador y Colombia, son algunos de los más habituales (no pueden ser Comunitarios). Sorprenden que no haya ningún africano.

Desde Miranda partieron el año pasado un total de 7 personas (6 con Cruz Roja y 1 brasileña con Accem) de las 93 que en toda la provincia se acogieron a alguna de las dos modalidades del retorno. La ciudad aportó menos del 10% a una cifra global que engordó notablemente en 2011 empujada por el endurecimiento de la crisis. Aunque si nos fijamos en los números, las cosas aquí fueron peor para los inmigrantes en 2010.

Y es que de las 11 personas a las que Cruz Roja ayudó a volver a sus países ese año, 7 residían en Miranda, frente a uno que lo hacía en Aranda y 3 en la capital. Unas cifras que valorar teniendo en cuenta que durante varios meses «hubo problemas de financiación. No existió dinero para gestionar los regresos». Una más, de origen colombiano, contó en con el apoyo de Accem. En total, fueron 8. En 2009, salieron al menos 4 más. 3 con el humanitario y uno con la ayuda del Inem.

Si bien el vinculado a la prestación por desempleo está detrás del grueso de los expedientes. «Son siempre gente que tiene papeles de trabajo, que ha estado empleada y cotizando, con lo que tiene derecho a paro y es en el momento en el que lo solicita cuando pide el regreso», explicó Silvia Bustillo, responsable del programa en Cruz Roja.

Y es que su situación ha sido muy normalizada hasta que la crisis les ha dejado sin recursos. A ellos y a sus familias, porque muchos tienen con ellos a pareja o a sus hijos, a los que también se mete en el plan de vuelta. Si pueden, se marchan todos a la vez.

El otro tipo de ayuda, la humanitaria está enfocada a dar una salida a situaciones en las que existe un alto grado de vulnerabilidad social. Aquí se incluye desde personas sin papeles, lo que complica mucho lo del empleo, a otras que han podido estar vinculadas a redes de prostitución o tráfico de personas. «Hay historias de todo tipo. Igual llevan tiempo en pisos de acogida, en dependencias de instituciones y ven que el proyecto migratorio con el que ellos vinieron en su día no le han podido hacer y están peor que cuando vinieron, por lo que necesitan regresar».

Además, apuntó Bustillo, suele ser gente que no se plantea volver a venir. «Cuando han pasado por alguna situación un poco dura o traumática, se agarran al retorno que les ofreces desde aquí con la intención de no volver a salir de su país».

Pero para conseguirlo no es suficiente solicitarlo. Se debe acreditar y justificar detalladamente la situación de precariedad por la que se atraviesa, «porque no somos una agencia de viajes». Para empezar se exige demostrar que se lleva cierto tiempo residiendo en España, «no sirve haber venido hace 3 ó 4 meses y al ver la crisis, querer regresar».

También se tiene en cuenta la vulnerabilidad, la situación económica y familiar… «la trayectoria que ha pasado a todos los niveles, así como las posibilidades que tiene de seguir adelante o no». Una evaluación completa que requiere entrevistas personales, informes sociales…

Otro aspecto importante para los encargados de gestionar ese regreso es que la persona que lo solicita tenga a alguien que la pueda acoger en su país de origen en un primer momento. Se piden garantías a través de un escrito por fax o carta en el que la familia confirme que está de acuerdo con que vuelva.

En el programa vinculado al Inem, las condiciones que se deben cumplir las pone el gobierno. Tienen que pedir el desempleo y una vez que lo solicitan, les acumulan en dos pagos la prestación que les corresponde. El 40% se lo dan aquí y una vez ingresado Cruz Roja o Accem tramitan la ayuda complementaria, con la que se abona el vuelo, y el 60% restante se lo entregan en el país de destino, a través de la embajada española. Desde que reciben el primer pago tardan solo un mes en salir. Así está estipulado por ley, se van rápido y con su dinero.

Mucho más largo es el proceso en el caso de los humanitarios. «Tienen que esperar bastante y eso que son los más vulnerables y los que menos recursos tienen». Han estado tardando hasta cinco meses en contestar. Comisaría y Dirección General de Inmigración también tienen que dar su visto bueno.

alcanzó el máximo del 9,81% en el 2008-2009

El porcentaje de alumnos extranjeros se reduce por segundo año consecutivo

durante el curso 2010-2011, el 9,53% de los estudiantes eran inmigrantes, frente al 9,65% del anterior

Diario de Noticias, EFE, 2012-02-19

MADRID. La tasa de alumnado extranjero del conjunto de las enseñanzas no universitarias de régimen general bajó en el curso 2010 – 2011 por segunda vez consecutiva en el último decenio.

La proporción alcanzó el máximo del 9,81% en el curso 2008 – 2009, cayó al 9,65% en el siguiente y al 9,53% en 2010 – 2011, según datos oficiales provisionales publicados en un estudio del Instituto de Formación del Profesorado, Investigación e Innovación Educativa.

En términos absolutos, los matriculados que no tenían la nacionalidad española aumentaron el 0,75% (5.512 alumnos nuevos) en el curso 2010 – 2011, hasta los 739.520.

El total de todos los escolarizados subió el 2%, hasta los 7.763.573.

“Se produce, por tanto, una estabilización de la cifra de alumnado extranjero, tras una década de incremento muy significativo”, constata el informe.

Por comunidades, las tasas de población escolar inmigrante variaban en el curso 2010 – 2011 entre el 3,39% de Extremadura y el 16,53% de la Rioja; es decir, casi cinco veces más.

Por etapas del sistema educativo, el aumento se acentuó “notablemente”, dice el estudio, en infantil, con un 3,3% más de alumnado en 2010 – 2011 que un curso antes; hubo un 0,52% de incremento en la ESO y continuó el descenso iniciado un año antes en primaria, con un 3,9% menos.

Fueron las enseñanzas postobligatorias donde más crecieron los extranjeros: un 13,2% en FP y un 10,8% en Bachillerato, además de un 16,6% en los Programas de Cualificación Profesional Inicial (PCPI).

PROCEDENCIA El continente de origen principal era América (41,21% de todos los alumnos inmigrantes), seguido por África (23,47%).

Marroquí (18,52%), ecuatoriana (11,81%) y rumana (11,59%) eran las nacionalidades más frecuentes.

http://www.diariodenoticias.com/2012/02/19/sociedad/estado/el-porcentaje-de-alumnos-extranjeros-se-reduce-por-segundo-ano-consecutivo

Olga Viñuales naceu en Vilassar de Mar (Barcelona) en 1948. Tras licenciarse en Filosofía e Letras impartiu clases de Antropoloxía física e cultural. É doutora en antropoloxía, ensaísta e investigadora en asuntos LGTB e BDSM[1]. É membro do “Seminari del Parentiu” da Universidade de Barcelona e do XIRSSS (Xarxa interdisciplinar de recerca en sexualitat, salut i societat), do Departamento de Socioloxía desa mesma universidade.

Fixo a súa tese sobre identidades lésbicas, sendo a primeira tese doutoral de temática exclusivamente lésbica no Estado español e con ela obtivo o Cum Laude en 1999. A devandita tese acabou converténdose no libro Identidades lésbicas. Discursos y prácticas (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2000), no que Olga Viñuales, amparándose nun rigoroso traballo de campo, mostra como prodúcese o proceso de adscrición a unha categoría aínda hoxe deostada socialmente, e analiza a relación que pode establecerse entre identidade e amizade, e identidade e parentesco, así como a formación de novos modelos de familia. Realizada dende unha perspectiva antropolóxica, esta investigación supuxo un traballo de sete anos, dos que dous estiveron dedicados á observación participante na Coordinadora Gay/Lesbiana de Barcelona.

A Identidades lésbicas seguiulle Lesbofobia (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2002). Neste libro, a autora fai un repaso crítico de aquelas investigacións que durante o século XX mostraron a falsidade da orde simbólica que tanto influíu na maneira de categorizar o corpo, construír o xénero e as identidades sexuais, e que conducía a considerar determinadas prácticas sexuais como máis sas e recomendables que outras.

O seu seguinte libro foi Sexualidades. Diversidad y control social (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2003), no que reformula a sexualidade en perspectiva sociocultural. Olga Viñuales define a sexualidade como unha estratexia de control social, describe a heterosexualidade coma un estilo de vida, teoriza a diversidade sexual e defende a pertinencia de fomentala, ao tempo que critica as reaccionarias perspectivas bioloxicistas sobre a sexualidade. Ademais, cuestiona os discursos expertos e reivindica a lexitimidade dos saberes populares e cotiáns sobre a sexualidade. Sexualidades inclúe tanto estudios teóricos como investigacións sobre traballo e consumo sexual, sobre homosexualidades e disidencias sexuais e sobre representacións e modelos de xestión do corpo.

O seu cuarto libro publicado é Armarios de cuero (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2007). Nel, doce persoas narran as respectivas traxectorias vitais que lles levaron a vincularse ao mundo BDSM. Asistimos aos diferentes procesos persoais, a veces converxentes, a miúdo diversos, mediante os que os e as protagonistas exploraron unhas formas de erotismo que diverxen radicalmente dos patróns de sexualidade ao uso.

A última obra de Olga Viñuales publicada ata agora é Y no fueron marujas (Barcelona, Edicions Bellaterra, 2011). Neste libro, nove mulleres de idades comprendidas entre os 55 e os 70 anos, explícanos porque decidiron desviarse dos roles de xénero durante a ditadura franquista. O libro remata coa voz dunha muller máis nova que, en contraposición, reivindica o dereito a poder elixir entre ser ou non ser “Maruja”. Distintas voces, distintos puntos de partida explican como de diverso pode ser o proceso de sentir ou ser muller na nosa sociedade, ao tempo que evidencian, o absurda que é a diferenciación ideolóxica entre as idades, os sexos e as razas.

Na rede están dispoñibles os seguintes textos de Olga Viñuales:

- Cadena simbólica

- Poder y deseo


Peaches  é unha cantante e compositora de música electrónica e performance lesbiana que reside en Berlín.

Merrill Beth Nisker, coñecida como Peaches, naceu o 11 de novembro de 1966 en  Toronto, Ontario (Canadá). Foi a unha escola privada xudía na que recibía a metade das clases en inglés e a outra metade en hebreo. Nisker era unha das graciosas da clase, “non era especialmente lista. Eu estaba interesada nas cousas creativas pero era moi dificil para min poder desenvolverme porque todo era moi ríxido e estruturado”.

Antes de converterse en Peaches, Nisker foi mestra de música e teatro nunha escola de primaria,  a Escola Hebrea Asociada de Toronto.

As súas letras caracterízanse por non respectar as normas de xénero e polos contidos sexualmente explícitos. Toca os instrumentos musicais para os seus temas, fai as programacións e graba e produce os seus álbumes.

Sacou o seu primeiro álbum “Fancypants Hoodlum“, co nome de Merrill Nisker en 1995 e posteriormente desenvolveu o seu estilo que lle daría sona internacional como Peaches.

As súas cancións forman parte de filmes como Chicas malas,Waiting…, Jackass 2 , La cámara secreta, e Lost in Translation. (aínda que non aparece na súa banda sonora); e tamén se pode escoitar en series e programas de televisión como “The L Word” ‘de Showtime, Ugly Betty, no episodio ’Butters’ Bottom Bitch’ de South Park , ou na promo de Dirt. Peaches tamén participou en discos de PinkChicks on Speed ou Christina Aguilera entre outras colaboracións.  Entre os seus últimos proxectos está porlle voz a un EP que leva por título ” The Gomma All Stars: Casablanca Reworks“, no que  Telonius, The Phenomenal Handclap Band, Moullinex e Munk remisturan catro clásicos da música disco do selo alemán Casablanca Records.

 

O seu cuarto e polo momento último álbum, “I Feel Cream”, saiu á venda o 4 de maio de 2009 en Europa. O primeiro single deste proxecto é unha dobre cara A de “Talk to me” e “More“. Nel, Peaches incluíu a outrxs artistas como  Simian Mobile Disco, Soulwax, Digitalism e Shapemod e  co-produxo un par de temas do disco. Nel tamén participou o seu vello amigo e colaborador Gonzales co-escribindo algúns das cancións.

No ano 2010 levou a cabo unha transgresora adaptación do musical Jesus Christ Superstar (Peaches Christ Superstar) no que ela interpretaba a todas as personaxes.

Tamén realiza xiras como DJ

Peaches faise notar polo seu vestuario no escenario e o seu estilo exuberante. A moda e o estilo de Peaches son a miúdo nostálxico e futurista, agresivo e glamuroso e a maioría das veces rebasando a liña da identidade sexual. Peaches e a súa banda Sweet Machine utilizan vestuarios de distintxs deseñadorxs pero normalmente traballa en conxunto con Vaughan AlexanderCharlie Le MinduJohn Renaud.

A identidade sexual é un dos temas da música de Peaches, onde xeralmente xoga coas nocións tradicionais da representación dos roles de xénero. Nos seus textos e nos seus espectáculos en directo borra a distinción entre home e muller. Un exemplo foi a portada do seu álbum “Fatherfucker”  no que aparecía retratada con barba.

 

Cando se lle acusa de ter “envidia de pene” ela responde que prefire falar de “envidia hermafrodita” xa que “hai moito de masculino e fminino dentro de nós”.

Discografía

  • Fancypants Hoodlum (1995, as Merrill Nisker)
  • The Teaches of Peaches (2000)
  • Fatherfucker (2003)
  • Impeach My Bush (2006)
  • I Feel Cream (2009)

WEB

 

Cosmofobia de Lucía Etxebarria:
Da man de varios personaxes que se entrecruzan ao longo de toda a obra, cunha prosa máis depurada que nunca, Lucía Etebarría traza amores e destinos inmersos na máis próxima actualidade nunha novela áxil e directa chamada a converterse por méritos propios no berro colectivo de toda unha xeración, no certeiro retrato dunha nova sociedade máis plural, máis diversa. Na novela definitiva sobre unha nova época. A nosa.

Unha Lucía Etxebarria máis lúcida e madura, cun extraordinario oído para captar a linguaxe da rúa e a súa xa emblemática sensibilidade para as cotiás historias de amor, mergúllanos na vida dun dos barrios máis representativos de Madrid, Lavapiés, e debuxa un fresco vívido, real, intenso, das súas virtudes, problemas e inquietudes marcadas pola inmigración, a pluralidade étnica e a loita diaria, entre a modernidade e a miseria, por saír adiante.

Lucia Etxebarria, nunha entrevista en 2007 describe asi a súa obra:

“ É unha novela con personaxes de idades comprendidas entre os vinte e os sesenta anos, de todas as clases sociais e de diferentes etnias (africanos, árabes, suramericanos e españois). Pretende ser unha guía a través da paisaxe urbana do século XXI nun momento no que a narrativa española envórcase máis no pasado, posto que agora se se examina as listas dos libros máis vendidos as novelas sitúanse en tempos de Felipe II ou na Guerra Civil, cando non son rolos máis ou menos incribles sobre templarios. É o que eu chamo “novela histérica”, que nada ten que ver coa novela histórica, que adoita ser máis rigorosa na súa documentación.
Por que ese nome para un libro?
Porque todos os meus personaxes non atopan o seu lugar no mundo. Os inmigrantes porque sofren a marxinación e o desprezo, as fillas de inmigrantes porque a pesar de ser españolas segundo o seu carné de identidade a xente non deixa de velas como mouras ou como negras e teñen serios problemas para atopar traballo; os fashion victims porque carecen de acenos de identidade e búscanas en algo tan absurdo como as marcas de moda, a moza de barrio porque vén dunha contorna moi desestructurado no que a precariedade e a violencia doméstica son os seus únicos referentes.
De onde xurdiu a idea de escribir sobre Lavapiés?

Teño que deixar claro que o barrio podería ser o Raval en Barcelona, San Francisco en Bilbao ou A Alameda en Sevilla. En toda gran urbe existe un barrio de orixe humilde no que conviven grupos sociais moi diferentes: os do barrio “de toda a vida”, os inmigrantes e os bobos (bohemian bourgeois) que se van a vivir alí porque queren un aloxamento céntrico e barato. Todos estes grupos conviven pero non se mesturan, e conforman xa que logo unha sociedade multicultural pero non intercultural. Eu vivo en Lavapiés e non me resultaba nada difícil falar sobre este tema que creo necesario nun momento no que están ascendendo perigosamente os sentimentos de xenofobia. Non hai máis que ver as últimas afirmacións de Lle Pen.? “

Etxebarría de Atienza naceu en Bermeo (Biscaia) o 7 de decembro de 1966. A menor de sete irmáns, estudou nun colexio de monxas de Valencia tras o cal trasladouse a Madrid para licenciarse en Xornalismo. foi tradutora, promotora de discos, camareira, autora de guións cinematográficos (ha coescrito os guións das películas Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Sobrevivirei, A muller da miña vida e I love you baby), xefa de prensa, e colaboradora de diversos medios. A súa primeira novela foi unha biografía novelada sobre o cantante Kurt Cobain e a súa esposa Courtney Love (A historia de Kurt e Courtney: aguanta isto), á que seguirían éxitos comerciais como Amor, curiosidade, prozac e dúbidas, Beatriz e os corpos celestes (Premio Lucía Nadal 1998), Nós que non somos como as demais ou De todo o visible e o invisible (Premio Primavera 2001). A partir do 2000 Etxebarría trasladouse a Escocia, onde se dedicou ao ensino na Universidade de Aberdeen, institución que lle concedeu un doutoramento Honoris Causa. En 2004 obtivo o Premio Planeta de Novela pola obra Un milagre en equilibrio.

A súa obra adoita centrarse en personaxes femininos que buscan un espazo sentimental e emocional propio. Tanto na súa obra narrativa como ensayística (A Eva futura. A letra futura), a autora analiza o rol da muller na sociedade actual, o concepto de xénero e a sexualidade feminina desde unha perspectiva post-feminista que defende os dereitos e a nova figura da muller tanto a nivel social como literario.

 

http://www.lecturalia.com/libro/12272/cosmofobia

http://www.europapress.es/00273/20070515000502/lucia-etxebarria-escritora-realismo-pasa-literatura-infantil.html

http://www.lecturalia.com/autor/166/lucia-etxebarria

 

Na primavera de 1979, Jett foise a Inglaterra, onde comezou a súa carreira en solitario. Alí gravou tres temas con Paul Cook e Steve Jones, ambos membros de The Sex Pistols. Un deses temas foi  unha primeira versión do que posteriormente sería o seu exitoso “I Love Rock and Roll”, orixinalmente escrito e presentado por The Arrows.

 

De volta en Los Angeles, comezou a rodar un filme baseado en The Runaways, We´re All Crazee Now!, que nunca foi editado. Mais, durante a realización do proxecto, Joan coñeceu ao compositor e produtor Kenny Laguna, co que gravou o seu álbum de debut en solitario, co título Joan Jett primeiro e, Bad Reputation, posteriormente. O disco foi editado en Europa. Nos Estados Unidos, a cousa foi diferente. Ata 23 grandes selos rexeitaron sacar o álbum e Jett e Laguna editárono de xeito independente no seu propio selo: Blackheart Records. Así, Joan Jett pasou a converterse na primeira intérprete feminina en crear o seu propio selo discográfico.

 

Coa axuda de Laguna, a comezos da década dos 80, Joan Jett creou a banda Joan and The Blackhearts, formada por Ricky Byrd, Lee Crystal, Gary Ryan e Eric Ambel. En 1981 sacaron o seu primeiro álbum: I Love Rock ‘n’ Roll.

 

 

En 1983, Joan and The Blackhearts, sacaron o seu segundo álbum: Album.

 

 

A este seguíronlle Glorious Results of a Misspent Youth, en 1984;

 

 

Good Music, en 1986;

 

Up Your Alley, en 1988;

 

 

Notorious, en 1991;

 

 

Pure and Simple, en 1994;

 

e Sinner, en 2006.

 

 

Web de Joan Jett: http://www.joanjett.com/
MySpace de Joan Jett: http://www.myspace.com/joanjettntheblackhearts
Fan Club de Joan Jett: http://www.joanjettbadrep.com/
Facebook de Joan Jett: https://www.facebook.com/joanjettandtheblackhearts
Twitter de Joan Jett: https://twitter.com/joanjett

Joan Marie Larkin naceu o 22 de setembro de 1958 nun suburbio de Filadelfia, Pensilvania, no seo dunha familia de clase media. Seu pai, Jason Larkin, traballaba nunha empresa e, súa nai, Elizabeth, era dependenta nunha tenda de roupa.
Foi aos seis anos cando viu por primeira vez á banda que marcaría a súa vida para sempre: The Rolling Stones. Dende ese día, Joan sentiu paixón polo rock and roll e polo heavy metal e decidiu que sería famosa e todo o mundo coñecería a súa música.
En 1967 mudouse coa súa familia a Wheaton, Maryland, onde asistiu á escola secundaria. Nesa época seu pai e súa nai decidiron separarse e ela cambiou o seu apelido polo de Jett.
Súa nai decidiu volver a mudarse, nesta ocasión a Los Angeles, California. Alí foi onde Joan coñeceu ao produtor musical Kim Fowley, en 1975. Veuno na porta dun local e non dubidou en contarlle a súa idea de formar un grupo de rock composto só por mulleres. Fowley presentoulle a Sandy West e propúxolles que compuxeran algo bo. Así o fixeron. Presentáronlle a Kim o seu traballo e este completou a banda con Lita Ford, Cherie Currie e Micki Steele, quen sería substituída despois por Jackie Fox. Así naceu The Runaways.

Nos seus inicios tocaban en pequenos garitos, onde non as tomaban en serio, tanto por ser adolescentes, como por ser mulleres, mais co tempo as compoñentes da banda revelaron un alto dominio dos seus instrumentos e pronto a industria comezou a telas en conta. O seu éxito máis coñecido foi “Cherry Bomb”, en 1976, que sería versioneado por multitude de bandas -entre elas, Bratmobile e Shonen Knife-, ademais de aparecer na banda sonora dalgúns filmes -“Dawn”, “Portrait of a Teenage Runaway”, “¡Vaya vacaciones!” e “Dazed and Confused”-.

 

The Runaways conseguiron firmar con Mercury Records en 1976, publicando o seu disco, The Runaways, pouco despois. Actuaron teloneando a Cheap Trick, Tom Petty and The Heartbreakers, The Ramones e Van Halen.

 

O seu segundo álbum, Queens of Noise, publicouse un ano despois e a banda embarcouse nunha xira mundial. No verán de 1977, a banda chegou a Xapón, converténdose no terceiro produto musical importado de máis éxito no país nipón, só aventaxada por Led Zeppelin e Kiss.

 

Tra-la xira en Xapón, a banda sufriu cambios na súa formación. Jackie Fox e Cherie Currie fóronse e reclutaron a Vicki Blue. A finais de 1977 gravaron o seu terceiro álbum, Waitin´ for the Night, no que Joan Jett, ademais de tocar a guitarra, pasou a ser a cantante principal.

 

En 1978, debido a desacordos monetarios e relativos ao “management” da banda, The Runaways desfixéronse de Kim Fowley, ademais de abandonar a que ata entón fora a súa discográfica, Mercury/Polygram.
En 1979 publicaron o seu seguinte álbum, And Now… The Runaways -este album non saiu nos Estados Unidos ata 1981, cunha portada diferente e baixo o título de “Little Lost Girls”-, co produtor de Thin Lizzy, John Alcock Durante a gravación do álbum, Vicki Blue deixou a banda, sendo substituída por Laurie McAllister. Houbo desacordos respecto do estilo de música que querían facer, sobre todo entre Joan Jett e Lita Ford. Jett quería facer un cambio cara o glam rock, mentres que Ford, apoiada por Sandy West, quería continuar co hard rock e o heavy metal. Isto provocou a disolución da banda en 1979.

 

En 2010, Floria Sigismondi, dirixiu un filme sobre a banda, “The Runaways”, baseado no libro de Cherrie Currie “Neon Angel” e centrado, principalmente, nas figuras de Joan Jett e Cherrie Currie. O filme descóbrenos a bisexualidade de Joan Jett.

 

Web de The Runaways: therunaways.com
Facebook de The Runaways: https://www.facebook.com/therunaways
MySpace de The Runaways: http://www.myspace.com/therunawaysmusic
Twitter de The Runaways: https://twitter.com/TheRunaways

LA CLASE

Publicado: Xaneiro 10, 2012 en identidade(s), inmigración, películas, recursos

Entre les murs (coñecida no Estado español como La clase e en Arxentina como Entre los muros) é un filme francés de 2008, dirixido por Laurent Cantet e baseado na novela do mesmo nome, escrita por François Bégaudeau. É a quinta longametraxe de Cantet e estreouse o 24 de maio de 2008 no Festival de Cannes, gañando a Palma de Oro.

A novela e o filme son unha narración parcialmente autobiográfica das experiencias de Bégaudeau como profesor de literatura nun instituto multirracial da periferia de París. O filme é tratado cunha vocación documentalista, onde o autor da novela, François Bégaudeau, interprétase a si mesmo no seu papel de profesor.[]

Cantet adapta un libro do profesor Francis Bégaudeau, que interpreta ao seu propio personaxe, no que conta a súa experiencia ao longo dun ano nun instituto da periferia de París, habitado pola multirracialidade, polos fillos da inmigración ou por nativos de clase baixa lumpen, por alumnado negro que exerce o racismo co magrebí e viceversa, por xente con receo ou desidia ante a autoridade que encarna ese tenaz profesor que se propuxo ensinar a materia de lingua ao seu imposto, indiferente ou agresivo alumnado. Non o ameazan con pistolas mais os estalidos de violencia entre eles ou contra el poden ser moi fortes, teñen seus días mellores e peores, hai listxs, “normais”, tontxs, retorcidxs, limpxs, traumadxs, osadxs, dóciles. Hai de todo, como na vida, pero as posibilidades de que o verdadeiro profesional da ensinanza sinta que acadou os froitos que se propuña e que o alumnado asuma que estar entre as paredes é gratificante ou decisivo para o seu futuro, pertencen ao reino da utopía.

Cantet narra esta historia sen solución e claustrofóbica con espírito documentalista, plasmando a autenticidade de personaxes e situacións, facendo que alumnado e profesorado interprétense a si mesmos, fuxindo do efectismo, o discurso e a moralina. E faino admirablemente, conseguindo que o/a espectador/a síntase incómodo/a, testemuña dalgo que parécese excesivamente á vida cotiá.

http://www.elpais.com/articulo/cine/real/inquietante/elpepuculcin/20090116elpepicin_2/Tes

 

 

A autora

Coral Herrera Gómez (Madrid, 1977) é doutora en Humanidades e Comunicación Ausiovisual pola Universidade Carlos III de Madrid, experta en Teoría do Xénero (feminismos, masculinidades, queer). Escritora e blogger, traballa como community manager, principalmente no eido do desenvolvemento de contidos web e creación e mantemento de redes sociais. Actualmente traballa en UNESCO Centroamérica e como lectora na Universidade da Soborna París IV.

Ademais imparte conferencias e obradoiros sobre o amor romántico e a dependencia emocional feminina, o romanticismo patriarcal, os homes e o amor.

O seu traballo desenvolvese no ámbito da cultrua e a comunicación, as redes feministas, os estudos de masculinidades e a loita LGBT desde unha perspectiva queer.

Obras

  • La construcción sociocultural del amor romántico Madrid: Editorial Fundamentos, 2011

Máis info sobre a autora AQUÍ

O libro

Más allá de las etiquetas. Feminismos, masculinidades y queer. Pamplona: Txalaparta, 2011

Os distintos movementos de liberación-feminista, homo, lesbo, trans ou queer-ensinounos o camiño cara unha igualdade alonxada das clasificacións conservadoras e universais. En lugar de buscar novas formas de clasificación, facendo un percorrido histórico a través das distintas formas de definir os xéneros-mulleres, homes, trans etc-, este libro convidanos a analizar os mitos implantados polo patriarcado, rachar con todos estes roles impostos pola sociedade, deconstruír os estereotipos, tomar conciencia da riqueza das nosas diferenzas, intercambiar papeis, rebasar os límites, expresar libremente o desexo, incluír a tenrura na aventura ocasional e atrevernos a expresar emocións. En definitiva, a aprender a vivir máis alá das etiquetas.

Dispoñible AQUÍ

Todas as persoas (homes e mulleres) somos un produto da sociedade na que habitamos. A través da cultura, a educación e a socialización aprendemos a ser homes ou a ser mulleres; os nosos xestos, a nosa forma de falar e movernos, o noso xeito de estar no mundo e entendelo, a nosa sexualidade, a profesión que eleximos, o noso uso do tempo libre, as nosas crenzas e emocións, están determinadas por estos condicionamentos de xénero.
O que sucede é que parecen invisibles porque están asumidos como naturais!
Nesta obra a autora trata de pór en cuestión o concepto do “normal”, e analizar os estereotipos e mitos que, pese a ser creacións culturais, presentan a desigualdade entre as persoas como algo natural, é dicir, predeterminado pola bioloxía.
Na nosa cultura o patriarcado, que é a ideoloxía hexemónica, obriga as persoas a construír a súa identidade ceñíndose exclusivamente e para sempre a unha destas categorías, home ou muller. Case todas e todos nós crecimos baixo uns imperativos moi ríxidos sobre o que debe ser un home e o que debe ser unha muller.

Isto influíu nas relacións sociais, afectivas e sexuais que temos entre nós, e incidiu de xeito moi dañino nos nosos sentimentos, determinados en gran medida polas normas, tabúes, etiquetas e obrigas de xénero nunha sociedade dominada pola heterosexualidade e a bipolaridade.

O obxectivo deste libro á hora de analizar as construcións socioculturais de xénero é achegar a teoría á rúa, onde a realidade segue a estar moi polarizada.

Podedes ler unha reseña deste libro AQUÍ

 

Martina Navratilova naceu o 18 de outubro de 1956 en Praga (República Checa). Cando tiña catro anos seu pai e súa nai divorciáronse e ela trasladouse con esta última e a súa aboa de Praga a Revnice.

Seu padrasto foi quen lle regalou a súa primeira raqueta. Participou no seu primeiro torneo con 8 anos e, con 14, gañou o primeiro torneo nacional. En 1972, con 16 anos, proclamouse campioa do que nese momento aínda era Checoslovaquia e, un ano despois, gañou o Torneo de Wimbledon na categoría junior. Pasou entón a ser xogadora profesional e chegou aos cuartos de final do seu primeiro Gram Slam.

En 1975 foise a vivir aos Estados Unidos. Nacionalizouse para poder competir alí e conquistou varios títulos de dobres formando parella coa tenista Chris Evert. A partir de 1978 converteuse na mellor xogadora do circuíto, gañando por dous anos consecutivos Wimbledon na categoría individual e liderando a Women Tennis Association (WTA). Entre os seus logros atópanse ter gañado nove veces Wimbledon (1978, 1979, de 1982 a 1987 e 1990), catro o Aberto de Estados Unidos (1983, 1984, 1986 e 1897), dous o Roland Garros (1982 e 1984) e tres o Aberto de Australia (1981, 1983 e 1985). En dobres obtivo tamén un grande número de vitorias.

Cando contaba no seu palmarés co récord de vitorias do Grand Slam feminino, con dezaoito e un total de 163 títulos ao longo da súa carreira, retirouse das canchas en 1994, tras ser derrotada por Conchita Martínez na final de Wimbledon. Nese mesmo ano foi galardoada co Premio Príncipe de Asturias de los Deportes.

Na súa autobiografía Being Myself di que se sentiu atraída romanticamente tanto por profesores como por profesoras e que, máis adiante, sentiuse atraída fortemente por outras compañeiras tenistas, mais non se deu conta de que esa atracción tiña unha dimensión sexual ata os 18 anos, cando tivo a súa primeira relación lésbica.

Navratilova sinalou que temía que a súa orientación sexual prexudicase a súa solicitude para acadar a nacionalidade norteamericana porque en Checoslovaquia “os gais eran enviados a asilos para enfermos mentais e as lesbianas nunca saían do armario”. En 1981, unha vez recibida a nacionalidade, revelou publicamente a súa orientación sexual, pasando a ser a primeira tenista lesbiana abertamente recoñecida.

Algunhas das súas parellas foron Judy Nelson e Rita Mae Brown (escritora e comprometida activista feminista a favor dos dereitos LGTB).

Judy Nelson con Martina Navratilova en Eastbourne

Rita Mae Brown

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Martina Navratilova participa en varias asociacións benéficas que promoven os dereitos das persoas homosexuais, os dereitos das crianzas sen recursos e os dereitos dos animais. En 2002 recibiu un premio da asociación Human Rights Campaign.